Zilveren Heuvel Tuin: dat is waar we nu wonen. In ieder geval de naam geeft je al het gevoel dat je heel bijzonder bent en dat je je op het mooiste stukje aarde bevindt. In werkelijkheid is dit een gloednieuwe wijk in Vrede Stad, bestaande uit tien flatgebouwen en daartussen opvallend veel groen (naar de maatstaven van dit land). Het merendeel van de appartementen staat nog leeg en in een aantal ervan wordt dag in dag uit geklust om woonklaar gemaakt te worden. Naast het groen en de watertjes is er nog iets wat deze wijk onderscheidt van andere woonwijken in dit landt: er bevindt zich een speelplaats voor de kinderen.
Mijn vorige blog-post ging over ons bezoek aan de hoofdstad PK. Tussen onze terugkomst uit PK en onze aankomst in Vrede Stad zaten slechts vier dagen. Vier dagen van dozen inpakken, verhuisbus inladen en afscheid nemen. De zaterdag stond in het teken van inpakken en maandag bezochten we Juda's school, onze favoriete winkeltjes en onze beste vrienden om rustig de tijd te nemen om afscheid te nemen. Tussendoor vonden we nog een gaatje van een half uur om een bezoekje te brengen aan het ziekenhuis voor een echo van ons in-wording-zijnde kindje. Toch weer bijzonder om zo'n klein wurmpie te zien bewegen op het beeldscherm, ook al namen de zusters niet echt de tijd voor het onderzoek (het was al na 17.00 uur en ze wilden blijkbaar graag naar huis).
En op dinsdagmorgen reden we om 5.00 uur weg uit Lente Stad; ons thuis van de afgelopen 2,5 jaar, de stad waar we een soort haat-liefde-verhouding mee hadden, de enorme stad met zijn miljoenen mensen, duizenden auto's en honderden bussen, de stad waar we intussen feilloos de weg wisten, de stad waar onze vrienden wonen om wie we heel veel zijn gaan geven, de stad waar er aan internationaal voedsel voor elk wat wils verkrijgbaar was, de stad waar het leven eigenlijk best wel comfortabel en veilig was.
9 uur later reden we Vrede Stad binnen; een stad verscholen tussen een prachtig karstgebergte, een stad met een inwoneraantal dat slechts een fractie is van dat van Lente Stad, een stad waar bijna niemand nog een auto heeft, een stad waar geen internationaal voedsel verkrijgbaar is, een stad zonder adequate medische voorzieningen, een stad zonder vliegveld of treinstation, een stad waar de mensen vriendelijk zijn, een stad waar we 's ochtends wakker worden met in onze oren niets anders dan het geluid van vogeltjes en krekels, de stad die ons thuis zal zijn voor de komende jaren.
Intussen zijn we twee weken verder en begint ons net opgeleverde appartement al aardig op een thuis te lijken. De kinderen genieten van het grote balkon en van de kindvriendelijke wijk, ik geniet van de ruime keuken en van het feit dat Juda niet meer bij ons op de kamer slaapt (de kinderen slapen nu bij elkaar op de kamer) en Robin.... tja, die geniet van zijn kopje koffie elke morgen.
maandag 27 september 2010
maandag 20 september 2010
Hoogtepunten en tegenvallers PK
We zijn alweer anderhalve week terug uit de hoofdstad PK en er is in de tussentijd veel gebeurd, maar hieronder nog even een aantal hoogtepunten van onze 5 dagen in PK.
Afleiding en rust. Deze reis naar het noorden kwam eigenlijk heel slecht uit temidden van onze verhuizing, maar het was heerlijk om even alle stress van ons af te kunnen zetten en aan heel andere dingen te kunnen (mogen) denken.
Aquarium. Over de dierentuin hadden we niet al te lovenswaardige verslagen gelezen en onze verwachtingen werden bevestigd. Het aquarium (grootste ter wereld) daarentegen was zeer de moeite waard en niet alleen de kinderen genoten van het kijken naar de vissen, haaien en dolfijnen, maar wij ook.
Ikea. Dit voelde echt als een soort van ‘thuiskomen`. Het was voor het eerst dat we sinds onze aankomst in dit land een bezoek brachten aan de Ikea en we hebben ons verlekkerd aan alle mooie spullen en genoten van het westerse eten (en wel 10 zakken zoute drop gekocht).
Eten. We mogen niet klagen over de keus aan lekker eten in Lente Stad, maar een keer een ander restaurantje (en natuurlijk de Starbucks) was toch ook wel lekker.
Ziekenhuis. Dit had een hoogtepunt moeten worden, omdat we een echo wilden laten maken van ons 3e kindje (jawel, bij deze de publieke aankondiging…), maar toen we ontdekten dat de kosten hiervan 10 keer zo hoog waren als bij het internationale ziekenhuis in Lente Stad, besloten we om de echo nog een paar dagen uit te stellen.
Tegenvallers:
Toeristische bezienswaardigheden. Omdat de kinderen én wijzelf zo moe waren, hebben we de overige bezienswaardigheden van deze stad (de Verboden Stad, de Muur, de paleizen, parken en tempels) maar voor een andere keer bewaard.
Plein. We hebben wel het Plein van de Hemelse Vrede bezocht, maar dat vond ik eigenlijk een beetje tegenvallen.
Misselijk. Een andere tegenvaller was de onophoudelijke misselijkheid waarmee ik kampte, waardoor het niet meeviel om van dit ‘uitje` te genieten.
Klik hier voor een aantal nieuwe foto’s
Afleiding en rust. Deze reis naar het noorden kwam eigenlijk heel slecht uit temidden van onze verhuizing, maar het was heerlijk om even alle stress van ons af te kunnen zetten en aan heel andere dingen te kunnen (mogen) denken.
Aquarium. Over de dierentuin hadden we niet al te lovenswaardige verslagen gelezen en onze verwachtingen werden bevestigd. Het aquarium (grootste ter wereld) daarentegen was zeer de moeite waard en niet alleen de kinderen genoten van het kijken naar de vissen, haaien en dolfijnen, maar wij ook.
Ikea. Dit voelde echt als een soort van ‘thuiskomen`. Het was voor het eerst dat we sinds onze aankomst in dit land een bezoek brachten aan de Ikea en we hebben ons verlekkerd aan alle mooie spullen en genoten van het westerse eten (en wel 10 zakken zoute drop gekocht).
Eten. We mogen niet klagen over de keus aan lekker eten in Lente Stad, maar een keer een ander restaurantje (en natuurlijk de Starbucks) was toch ook wel lekker.
Ziekenhuis. Dit had een hoogtepunt moeten worden, omdat we een echo wilden laten maken van ons 3e kindje (jawel, bij deze de publieke aankondiging…), maar toen we ontdekten dat de kosten hiervan 10 keer zo hoog waren als bij het internationale ziekenhuis in Lente Stad, besloten we om de echo nog een paar dagen uit te stellen.
