Het festival dat gepaard gaat met de viering van het Nieuwe Jaar heet het Lente Festival (heeft verder niks te maken met onze stad, Lente Stad). Dit festival is begonnen op de eerste dag van het nieuwe jaar (afgelopen maandag dus) en duurt 15 dagen. De nacht van zondag op maandag was de lucht boven Lente Stad gevuld met prachtig (en luidknallend!) vuurwerk. Vanuit ons appartement op de 10e verdieping hadden wij natuurlijk een perfect uitzicht over de stad. Wonder boven wonder sliep Juda overal doorheen. Wat 'oudjaarsavond' betreft wijkt dit land dus niet veel af van Nederland (behalve dan dat je hier ongeveer 10 keer zo weinig betaalt voor vuurwerk), maar het bizarre is dat we nu al een week lang iedere avond mogen 'genieten' van vuurwerk. Ze houden het dus niet bij een avond, maar gaan dagen achter elkaar de straat op om vuurwerk af te steken. De gedachte hierachter is om het ongeluk en de boze geesten weg te jagen.
De vrijdag voor de viering van het Nieuwe Jaar mochten we hier in Lente Stad opnieuw een gast verwelkomen: Arno, die ik nog kende van een reis naar Jamaica 9 jaar geleden. We hebben dus deze week (die sowieso al een vakantieweek was vanwege het Nieuwe Jaar) een paar keer lekker de toerist uitgehangen. Op zich hebben we leuke plekken bezocht, maar we hebben deze week ook meer begrip gekregen voor de 1-kind-politiek. Want omdat iedereen deze week vakantie had en het de ultieme gelegenheid was om met de hele familie iets leuks te gaan doen, waren de typisch toeristische plekken ook echt overladen met mensen. Zoveel, dat het eigenlijk niet meer leuk was. Robin en ik hebben dan ook besloten dat we volgend jaar mooi onze vakantie in deze periode plannen, om te ontsnappen aan het vuurwerk en de drukte. Bovendien is het toch wel lastig dat alle winkels nu al gedurende 1,5 week dicht zijn.
maandag 2 februari 2009
zondag 25 januari 2009
Het jaar van de os
Morgenavond neemt de bevolking afscheid van het jaar van de rat en wordt het jaar van de os welkom geheten. De viering van het plaatselijke nieuwjaar valt niet samen met ons westerse nieuwjaar, omdat men hier oorspronkelijk rekent volgens de maankalender. De viering van het nieuwe jaar is zonder twijfel het belangrijkste festival van het jaar. Het is de bedoeling dat je dit samen met je familie viert, dus veel mensen hier in de stad trekken naar het platteland om een aantal dagen met familie door te brengen.
Gevolg hiervan is dat het overgrote deel van de winkels en restaurants gedurende zeker een week (sommige zelfs twee weken!) dicht gaan, omdat de eigenaren de stad uit zijn. In Nederland wordt het vaak al als een ongemak ervaren als de winkels op tweede Paas- of Pinksterdag een dagje dicht gaan, maar hier moeten we dus echt bunkeren, want volgende week zal er vrijwel geen vlees, groente en fruit op de markt te koop zijn. En de verkopers die besluiten om wel open te blijven zullen waarschijnlijk hun prijzen met 300% omhoog gooien. Onze vriezer en voorraadkast puilen dus uit van eten....
Gevolg hiervan is dat het overgrote deel van de winkels en restaurants gedurende zeker een week (sommige zelfs twee weken!) dicht gaan, omdat de eigenaren de stad uit zijn. In Nederland wordt het vaak al als een ongemak ervaren als de winkels op tweede Paas- of Pinksterdag een dagje dicht gaan, maar hier moeten we dus echt bunkeren, want volgende week zal er vrijwel geen vlees, groente en fruit op de markt te koop zijn. En de verkopers die besluiten om wel open te blijven zullen waarschijnlijk hun prijzen met 300% omhoog gooien. Onze vriezer en voorraadkast puilen dus uit van eten....
dinsdag 20 januari 2009
Fietsen, kip en straling
We blijven nog even bij het onderwerp zwangerschap. In het land waar we nu wonen wordt er namelijk heel anders omgegaan met zwangeren dan in Nederland. Zo hoorde ik al vrij snel dat als je zwanger bent, je niet meer mag fietsen. Iedere keer als een 'local' me dus op de fiets ziet stappen, drukken ze me op het hart om heel, heel voorzichtig te doen of -beter nog- om te gaan lopen. Ook is het de bedoeling om heel dik te worden tijdens je zwangerschap. Je moet dus veel eten en vooral niet aan lichaamsbeweging doen. En wat moet je dan eten? Heel veel kip en eieren! Wanneer ze mij zien en horen dat ik al ruim zes maanden zwanger ben, zeggen ze dus allemaal dat ik wat meer moet eten, want ze vinden me veel te dun. En dat terwijl ik toch al wel zo'n zeven kilo ben aangekomen.