Tegenvallers:
Toeristische bezienswaardigheden. Omdat de kinderen én wijzelf zo moe waren, hebben we de overige bezienswaardigheden van deze stad (de Verboden Stad, de Muur, de paleizen, parken en tempels) maar voor een andere keer bewaard.
Plein. We hebben wel het Plein van de Hemelse Vrede bezocht, maar dat vond ik eigenlijk een beetje tegenvallen.
Misselijk. Een andere tegenvaller was de onophoudelijke misselijkheid waarmee ik kampte, waardoor het niet meeviel om van dit ‘uitje` te genieten.
Klik hier voor een aantal nieuwe foto’s
maandag 6 september 2010
Hoofdstad
Nadat we anderhalve week geleden terugkwamen uit Vrede Stad, hadden we nog ongeveer twee weken vóór ons om in te pakken en afscheid te nemen van onze vrienden in Lente Stad voordat de verhuisdatum zou aanbreken. Oké, niet heel ruim, maar als we allebei even goed de schouders eronder zouden zetten, zou het toch te doen moeten zijn? Oja, en niet vergeten om meteen onze paspoorten op de post te doen naar de hoofdstad PK, want zonder een nieuw paspoort zouden we op 20 september geen verlenging aan kunnen vragen van ons visum. Dus op de dag na thuiskomst checkte ik de website van de ambassade om het adres op te zoeken waar de paspoorten naartoe gestuurd moesten worden.
De website kopt: "Reisdocumenten moeten altijd in persoon worden aangevraagd." Ik krijg het benauwd; dit kan toch niet waar zijn? Een belletje met de ambassade bevestigt mijn vermoeden: Robin en ik zullen allebei naar de hoofdstad moeten afreizen om een nieuw paspoort aan te vragen en op te halen. Goed nieuws is dat een nieuw paspoort al vier dagen na de aanvraag opgehaald kan worden.
Wat voel ik me stom! Natuurlijk moeten paspoorten tegenwoordig in persoon worden aangevraagd, want er moeten biometrische kenmerken (oftewel: vingerafdrukken) worden afgenomen. En dus begon het plannen van onze reis naar PK. De week waarin oorspronkelijk de verhuizing zou plaatsvinden, zouden we nu ver van huis doorbrengen. Een slechtere timing kon ik me niet bedenken. Ja, Robin en ik wilden altijd graag nog een keer naar de hoofdstad, maar liever op een moment dat we niet in de verhuis-stress zouden zitten.
En dus hebben we afgelopen week vrijwel ons hele huis ingepakt, wonen we sinds donderdag bij vrienden in huis en heeft Robin van vrijdag op zaterdag een rit naar Vrede Stad gemaakt om alvast een vrachtje spullen te brengen. Eigenlijk was ik van plan om Juda's derde verjaardag (afgelopen zaterdag) maar een maandje uit te stellen, maar de vrienden bij wie we verbleven hadden er toch een feestelijke middag van gemaakt, compleet met slingers, ballonnen, cadeautjes, taart en friet. En gelukkig waren Robin (en zijn kornuiten) op zaterdagmiddag alweer om 14.00u. terug uit Vrede Stad, zodat zij het feestje ook mee konden vieren.
Dus zodoende vlogen we gistermiddag naar PK, waar we deze hele week zullen verblijven. Vanmorgen de nieuwe paspoorten aangevraagd, die we hopelijk vrijdag kunnen ophalen. En nu rest ons dus alleen nog maar een paar dagen genieten van onze kinderen, van wat rust en van deze stad.
Klik hier voor een aantal nieuwe foto's
De website kopt: "Reisdocumenten moeten altijd in persoon worden aangevraagd." Ik krijg het benauwd; dit kan toch niet waar zijn? Een belletje met de ambassade bevestigt mijn vermoeden: Robin en ik zullen allebei naar de hoofdstad moeten afreizen om een nieuw paspoort aan te vragen en op te halen. Goed nieuws is dat een nieuw paspoort al vier dagen na de aanvraag opgehaald kan worden.
Wat voel ik me stom! Natuurlijk moeten paspoorten tegenwoordig in persoon worden aangevraagd, want er moeten biometrische kenmerken (oftewel: vingerafdrukken) worden afgenomen. En dus begon het plannen van onze reis naar PK. De week waarin oorspronkelijk de verhuizing zou plaatsvinden, zouden we nu ver van huis doorbrengen. Een slechtere timing kon ik me niet bedenken. Ja, Robin en ik wilden altijd graag nog een keer naar de hoofdstad, maar liever op een moment dat we niet in de verhuis-stress zouden zitten.
En dus hebben we afgelopen week vrijwel ons hele huis ingepakt, wonen we sinds donderdag bij vrienden in huis en heeft Robin van vrijdag op zaterdag een rit naar Vrede Stad gemaakt om alvast een vrachtje spullen te brengen. Eigenlijk was ik van plan om Juda's derde verjaardag (afgelopen zaterdag) maar een maandje uit te stellen, maar de vrienden bij wie we verbleven hadden er toch een feestelijke middag van gemaakt, compleet met slingers, ballonnen, cadeautjes, taart en friet. En gelukkig waren Robin (en zijn kornuiten) op zaterdagmiddag alweer om 14.00u. terug uit Vrede Stad, zodat zij het feestje ook mee konden vieren.
Dus zodoende vlogen we gistermiddag naar PK, waar we deze hele week zullen verblijven. Vanmorgen de nieuwe paspoorten aangevraagd, die we hopelijk vrijdag kunnen ophalen. En nu rest ons dus alleen nog maar een paar dagen genieten van onze kinderen, van wat rust en van deze stad.
Klik hier voor een aantal nieuwe foto's
maandag 30 augustus 2010
What women want
Vier vriendinnen bij elkaar, pratend over dromen, verlangens, worstelingen en teleurstellingen. Allevier getrouwd, allevier hun moederland verlaten om te gaan wonen aan de andere kant van de wereld temidden van een vreemd volk.
Dat was een paar weken geleden. We praatten over hoe graag we een thuis zouden willen maken voor onze families, hoe graag we in een echt huis zouden wonen in plaats van in een appartement, hoe graag we een tuintje zouden hebben. Bijna wegkwijnend van zelfmedelijden (ja, er werden wat traantjes gelaten) kwamen we tot de conclusie: dat is toch wat iedere vrouw wil? Huisje, boompje, beestje. De boel goed voor mekaar voor jezelf en je gezin.
Maar met de levensstijl waartoe we ons geroepen voelen en waarvoor we ook zelf gekozen hebben, valt dat niet mee. Always on the move, nooit wetend of de huisbaas morgen voor de deur zal staan om zijn huis op te eisen, nooit wetend of de politie volgende week op de stoep zal staan om je het land uit te zetten. Om te investeren in het huurhuis waarin je woont is eigenlijk weggegooid geld.
Afgelopen week had ik het er weer over met een vriendin, hoe lastig ik het vond om te denken aan wat voor leven in ik Nederland gehad had kunnen hebben: rijtjeshuis, tuintje, schuurtje, zoldertje, gezellig koffie drinken bij vriendinnen met de kinders. Maar mijn vriendin antwoordde (terecht): “Tanja, we hebben Nederland achter ons gelaten. Als we continu ons leven nu vergelijken met wat we in Nederland hadden kunnen hebben, dan worden we alleen maar depressief.” Oja, dat is waar ook. We hebben een nieuwe start gemaakt en wonen nu hier. Niet dat we onze vrienden en familie in Nederland moeten vergeten, maar we zullen een levensstijl moeten opbouwen naar de maatstaven van dit land. En in dit land ben je bevoorrecht als je een appartement met drie slaapkamers hebt, als je een koelkast, een wasmachine én een computer hebt.
En met dat in ons achterhoofd gingen we vorige week op zoek naar een appartement. Toen we na vier dagen nog steeds slechts één optie hadden, een appartement dat we eigenlijk niet zo mooi vonden in een wijk die ons eigenlijk niet zo aanstond, zonk de moed ons een beetje in de schoenen. We hadden onze zinnen op een andere wijk gezet, met veel groen, een klein speelplaatsje en mooie appartementen. In uiterste wanhoop belden we onze teamleider om hem om advies te vragen. Zijn raad was om die mooie wijk uit ons hoofd te zetten, omdat daar al een aantal andere buitenlanders woonden en hij was van mening dat de buitenlanders zich meer moesten verspreiden over de stad. Hij kwam nog wel met een andere, voor ons nog onbekende wijk als tip. Toen we op weg gingen om daar te kijken dachten we: we nemen wel gewoon dat appartement dat we niet zo mooi vonden en gaan morgen weer terug naar Lente Stad. Maar toen we die voor ons nog onbekende wijk inreden, dachten we meteen: Wow! Wat een mooi aangelegd complex: veel groen, kinderspeelplaats, parkeerplekken, waterstroompjes.
En toen we een beschikbaar appartement bezichtigden dachten we allebei: ja, dit is het! De volgende dag meteen een contract voor twee jaar getekend en voor één jaar huur betaald. We ervoeren echt dat zodra we onze eigen dromen en verlangens opgaven, ons er iets nóg beters voor in de plaats werd gegeven. Het doet me denken aan de spreuk: als Hij ergens een deur sluit, opent Hij ergens anders een raam. Of aan dat verhaal over water en wijn: het beste werd tot het laatst bewaard, we moesten gewoon even geduld hebben en blijven vertrouwen.
Klik hier voor een aantal nieuwe foto's
Dat was een paar weken geleden. We praatten over hoe graag we een thuis zouden willen maken voor onze families, hoe graag we in een echt huis zouden wonen in plaats van in een appartement, hoe graag we een tuintje zouden hebben. Bijna wegkwijnend van zelfmedelijden (ja, er werden wat traantjes gelaten) kwamen we tot de conclusie: dat is toch wat iedere vrouw wil? Huisje, boompje, beestje. De boel goed voor mekaar voor jezelf en je gezin.
Maar met de levensstijl waartoe we ons geroepen voelen en waarvoor we ook zelf gekozen hebben, valt dat niet mee. Always on the move, nooit wetend of de huisbaas morgen voor de deur zal staan om zijn huis op te eisen, nooit wetend of de politie volgende week op de stoep zal staan om je het land uit te zetten. Om te investeren in het huurhuis waarin je woont is eigenlijk weggegooid geld.
Afgelopen week had ik het er weer over met een vriendin, hoe lastig ik het vond om te denken aan wat voor leven in ik Nederland gehad had kunnen hebben: rijtjeshuis, tuintje, schuurtje, zoldertje, gezellig koffie drinken bij vriendinnen met de kinders. Maar mijn vriendin antwoordde (terecht): “Tanja, we hebben Nederland achter ons gelaten. Als we continu ons leven nu vergelijken met wat we in Nederland hadden kunnen hebben, dan worden we alleen maar depressief.” Oja, dat is waar ook. We hebben een nieuwe start gemaakt en wonen nu hier. Niet dat we onze vrienden en familie in Nederland moeten vergeten, maar we zullen een levensstijl moeten opbouwen naar de maatstaven van dit land. En in dit land ben je bevoorrecht als je een appartement met drie slaapkamers hebt, als je een koelkast, een wasmachine én een computer hebt.
En met dat in ons achterhoofd gingen we vorige week op zoek naar een appartement. Toen we na vier dagen nog steeds slechts één optie hadden, een appartement dat we eigenlijk niet zo mooi vonden in een wijk die ons eigenlijk niet zo aanstond, zonk de moed ons een beetje in de schoenen. We hadden onze zinnen op een andere wijk gezet, met veel groen, een klein speelplaatsje en mooie appartementen. In uiterste wanhoop belden we onze teamleider om hem om advies te vragen. Zijn raad was om die mooie wijk uit ons hoofd te zetten, omdat daar al een aantal andere buitenlanders woonden en hij was van mening dat de buitenlanders zich meer moesten verspreiden over de stad. Hij kwam nog wel met een andere, voor ons nog onbekende wijk als tip. Toen we op weg gingen om daar te kijken dachten we: we nemen wel gewoon dat appartement dat we niet zo mooi vonden en gaan morgen weer terug naar Lente Stad. Maar toen we die voor ons nog onbekende wijk inreden, dachten we meteen: Wow! Wat een mooi aangelegd complex: veel groen, kinderspeelplaats, parkeerplekken, waterstroompjes.
En toen we een beschikbaar appartement bezichtigden dachten we allebei: ja, dit is het! De volgende dag meteen een contract voor twee jaar getekend en voor één jaar huur betaald. We ervoeren echt dat zodra we onze eigen dromen en verlangens opgaven, ons er iets nóg beters voor in de plaats werd gegeven. Het doet me denken aan de spreuk: als Hij ergens een deur sluit, opent Hij ergens anders een raam. Of aan dat verhaal over water en wijn: het beste werd tot het laatst bewaard, we moesten gewoon even geduld hebben en blijven vertrouwen.
Klik hier voor een aantal nieuwe foto's
maandag 23 augustus 2010
Lange autorit & huizenjacht
Sommige mensen maken voor hun plezier verre reizen. Zitten voor hun lol úúúúúrenlang in de auto.
Wij moeten verre reizen maken vanwege ons visum en om een huis te zoeken. Tja, en als het móet, dan is de lol er al snel af. Vrijdagmorgen vertrokken we met de auto uit Lente Stad op weg naar de grens met Vietnam. De streef-vertrektijd was 6.00 uur, maar dat hebben we helaas niet gehaald. Maar om 6.30 uur reden we weg; ook niet slecht voor ons doen. 7 uur (en twee keer overgeven van Zoë) later arriveerden we bij de grens met Vietnam. Omdat de auto volgepakt zat en we hem ergens onbeheerd hadden geparkeerd, leek het ons het beste om de grensoversteek afzonderlijk van elkaar te maken, voor het uitzonderlijke geval dat we het land niet meer in zouden mogen. Wisten wij veel dat het land uit, Vietnam in, Vietnam uit en ons land weer in een uur in beslag zou nemen. Emigratie-immigratie-emigratie-immigratie: onze paspoorten en visa moesten vier keer gecheckt worden.