De meest recente opmerking kreeg ik vorige week van mijn lerares toen ik vertelde dat we een elektrisch kookplaatje wilden kopen, omdat we maar twee kookpitten hebben. Ze maakte zich erg ongerust over de straling die vrij zou komen bij elektrisch koken. Ook had ze gelezen dat een zwangere beter geen gebruik meer kon maken van de magnetron en uit de buurt moest blijven van de TV en de koelkast; dit alles in verband met straling. Ik heb braaf geknikt en gezegd dat Robin voortaan wel zou koken (haha, wat een giller), maar thuisgekomen was ik toch wel een beetje nieuwsgierig geworden hoe het nou echt zat. Dus gegoogled op "magnetron straling zwangerschap" en gelukkig stelde www.zwangernu.nl mij gerust: "Werken met een computer of beeldscherm heeft geen nadelige gevolgen. Ook de straling van een zonnebank en de electromagnetische golven van een magnetron zijn bij normaal gebruik niet gevaarlijk."
Jammer, moet ik toch nog iedere avond de keuken in.......
De meest recente opmerking kreeg ik vorige week van mijn lerares toen ik vertelde dat we een elektrisch kookplaatje wilden kopen, omdat we maar twee kookpitten hebben. Ze maakte zich erg ongerust over de straling die vrij zou komen bij elektrisch koken. Ook had ze gelezen dat een zwangere beter geen gebruik meer kon maken van de magnetron en uit de buurt moest blijven van de TV en de koelkast; dit alles in verband met straling. Ik heb braaf geknikt en gezegd dat Robin voortaan wel zou koken (haha, wat een giller), maar thuisgekomen was ik toch wel een beetje nieuwsgierig geworden hoe het nou echt zat. Dus gegoogled op "magnetron straling zwangerschap" en gelukkig stelde www.zwangernu.nl mij gerust: "Werken met een computer of beeldscherm heeft geen nadelige gevolgen. Ook de straling van een zonnebank en de electromagnetische golven van een magnetron zijn bij normaal gebruik niet gevaarlijk."
Jammer, moet ik toch nog iedere avond de keuken in.......
zaterdag 17 januari 2009
Rhesus negatief
Zoals sommigen van jullie misschien al/nog weten, heb ik rhesus-negatief bloed. Vraag me niet naar de details, maar ik ben hiermee in Nederland in ieder geval in de minderheid. Het brengt tijdens de zwangerschap een aantal extra maatregelen met zich mee, omdat, als de baby rhesus-positief is (zoals Juda was), mijn bloed zich als het ware kan gaan verzetten tegen het bloed van de baby. Zo moest ik tijdens de vorige zwangerschap voor en na de bevalling een speciale injectie krijgen.
Voor een tweede zwangerschap geldt hetzelfde en moet er bovendien aan het begin van de zwangerschap dmv een bloedonderzoek gekeken worden of mijn lichaam antistoffen tegen rhesus-positief bloed heeft aangemaakt. Wat bleek nu, toen ik in augustus ontdekte dat ik zwanger was? In dit land zijn geen mensen met rhesus-negatief bloed en kennen ze het hele probleem eigenlijk niet. Een buitenlandse arts had echter contact opgenomen met het vrouwen- en kinderziekenhuis in de stad en zij zeiden dat ze het bloedonderzoek wel konden doen. Dus ik daarheen, bloed prikken (weer bijna flauwgevallen) en een tijd in de wachtruimte gewacht op de uitslag. De uitslag van het onderzoek was: ik was nog steeds A-negatief. Ja natuurlijk was ik nog steeds A-negatief, wat dachten ze anders! Je kunt niet zomaar van bloedgroep veranderen! Bleek dus dat ze het niet helemaal goed begrepen hadden en niet mijn bloed op antistoffen konden checken. Als compensatie mocht ik meteen een echo laten maken, terwijl er zeker 25 vrouwen in een rij zaten te wachten voor de echo-ruimte. Soms heeft het dus wel degelijk voordelen om in dit land een blank gezicht te hebben, want je krijgt vaak wel een VIP-behandeling. Gelukkig bleek er in de stad een bloedcentrum te zijn waar ze het onderzoek wel konden doen, dus de volgende dag kon ik met een positieve uitslag en weer een draaierig gevoel in mijn hooft het bloedcentrum verlaten.