Twee uur later, om 15.30 uur, zaten we dus weer in de auto, met de wetenschap dat we opnieuw 30 dagen in dit land mogen verblijven. Het plan was om onderweg ergens te overnachten, maar al heel gauw bleek dat Robin er wel zin in had om in één keer door te rijden naar onze toekomstige woonplaats Vrede Stad. Op de kaart leek het tenslotte maar een klein stukje....
Ruim tien uur later, om twee uur 's nachts, kwamen we aan bij het hotel in Vrede Stad waar we zouden verblijven. De kinderen hadden tot die tijd nauwelijks geslapen, tot grote ergernis van hun moeder. Vooral Zoë wilde zich er nog even niet bij neerleggen dat het nu toch echt bedtijd was en viel pas om 3.30 uur in slaap... om vervolgens om 7.00 uur weer wakker te worden. Het behoeft geen verdere uitleg dat dit een verschrikkelijke nacht was en wat mij betreft niet voor herhaling vatbaar.
Anyway, dat was vrijdag en nu is het al maandag, dus intussen zijn we aardig bijgekomen van de reis. Zaterdag hebben we meteen bij een appartement gekeken op de eerste verdieping met drie slaapkamers . Op zich prima, maar niet echt in een leuke wijk. Vanmorgen wilden we onze zoektocht voortzetten, maar realiseerden ons dat er deze twee dagen weinig zou gaan gebeuren omdat momenteel het Geesten Festival wordt gevierd: het belangrijkste festival van het jaar. Er worden enge verhalen verteld over geesten en in ieder huishouden wordt een eend geslacht en geofferd aan de geesten. Het doet ons al te meer beseffen in wat voor duisternis de mensen hier leven.
Woensdag dus maar weer verder op huizenjacht!
Wij moeten verre reizen maken vanwege ons visum en om een huis te zoeken. Tja, en als het móet, dan is de lol er al snel af. Vrijdagmorgen vertrokken we met de auto uit Lente Stad op weg naar de grens met Vietnam. De streef-vertrektijd was 6.00 uur, maar dat hebben we helaas niet gehaald. Maar om 6.30 uur reden we weg; ook niet slecht voor ons doen. 7 uur (en twee keer overgeven van Zoë) later arriveerden we bij de grens met Vietnam. Omdat de auto volgepakt zat en we hem ergens onbeheerd hadden geparkeerd, leek het ons het beste om de grensoversteek afzonderlijk van elkaar te maken, voor het uitzonderlijke geval dat we het land niet meer in zouden mogen. Wisten wij veel dat het land uit, Vietnam in, Vietnam uit en ons land weer in een uur in beslag zou nemen. Emigratie-immigratie-emigratie-immigratie: onze paspoorten en visa moesten vier keer gecheckt worden.
Twee uur later, om 15.30 uur, zaten we dus weer in de auto, met de wetenschap dat we opnieuw 30 dagen in dit land mogen verblijven. Het plan was om onderweg ergens te overnachten, maar al heel gauw bleek dat Robin er wel zin in had om in één keer door te rijden naar onze toekomstige woonplaats Vrede Stad. Op de kaart leek het tenslotte maar een klein stukje....
Ruim tien uur later, om twee uur 's nachts, kwamen we aan bij het hotel in Vrede Stad waar we zouden verblijven. De kinderen hadden tot die tijd nauwelijks geslapen, tot grote ergernis van hun moeder. Vooral Zoë wilde zich er nog even niet bij neerleggen dat het nu toch echt bedtijd was en viel pas om 3.30 uur in slaap... om vervolgens om 7.00 uur weer wakker te worden. Het behoeft geen verdere uitleg dat dit een verschrikkelijke nacht was en wat mij betreft niet voor herhaling vatbaar.
Anyway, dat was vrijdag en nu is het al maandag, dus intussen zijn we aardig bijgekomen van de reis. Zaterdag hebben we meteen bij een appartement gekeken op de eerste verdieping met drie slaapkamers . Op zich prima, maar niet echt in een leuke wijk. Vanmorgen wilden we onze zoektocht voortzetten, maar realiseerden ons dat er deze twee dagen weinig zou gaan gebeuren omdat momenteel het Geesten Festival wordt gevierd: het belangrijkste festival van het jaar. Er worden enge verhalen verteld over geesten en in ieder huishouden wordt een eend geslacht en geofferd aan de geesten. Het doet ons al te meer beseffen in wat voor duisternis de mensen hier leven.
Woensdag dus maar weer verder op huizenjacht!
maandag 16 augustus 2010
Het verhaal
Zoals al aangekondigd in onze laatste Nieuwsflits, volgt Robin deze week een training die heet Telling The Story.
Misschien denk je: waarom moet je daarvoor een training volgen? Dat verhaal kennen we toch allemaal? Maar het verhaal kennen en het verhaal op een begrijpelijke en cultureel passende manier vertellen zijn twee verschillende dingen. Hoe kun je aansluiting vinden bij de denkwereld van de mensen hier, die leven in een wereld vol goden en geesten? Hoe introduceer je begrippen als zonde en redding?
Er werd van de deelnemers verwacht dat ze van tevoren een hele lijst met nieuwe woorden geleerd hadden, zodat het leren vertellen van Het Verhaal niet zo moeilijk meer zou zijn. Vanmiddag ging de training van start.
Voor het avondeten kwam Robin weer thuis met de mededeling dat hij vanavond op straat aan iemand Het Verhaal moest gaan vertellen. Dat was het huiswerk voor alle deelnemers.
Voor de meesten van jullie geldt waarschijnlijk dat jullie in Nederland niet zo snel een wildvreemde op straat aanspreken met de vraag: "Mag ik je een verhaal vertellen?". Nou, hier doen we dat dus ook niet zo snel. Voordeel is dat we toch al anders zijn en dat mensen dus niet verbaasd staan te kijken als we met nieuwe, vreemde ideeën komen. Nadeel is natuurlijk de taal: hoewel we onszelf prima verstaanbaar kunnen maken, is onze taalvaardigheid nog niet zo goed dat we een vloeiend verhaal kunnen vertellen (zonder uhs, uhms en ander gestotter).
Maar goed, Robin heeft zich na het eten teruggetrokken om nog eens goed te oefenen en is zojuist (om 21.15 uur) de deur uitgegaan om iemand te zoeken die naar zijn verhaal wil luisteren. Ik ben benieuwd!
Robin zal op dinsdag, woensdag en donderdag ook nog deelnemen aan deze training, terwijl ik ondertussen mijn laatste taallessen krijg. Na donderdag zit, na 2,5 jaar, onze officiële periode van taalstudie erop. We hebben vorige week een visum voor Vietnam aan moeten vragen, omdat we eind deze week het land uit moeten aangezien we slechts een visum voor twee keer 30 dagen konden krijgen. Aanstaande vrijdag zullen we dus met het gezin naar de grens met Vietnam reizen en na twee keer de grens te zijn overgestoken zullen we de volgende dag doorreizen naar onze toekomstige woonplaats Vrede Stad om te zoeken naar een huis.
Misschien denk je: waarom moet je daarvoor een training volgen? Dat verhaal kennen we toch allemaal? Maar het verhaal kennen en het verhaal op een begrijpelijke en cultureel passende manier vertellen zijn twee verschillende dingen. Hoe kun je aansluiting vinden bij de denkwereld van de mensen hier, die leven in een wereld vol goden en geesten? Hoe introduceer je begrippen als zonde en redding?
Er werd van de deelnemers verwacht dat ze van tevoren een hele lijst met nieuwe woorden geleerd hadden, zodat het leren vertellen van Het Verhaal niet zo moeilijk meer zou zijn. Vanmiddag ging de training van start.
Voor het avondeten kwam Robin weer thuis met de mededeling dat hij vanavond op straat aan iemand Het Verhaal moest gaan vertellen. Dat was het huiswerk voor alle deelnemers.
Voor de meesten van jullie geldt waarschijnlijk dat jullie in Nederland niet zo snel een wildvreemde op straat aanspreken met de vraag: "Mag ik je een verhaal vertellen?". Nou, hier doen we dat dus ook niet zo snel. Voordeel is dat we toch al anders zijn en dat mensen dus niet verbaasd staan te kijken als we met nieuwe, vreemde ideeën komen. Nadeel is natuurlijk de taal: hoewel we onszelf prima verstaanbaar kunnen maken, is onze taalvaardigheid nog niet zo goed dat we een vloeiend verhaal kunnen vertellen (zonder uhs, uhms en ander gestotter).
Maar goed, Robin heeft zich na het eten teruggetrokken om nog eens goed te oefenen en is zojuist (om 21.15 uur) de deur uitgegaan om iemand te zoeken die naar zijn verhaal wil luisteren. Ik ben benieuwd!
Robin zal op dinsdag, woensdag en donderdag ook nog deelnemen aan deze training, terwijl ik ondertussen mijn laatste taallessen krijg. Na donderdag zit, na 2,5 jaar, onze officiële periode van taalstudie erop. We hebben vorige week een visum voor Vietnam aan moeten vragen, omdat we eind deze week het land uit moeten aangezien we slechts een visum voor twee keer 30 dagen konden krijgen. Aanstaande vrijdag zullen we dus met het gezin naar de grens met Vietnam reizen en na twee keer de grens te zijn overgestoken zullen we de volgende dag doorreizen naar onze toekomstige woonplaats Vrede Stad om te zoeken naar een huis.
- Willen jullie aan Robin denken als hij deze training volgt?
- Willen jullie aan ons gezin, in het bijzonder de kinderen, denken als we deze week twee keer een lang stuk in de auto moeten zitten (op vrijdag 8 uur naar de grens en op zaterdag nog 8 uur verder naar Vrede Stad)?
- Willen jullie aan ons denken als we op zoek gaan naar een huis?
maandag 9 augustus 2010
Zoals velen van jullie ongetwijfeld weten, zijn wij geen sterren in terug-mailen. Als je geluk hebt, mailen we binnen zes maanden terug, maar als je pech hebt, staat je bericht een jaar in onze inbox te wachten op antwoord. En dat, terwijl we het zelf zo leuk vinden om e-mail te ontvangen! Als we 's ochtends de computer aanzetten en onze inbox geeft de melding "Er zijn geen nieuwe berichten op de server", dan reageert Robin teleurgesteld: "Niemand houdt meer van ons!" Dan proberen we nog even onze andere drie inboxen en dan kunnen we onszelf meestal wel troosten met een e-mail van Vistaprint, Hallmark of Bol.com. Is die ongewenste reclame toch nog ergens goed voor.
Onze inbox is dus een ramp. Met 151 onbeantwoorde e-mails erin is het lastig om het overzicht te bewaren. Overigens zijn wel alle e-mails gelezen en het feit dat ze nog in de inbox staan en niet naar de map 'klaar' zijn verplaatst, betekent dat we de intentie hebben om ze nog te beantwoorden.
Waarschijnlijk moet de oorzaak gezocht worden in het feit dat we allebei uitstellers zijn. We werken met deadlines en presteren niet zonder druk. Dus als iemand in z'n e-mail zet: "ik moet vóór dan-en-dan antwoord hebben," dan kunnen we daar iets mee en zijn we ook (meestal) op tijd met terug mailen. Maar een gezellig praatje over koetjes en kalfjes (wat we overigens heel erg leuk vinden) vraagt niet om een directe reactie en blijft meestal staan terwijl we allebei denken: dat komt nog wel.
Sommige mensen zijn echte sterren in terug-mailen. Dan stuur je ze een e-mail en dan weet je zeker dat je diezelfde dag nog een e-mail terug hebt. Erg lovenswaardig vind ik dat. En dan ligt de figuurlijke 'bal' weer bij ons, waarschijnlijk weer een maand of zes te wachten voordat hij weer teruggeschoten wordt. Op die manier schiet het opruimen van de inbox natuurlijk niet echt op.
Anyway, ik had vandaag dus duidelijk geen inspiratie voor een zinnig stukje, dus vandaar bovenstaande overdenking. Wat ik tenslotte nog wil zeggen is: Hou vol! Geef niet op! Verlies de moed niet! We houden van jullie allemaal en zijn jullie echt niet vergeten! Hopelijk is het een troost dat we vaker aan jullie denken dan dat jullie een e-mail van ons ontvangen.
Onze inbox is dus een ramp. Met 151 onbeantwoorde e-mails erin is het lastig om het overzicht te bewaren. Overigens zijn wel alle e-mails gelezen en het feit dat ze nog in de inbox staan en niet naar de map 'klaar' zijn verplaatst, betekent dat we de intentie hebben om ze nog te beantwoorden.
Waarschijnlijk moet de oorzaak gezocht worden in het feit dat we allebei uitstellers zijn. We werken met deadlines en presteren niet zonder druk. Dus als iemand in z'n e-mail zet: "ik moet vóór dan-en-dan antwoord hebben," dan kunnen we daar iets mee en zijn we ook (meestal) op tijd met terug mailen. Maar een gezellig praatje over koetjes en kalfjes (wat we overigens heel erg leuk vinden) vraagt niet om een directe reactie en blijft meestal staan terwijl we allebei denken: dat komt nog wel.