De injectie die ik tijdens de zwangerschap moet krijgen was hier dus uiteraard ook niet verkrijgbaar en hebben we in december geïmporteerd uit Thailand. Die ligt nu al een paar weken in onze koelkast tussen de yoghurt en de boter te wachten om volgende week door een bevriende arts in mijn been geinjecteerd te worden.
Voor een tweede zwangerschap geldt hetzelfde en moet er bovendien aan het begin van de zwangerschap dmv een bloedonderzoek gekeken worden of mijn lichaam antistoffen tegen rhesus-positief bloed heeft aangemaakt. Wat bleek nu, toen ik in augustus ontdekte dat ik zwanger was? In dit land zijn geen mensen met rhesus-negatief bloed en kennen ze het hele probleem eigenlijk niet. Een buitenlandse arts had echter contact opgenomen met het vrouwen- en kinderziekenhuis in de stad en zij zeiden dat ze het bloedonderzoek wel konden doen. Dus ik daarheen, bloed prikken (weer bijna flauwgevallen) en een tijd in de wachtruimte gewacht op de uitslag. De uitslag van het onderzoek was: ik was nog steeds A-negatief. Ja natuurlijk was ik nog steeds A-negatief, wat dachten ze anders! Je kunt niet zomaar van bloedgroep veranderen! Bleek dus dat ze het niet helemaal goed begrepen hadden en niet mijn bloed op antistoffen konden checken. Als compensatie mocht ik meteen een echo laten maken, terwijl er zeker 25 vrouwen in een rij zaten te wachten voor de echo-ruimte. Soms heeft het dus wel degelijk voordelen om in dit land een blank gezicht te hebben, want je krijgt vaak wel een VIP-behandeling. Gelukkig bleek er in de stad een bloedcentrum te zijn waar ze het onderzoek wel konden doen, dus de volgende dag kon ik met een positieve uitslag en weer een draaierig gevoel in mijn hooft het bloedcentrum verlaten.
De injectie die ik tijdens de zwangerschap moet krijgen was hier dus uiteraard ook niet verkrijgbaar en hebben we in december geïmporteerd uit Thailand. Die ligt nu al een paar weken in onze koelkast tussen de yoghurt en de boter te wachten om volgende week door een bevriende arts in mijn been geinjecteerd te worden.
dinsdag 6 januari 2009
Naam
Ik las net op nu.nl het onderstaande artikeltje, wat me ertoe bracht om weer een klein stukje op de website te schrijven.
Natuurlijk zijn wij ook weer bezig na te denken over een naam voor onze tweede. En opnieuw: het valt niet mee! Niet te populair, niet te vreemd, niet te moeilijk. We proberen ook rekening te houden met onze buitenlandse vrienden hier, dus het wordt geen Gijs of Grietje, maar we willen ook niet een hyper-Amerikaanse naam. Kan het rijmen op Juda? Is het erg onhandig als de naam ook met een 'J' begint? Wat als de naam een dubieuze betekenis heeft? Of als je je uit je basisschooltijd nog iemand met een bepaalde naam herinnert die je echt niet kon uitstaan? Riskeren we een lagere erfenis als we niet vernoemen naar onze ouders? ☺
Vorige keer waren we op het moment van de bevalling eigenlijk nog niet eens zeker van de jongensnaam, want we waren toen in de veronderstelling dat we nog twee extra weken zouden hebben. Over Juda's tweede naam (Samuel) is zelfs pas een dag na de geboorte besloten. Dit keer willen we niet nog een keer dezelfde fout maken om deze beslissing tot het eind te laten liggen en zijn we het in ieder geval eens over de eerste namen. Sterker nog, het ontwerp voor het geboortekaartje is al klaar!
Sophie populairste meisjesnaam
AMSTERDAM - Na jaren is Sanne niet meer de populairste meisjesnaam. Op de lijst van meest gebruikte voornamen zakte Sanne in 2008 naar de vijfde plaats. Sophie staat nu nummer één. Bij de jongens veroverde Daan de koppostitie ten koste van Sem.
Dat blijkt uit de jaarlijkse top twintig van kindernamen in Nederland, die de Sociale Verzekeringsbank maandag publiceerde.
In de lijst van de meisjes volgen na Sophie de namen Julia, Lieke en Emma. Nieuwkomers zijn Tess en Amber.
Bij de jongens eindigde Tim op twee. Na Sem (3) komen Jayden en Thomas. Nieuw in de top twintig van jongensnamen zijn Levi, Nick en Sam.
De Sociale Verzekeringsbank zorgt voor de uitvoering van de kinderbijslag en registreert daarom alle namen.
Natuurlijk zijn wij ook weer bezig na te denken over een naam voor onze tweede. En opnieuw: het valt niet mee! Niet te populair, niet te vreemd, niet te moeilijk. We proberen ook rekening te houden met onze buitenlandse vrienden hier, dus het wordt geen Gijs of Grietje, maar we willen ook niet een hyper-Amerikaanse naam. Kan het rijmen op Juda? Is het erg onhandig als de naam ook met een 'J' begint? Wat als de naam een dubieuze betekenis heeft? Of als je je uit je basisschooltijd nog iemand met een bepaalde naam herinnert die je echt niet kon uitstaan? Riskeren we een lagere erfenis als we niet vernoemen naar onze ouders? ☺
Vorige keer waren we op het moment van de bevalling eigenlijk nog niet eens zeker van de jongensnaam, want we waren toen in de veronderstelling dat we nog twee extra weken zouden hebben. Over Juda's tweede naam (Samuel) is zelfs pas een dag na de geboorte besloten. Dit keer willen we niet nog een keer dezelfde fout maken om deze beslissing tot het eind te laten liggen en zijn we het in ieder geval eens over de eerste namen. Sterker nog, het ontwerp voor het geboortekaartje is al klaar!
Sophie populairste meisjesnaam
AMSTERDAM - Na jaren is Sanne niet meer de populairste meisjesnaam. Op de lijst van meest gebruikte voornamen zakte Sanne in 2008 naar de vijfde plaats. Sophie staat nu nummer één. Bij de jongens veroverde Daan de koppostitie ten koste van Sem.
Dat blijkt uit de jaarlijkse top twintig van kindernamen in Nederland, die de Sociale Verzekeringsbank maandag publiceerde.
In de lijst van de meisjes volgen na Sophie de namen Julia, Lieke en Emma. Nieuwkomers zijn Tess en Amber.
Bij de jongens eindigde Tim op twee. Na Sem (3) komen Jayden en Thomas. Nieuw in de top twintig van jongensnamen zijn Levi, Nick en Sam.
De Sociale Verzekeringsbank zorgt voor de uitvoering van de kinderbijslag en registreert daarom alle namen.
zondag 4 januari 2009
Gelukkig Nieuwjaar
Ten eerste natuurlijk voor jullie allemaal: de beste wensen voor 2009!
Terwijl bij jullie waarschijnlijk de rotjes en strijkers om jullie oren vlogen, was oudjaarsavond bij ons een stille bedoening. Tenminste, buiten dan, want we hebben er wel degelijk een gezellige avond van gemaakt hoor! We waren uitgenodigd bij een groot Nederlands gezin hier in de stad, waar we een deel van de middag en de hele avond hebben doorgebracht. We boften zelfs dat zij de gewoonte hebben om oliebollen en appelflappen te bakken, dus die hebben we niet hoeven missen. Om elf uur kwamen de jongens binnen het gezin op het idee dat het toch wel leuk zou zijn om wat vuurwerk de lucht in te schieten, dus ze zijn (met Robin natuurlijk) nog even snel op pad gegaan om bij de kruidenier op de hoek een flinke doos siervuurwerk (voor 10 Euro!) te kopen. Het leuke was natuurlijk dat we volop konden genieten van ons eigen vuurwerk, aangezien het zo'n beetje het enige was wat in de stad werd afgestoken. Waarschijnlijk heeft dit gezin zich hiermee wel iets minder populair gemaakt bij de buurt, aangezien het voor de lokale bewoners geen bijzondere nacht was en iedereen waarschijnlijk al op een oor lag. Het plaatselijke nieuwjaar (Spring Festival) wordt eind deze maand gevierd en dan wordt er per hoofd van de bevolking minstens zoveel vuurwerk afgestoken als in Nederland tijdens oud & nieuw.
Verder nog:
Terwijl bij jullie waarschijnlijk de rotjes en strijkers om jullie oren vlogen, was oudjaarsavond bij ons een stille bedoening. Tenminste, buiten dan, want we hebben er wel degelijk een gezellige avond van gemaakt hoor! We waren uitgenodigd bij een groot Nederlands gezin hier in de stad, waar we een deel van de middag en de hele avond hebben doorgebracht. We boften zelfs dat zij de gewoonte hebben om oliebollen en appelflappen te bakken, dus die hebben we niet hoeven missen. Om elf uur kwamen de jongens binnen het gezin op het idee dat het toch wel leuk zou zijn om wat vuurwerk de lucht in te schieten, dus ze zijn (met Robin natuurlijk) nog even snel op pad gegaan om bij de kruidenier op de hoek een flinke doos siervuurwerk (voor 10 Euro!) te kopen. Het leuke was natuurlijk dat we volop konden genieten van ons eigen vuurwerk, aangezien het zo'n beetje het enige was wat in de stad werd afgestoken. Waarschijnlijk heeft dit gezin zich hiermee wel iets minder populair gemaakt bij de buurt, aangezien het voor de lokale bewoners geen bijzondere nacht was en iedereen waarschijnlijk al op een oor lag. Het plaatselijke nieuwjaar (Spring Festival) wordt eind deze maand gevierd en dan wordt er per hoofd van de bevolking minstens zoveel vuurwerk afgestoken als in Nederland tijdens oud & nieuw.