Sommige mensen zijn echte sterren in terug-mailen. Dan stuur je ze een e-mail en dan weet je zeker dat je diezelfde dag nog een e-mail terug hebt. Erg lovenswaardig vind ik dat. En dan ligt de figuurlijke 'bal' weer bij ons, waarschijnlijk weer een maand of zes te wachten voordat hij weer teruggeschoten wordt. Op die manier schiet het opruimen van de inbox natuurlijk niet echt op.
Anyway, ik had vandaag dus duidelijk geen inspiratie voor een zinnig stukje, dus vandaar bovenstaande overdenking. Wat ik tenslotte nog wil zeggen is: Hou vol! Geef niet op! Verlies de moed niet! We houden van jullie allemaal en zijn jullie echt niet vergeten! Hopelijk is het een troost dat we vaker aan jullie denken dan dat jullie een e-mail van ons ontvangen.
maandag 2 augustus 2010
Wachten
We hebben zojuist voor de zoveelste keer onze verhuisdatum aangepast. 09-09: makkelijk te onthouden. Niet dat we al een huis hebben gevonden, maar in het volste vertrouwen dat we eind deze maand iets geschikts gaan vinden, hebben we alvast een datum geprikt.
In Nederland plan je dat soort dingen máánden van tevoren en moet je ruim van tevoren een verhuisbedrijf regelen. Hier bel je 's avonds een verhuisbedrijf en de volgende morgen staan ze bij je op de stoep.
Zo ging het ook met vliegtickets: ik belde om vier uur naar het reisbureau om te vragen of ze nog tickets naar Hong Kong hadden, een half uur later stonden ze ons met de tickets op te wachten op het vliegveld.
Is ons drinkwater op? Een belletje naar het waterbedrijf en tien minuten later staat een waterbezorger voor de deur met 40 liter vers drinkwater.
Een lekkende gootsteen of een afvoerbuis die vervangen moet worden? Vijf minuten na ons telefoontje zit onze vertrouwde reparatievriend in de keuken te knutselen (om uiteindelijk 1 of 2 Euro te rekenen voor de totale klus, inclusief voorrijkosten, man-uren en materiaal).
Naar het ziekenhuis voor bijvoorbeeld een MRI? Je loopt het gebouw binnen, meldt je bij de balie en een half uur later lig je in het apparaat en weer een half uur later kun je de uitslag in ontvangst nemen.
Van wachtlijsten heb ik hier nog nooit gehoord. De mensen hier zijn daar ook niet goed in: wachten. Als ik bij de bakker, bij het postkantoor of bij de bushalte gewoon op mijn beurt zou wachten, zou ik nooit aan de beurt komen, want mensen dringen continu voor. Ook in de wachtrij voor een rood verkeerslicht schiet er vaak een auto over de baan voor rechtsaf, om zijn auto vervolgens vóóraan de wachtende rij auto's te plaatsen (nog vóór de witte stopstreep). Niemand die zich daar aan stoort.
Als ik vlees op de markt koop, dan ligt dat soms al een halve dag ongekoeld en onbedekt op een marktkraam. Niet zo fris, zouden wij Nederlanders zeggen. Maar aan de andere kant: als ik zo'n stukje vlees koop, dan weet ik in ieder geval zeker dat dat varken diezelfde ochtend nog leefde. Hoe lang is die productie- en vervoersketen in Nederland wel niet?
Met andere woorden: het is een directe maatschappij en de stap naar de consument is relatief klein. Dat het een directe maatschappij is, blijkt ook uit het feit dat rekeningen direct betaald moeten worden, geen facturen achteraf of ongewenste afschrijvingen. Veel mensen hebben hier niet eens een bankrekening.
Soms wel lastig, die contante maatschappij. Want wanneer we bijvoorbeeld de jaarlijkse huur van ons appartement moeten betalen, dan komen er 168 biljetten van 100 Yuan op tafel (100 Yuan is het grootste bankbiljet, maar is omgerekend slechts 10 Euro waard).
Maar in de meeste gevallen vind ik het wel handig, want je weet meteen waar je aan toe bent en hebt geen onverwachte financiële tegenvallers achteraf.
Klik hier voor de foto's van de maand juli
In Nederland plan je dat soort dingen máánden van tevoren en moet je ruim van tevoren een verhuisbedrijf regelen. Hier bel je 's avonds een verhuisbedrijf en de volgende morgen staan ze bij je op de stoep.
Zo ging het ook met vliegtickets: ik belde om vier uur naar het reisbureau om te vragen of ze nog tickets naar Hong Kong hadden, een half uur later stonden ze ons met de tickets op te wachten op het vliegveld.
Is ons drinkwater op? Een belletje naar het waterbedrijf en tien minuten later staat een waterbezorger voor de deur met 40 liter vers drinkwater.
Een lekkende gootsteen of een afvoerbuis die vervangen moet worden? Vijf minuten na ons telefoontje zit onze vertrouwde reparatievriend in de keuken te knutselen (om uiteindelijk 1 of 2 Euro te rekenen voor de totale klus, inclusief voorrijkosten, man-uren en materiaal).
Naar het ziekenhuis voor bijvoorbeeld een MRI? Je loopt het gebouw binnen, meldt je bij de balie en een half uur later lig je in het apparaat en weer een half uur later kun je de uitslag in ontvangst nemen.
Van wachtlijsten heb ik hier nog nooit gehoord. De mensen hier zijn daar ook niet goed in: wachten. Als ik bij de bakker, bij het postkantoor of bij de bushalte gewoon op mijn beurt zou wachten, zou ik nooit aan de beurt komen, want mensen dringen continu voor. Ook in de wachtrij voor een rood verkeerslicht schiet er vaak een auto over de baan voor rechtsaf, om zijn auto vervolgens vóóraan de wachtende rij auto's te plaatsen (nog vóór de witte stopstreep). Niemand die zich daar aan stoort.
Als ik vlees op de markt koop, dan ligt dat soms al een halve dag ongekoeld en onbedekt op een marktkraam. Niet zo fris, zouden wij Nederlanders zeggen. Maar aan de andere kant: als ik zo'n stukje vlees koop, dan weet ik in ieder geval zeker dat dat varken diezelfde ochtend nog leefde. Hoe lang is die productie- en vervoersketen in Nederland wel niet?
Met andere woorden: het is een directe maatschappij en de stap naar de consument is relatief klein. Dat het een directe maatschappij is, blijkt ook uit het feit dat rekeningen direct betaald moeten worden, geen facturen achteraf of ongewenste afschrijvingen. Veel mensen hebben hier niet eens een bankrekening.
Soms wel lastig, die contante maatschappij. Want wanneer we bijvoorbeeld de jaarlijkse huur van ons appartement moeten betalen, dan komen er 168 biljetten van 100 Yuan op tafel (100 Yuan is het grootste bankbiljet, maar is omgerekend slechts 10 Euro waard).
Maar in de meeste gevallen vind ik het wel handig, want je weet meteen waar je aan toe bent en hebt geen onverwachte financiële tegenvallers achteraf.
Klik hier voor de foto's van de maand juli
maandag 26 juli 2010
Rijbewijs en visa
De blog-post van vorige week moest natuurlijk nog een vervolg krijgen, want anders weten jullie niet hoe het afgelopen is met mijn rijbewijs en met onze visa.
Om te beginnen mijn rijbewijs. Ik ging op dinsdag om 9.00 uur de deur uit, hopend dat het allemaal snel achter de rug zou zijn en ik ruim voor de lunch thuis zou zijn; Robin zou tenslotte eind van de middag naar Hong Kong vliegen. Eenmaal bij het gebouw van de Traffic Police aangekomen kwam ik er al gauw achter dat ik een vertaling van mijn Nederlandse rijbewijs moest laten maken, wat ergens midden in de stad moest gebeuren. Dat was een nieuwe regel, want dat had Robin vorig jaar niet hoeven doen. Anderhalf uur later stond ik opnieuw op de stoep bij de Traffic Police, mét de vertaling van mijn rijbewijs. Tegen twaalf uur waren eindelijk alle formaliteiten achter de rug en was ik er helemaal klaar voor om de test te gaan doen. Kom ik bij de balie, krijg ik te horen dat het van 12.00 tot 13.30 xiuxi is, middagpauze dus. Om 14.30 was de test achter de rug en met 97 uit 100 punten kon ik om 15.30 als de trotse eigenaar van een rijbewijs ons huis weer binnenstappen.
Nu even rust, dacht ik, want al met al was het best een gestresste dag geweest. Robin was nog de laatste spulletjes aan het pakken en zou om 16.00 een taxi pakken naar het vliegveld. Om 15.45 belde een vriend met de mededeling dat het niet voldoende zou zijn als alleen Robin naar Hong Kong zou gaan voor onze visa: we moesten met z'n allen. Om 15.50 belde ik met de ambassade in Hong Kong, die het vermoeden van onze vriend bevestigde. Om 16.00 belde ik met onze travel agent om te vragen of er nog stoelen bechikbaar waren op de vlucht naar Hong Kong en om 16.10 was de boeking rond. In 15 minuten de koffers volgegooid en om 16.30 stonden we buiten met onze koffers op zoek naar een taxi, die we overigens pas na 15 minuten vonden. Om 17.05 namen we op het vliegveld onze tickets in ontvangst van onze travel agent en betaalden er contant voor. Om 17.30 zaten we met z'n viertjes in het vliegtuig op weg naar Hong Kong.
Dit was misschien wel de meest gestresste anderhalf uur van mijn leven.
Maar toen we eenmaal in het vliegtuig zaten konden we weer opgelucht ademhalen en waren we blij dat we het gehaald hadden. En toen realiseerden we ons ook dat we ons fototoestel vergeten waren. Balen!
We hadden natuurlijk geen tijd gehad om een hotel te boeken, zodoende belandden we pas om 23.00 op de kamer van een jeugdherberg en deed Juda om 23.30 pas zijn oogjes dicht, arme jongen dat hij zulke ouders heeft (Zoë was gelukkig al eerder in slaap gevallen).
Hong Kong was overweldigend: was dit echt hetzelfde land als waar wij in wonen? Zo modern, zo mooi, zo schoon. Het leek meer op Singapore, of misschien zelfs wel Londen! Helaas regende het de twee dagen die we er doorbrachten, waardoor we niet zoveel hebben kunnen zien als we hadden willen zien. Maar toch hebben we ervan genoten.
Minpuntje is dat we niet het visum kregen waar we op gehoopt hadden. We hadden gerekend op een visum voor 1 jaar en kregen een visum voor twee keer 30 dagen. Over 30 dagen moeten we dus het land uit en over 2 maanden moeten we weer een nieuw visum regelen. Een kostbare, tijdrovende en vermoeiende bezigheid: dat reizen met een peuter en een dreumes. We hadden allebei het gevoel dat we op onze motivatie werden getest: hebben we dit geld, deze tijd en deze energie ervoor over om in dit land te kunnen wonen? Zou het niet veel makkelijker zijn om in Thailand, Brazilië of Spanje te gaan wonen? Maar nee, we gáán ervoor en we weten dat we niet alleen staan. Ook deze situatie is in Zijn handen en Hij heeft er vast een bedoeling mee.
Klik hier om de foto's van onze trip naar het noorden van onze provincie te bekijken
Om te beginnen mijn rijbewijs. Ik ging op dinsdag om 9.00 uur de deur uit, hopend dat het allemaal snel achter de rug zou zijn en ik ruim voor de lunch thuis zou zijn; Robin zou tenslotte eind van de middag naar Hong Kong vliegen. Eenmaal bij het gebouw van de Traffic Police aangekomen kwam ik er al gauw achter dat ik een vertaling van mijn Nederlandse rijbewijs moest laten maken, wat ergens midden in de stad moest gebeuren. Dat was een nieuwe regel, want dat had Robin vorig jaar niet hoeven doen. Anderhalf uur later stond ik opnieuw op de stoep bij de Traffic Police, mét de vertaling van mijn rijbewijs. Tegen twaalf uur waren eindelijk alle formaliteiten achter de rug en was ik er helemaal klaar voor om de test te gaan doen. Kom ik bij de balie, krijg ik te horen dat het van 12.00 tot 13.30 xiuxi is, middagpauze dus. Om 14.30 was de test achter de rug en met 97 uit 100 punten kon ik om 15.30 als de trotse eigenaar van een rijbewijs ons huis weer binnenstappen.
Nu even rust, dacht ik, want al met al was het best een gestresste dag geweest. Robin was nog de laatste spulletjes aan het pakken en zou om 16.00 een taxi pakken naar het vliegveld. Om 15.45 belde een vriend met de mededeling dat het niet voldoende zou zijn als alleen Robin naar Hong Kong zou gaan voor onze visa: we moesten met z'n allen. Om 15.50 belde ik met de ambassade in Hong Kong, die het vermoeden van onze vriend bevestigde. Om 16.00 belde ik met onze travel agent om te vragen of er nog stoelen bechikbaar waren op de vlucht naar Hong Kong en om 16.10 was de boeking rond. In 15 minuten de koffers volgegooid en om 16.30 stonden we buiten met onze koffers op zoek naar een taxi, die we overigens pas na 15 minuten vonden. Om 17.05 namen we op het vliegveld onze tickets in ontvangst van onze travel agent en betaalden er contant voor. Om 17.30 zaten we met z'n viertjes in het vliegtuig op weg naar Hong Kong.
Dit was misschien wel de meest gestresste anderhalf uur van mijn leven.
Maar toen we eenmaal in het vliegtuig zaten konden we weer opgelucht ademhalen en waren we blij dat we het gehaald hadden. En toen realiseerden we ons ook dat we ons fototoestel vergeten waren. Balen!
We hadden natuurlijk geen tijd gehad om een hotel te boeken, zodoende belandden we pas om 23.00 op de kamer van een jeugdherberg en deed Juda om 23.30 pas zijn oogjes dicht, arme jongen dat hij zulke ouders heeft (Zoë was gelukkig al eerder in slaap gevallen).
Hong Kong was overweldigend: was dit echt hetzelfde land als waar wij in wonen? Zo modern, zo mooi, zo schoon. Het leek meer op Singapore, of misschien zelfs wel Londen! Helaas regende het de twee dagen die we er doorbrachten, waardoor we niet zoveel hebben kunnen zien als we hadden willen zien. Maar toch hebben we ervan genoten.
Minpuntje is dat we niet het visum kregen waar we op gehoopt hadden. We hadden gerekend op een visum voor 1 jaar en kregen een visum voor twee keer 30 dagen. Over 30 dagen moeten we dus het land uit en over 2 maanden moeten we weer een nieuw visum regelen. Een kostbare, tijdrovende en vermoeiende bezigheid: dat reizen met een peuter en een dreumes. We hadden allebei het gevoel dat we op onze motivatie werden getest: hebben we dit geld, deze tijd en deze energie ervoor over om in dit land te kunnen wonen? Zou het niet veel makkelijker zijn om in Thailand, Brazilië of Spanje te gaan wonen? Maar nee, we gáán ervoor en we weten dat we niet alleen staan. Ook deze situatie is in Zijn handen en Hij heeft er vast een bedoeling mee.
Klik hier om de foto's van onze trip naar het noorden van onze provincie te bekijken
maandag 19 juli 2010
Spannende zakeligheden
In het noord-westen van onze provincie, op zo'n 12 uur rijden van Lente Stad, ligt op 4000 meter hoogte een stadje waarvan de meeste inwoners behoren tot de groep der T*anen (verwant aan die opstandige provincie ten noord-westen van ons). Een vriendin van ons is afgelopen jaar naar deze plek verhuisd om te gaan werken en het leek ons zó leuk om haar een keertje op te zoeken. Omdat wij binnenkort precies de andere kant op hopen te verhuizen (richting het zuid-oosten) en een reis naar dit stadje dan twee keer een dagreis zal gaan kosten, dachten we: het is nu of nooit! Vrienden van ons nodigden ons uit om ons op sleeptouw mee te nemen in hun bus en in het huis van vrienden, dus het werd een volledig verzorgde reis. Op maandagochtend ging de wekker om 5.45 uur (nadat we tot 5.15 uur voetbal hadden gekeken) en om 7.00 uur zaten we in de bus. De reis was in één woord: verchrikkelijk. Afgezette wegen, omleidingen, slechts één plaspauze, wagenzieke kinderen en héél veel hobbels, bobbels, kuilen en bochten. En precies om 19.00 uur 's avonds arriveerden we op de plaats van bestemming.
Het stadje was heel erg rustig, maar we zagen er wel een aantal westerse toeristen. Aangezien die opstandige provincie ten noord-westen van ons nogal moeilijk toegankelijk is, vormt dit stadje voor westerse backpackers een mooi alternatief om toch wat mee te pikken van de cultuur en het boeddhisme van de T*anen. Net buiten de stad ligt een enorm Boeddhistisch klooster waar 700 monniken wonen, midden in de stad staat een enorm gebedswiel en 's avonds wordt er op het plein door honderden mensen gedanst.
Maar voor ons was één van de hoogtepunten toch wel om het gezellige, oude huis (inclusief tuin, kippen en een hond) van onze vriendin te zien en tijd met haar door te brengen.
Het waren een paar heerlijke dagen en de dag om de terugreis te maken (vrijdag) brak veel te snel aan. Na een reis van 13 uur kwamen we totaal belabberd weer in Lente Stad aan. Mochten we ooit besluiten om terug te gaan, dan lassen we mooi een overnachting halverwege in.
En dan nu terugkomend op de titel van deze blog. Ik heb vandaag de hele dag geleerd voor mijn theoretisch rij-examen waarvoor ik morgenochtend een kans ga wagen. De antwoorden op ruim 1300 verkeersvragen in je kop stampen, het viel niet mee. Hopen dat alle moeite niet voor niks was en ik na morgenochtend eindelijk weer eens achter het stuur van een auto kan kruipen (dat is alweer 2,5 jaar geleden!).
Ondertussen is Robin een trip naar Hong Kong aan het voorbereiden, want volgende week dinsdag verloopt ons studentenvisum. Het lastige is dat niemand precies lijkt te weten hoe het zit met het aanvragen van een nieuw visum in Hong Kong en internet brengt ook geen uitkomst. Dus we gaan een gokje wagen door Robin morgenavond alleen op pad te sturen en nu maar hopen dat hij voor het hele gezin visa kan regelen.
We zouden het op prijs stellen als jullie aan ons willen denken!
Het stadje was heel erg rustig, maar we zagen er wel een aantal westerse toeristen. Aangezien die opstandige provincie ten noord-westen van ons nogal moeilijk toegankelijk is, vormt dit stadje voor westerse backpackers een mooi alternatief om toch wat mee te pikken van de cultuur en het boeddhisme van de T*anen. Net buiten de stad ligt een enorm Boeddhistisch klooster waar 700 monniken wonen, midden in de stad staat een enorm gebedswiel en 's avonds wordt er op het plein door honderden mensen gedanst.
Maar voor ons was één van de hoogtepunten toch wel om het gezellige, oude huis (inclusief tuin, kippen en een hond) van onze vriendin te zien en tijd met haar door te brengen.
Het waren een paar heerlijke dagen en de dag om de terugreis te maken (vrijdag) brak veel te snel aan. Na een reis van 13 uur kwamen we totaal belabberd weer in Lente Stad aan. Mochten we ooit besluiten om terug te gaan, dan lassen we mooi een overnachting halverwege in.
En dan nu terugkomend op de titel van deze blog. Ik heb vandaag de hele dag geleerd voor mijn theoretisch rij-examen waarvoor ik morgenochtend een kans ga wagen. De antwoorden op ruim 1300 verkeersvragen in je kop stampen, het viel niet mee. Hopen dat alle moeite niet voor niks was en ik na morgenochtend eindelijk weer eens achter het stuur van een auto kan kruipen (dat is alweer 2,5 jaar geleden!).
Ondertussen is Robin een trip naar Hong Kong aan het voorbereiden, want volgende week dinsdag verloopt ons studentenvisum. Het lastige is dat niemand precies lijkt te weten hoe het zit met het aanvragen van een nieuw visum in Hong Kong en internet brengt ook geen uitkomst. Dus we gaan een gokje wagen door Robin morgenavond alleen op pad te sturen en nu maar hopen dat hij voor het hele gezin visa kan regelen.
We zouden het op prijs stellen als jullie aan ons willen denken!
Abonneren op:
Posts (Atom)