Verder nog:
- ik ben alweer ruim 25 weken zwanger
- we zijn vandaag naar de dierentuin geweest, wat Juda natuurlijk prachtig vond
- onze beste vrienden hier in Lente Stad gaan over drie weken verhuizen en daar zijn we best een beetje treurig over
woensdag 24 december 2008
Kerst in Lente Stad
Zit bij jullie de kerststemming er al goed in? Hoewel ik weet dat Kerst om veel meer draait dan kerstliedjes en een kerstboom, mis ik wel degelijk de kerstsfeer op straat, in winkels en in huis. Etalages zijn niet versierd, er schalt geen kerstmuziek door de winkelstraten, in tuinen staan geen verlichte rendieren (deze stad heeft uberhaupt geen tuinen) en in ons huis ontbreekt de geur van een echte kerstboom. Ook het zingen van kerstliederen moeten we dit jaar missen, want er is zelfs geen kerstavond- of kerstochtenddienst. Als schrale troost zetten we af en toe maar een Kerst-CD'tje op. Mensen hier hebben nu ook geen kerstvakantie; ik heb donderdag zelfs speciaal vrij moeten vragen vanwege Kerst en we hebben besloten om 2e kerstdag maar te laten zitten en gewoon aan de studie te gaan.
Hoe ziet onze Kerst er dan wel uit? We hebben een inieminie kunstkerstboompje gekocht, met appeltjes, strikken en kunstsneeuw er al ingeplakt. Helaas zonder lampjes, wat juist een kerstboom een kerstboom maakt. Hier en daar in het huis liggen wat kerstballen verspreid (ja ja, die zijn hier dan gleukkig nog wel verkrijgbaar). Donderdagochtend gaan we naar vrienden, waar we de rest van de dag zullen doorbrengen, genieten van elkaar en een lekkere kalkoen.
De kou ontbreekt echter niet. Mensen mogen deze stad dan de "Stad van de Eeuwige Lente" noemen, zonder centrale verwarming is het echt wel bikkelen hoor. Overdag is het, mits de zon schijnt, goed te doen. Maar 's avonds daalt de temperatuur zowel binnens- als buitenshuis naar een graad of 10.... brrrrrrr.......
Anyway, we wensen jullie allemaal een fijn Kerstfeest!
Hoe ziet onze Kerst er dan wel uit? We hebben een inieminie kunstkerstboompje gekocht, met appeltjes, strikken en kunstsneeuw er al ingeplakt. Helaas zonder lampjes, wat juist een kerstboom een kerstboom maakt. Hier en daar in het huis liggen wat kerstballen verspreid (ja ja, die zijn hier dan gleukkig nog wel verkrijgbaar). Donderdagochtend gaan we naar vrienden, waar we de rest van de dag zullen doorbrengen, genieten van elkaar en een lekkere kalkoen.
De kou ontbreekt echter niet. Mensen mogen deze stad dan de "Stad van de Eeuwige Lente" noemen, zonder centrale verwarming is het echt wel bikkelen hoor. Overdag is het, mits de zon schijnt, goed te doen. Maar 's avonds daalt de temperatuur zowel binnens- als buitenshuis naar een graad of 10.... brrrrrrr.......
Anyway, we wensen jullie allemaal een fijn Kerstfeest!
dinsdag 16 december 2008
Medische vakantie
Het mag dan even twee weekjes rustig zijn geweest op de website, dat betekent niet dat wij twee weken lang stil hebben gezeten.
Vier dagen nadat Remko en Eline wegvlogen, vetrokken wij zelf ook al weer, en wel naar Thailand. Gelukkig was het net een paar dagen stil wat betreft protesten, anders hadden we onze vakantie daar wel kunnen vergeten. Eerst hadden we een bruiloft van vrienden die we uit Engeland kenden in Centraal Thailand, waarvoor een treinreis van 9 uur op het programma stond. Iedereen met kinderen kan zich voorstellen: dat is geen makkie. De twee dagen in Centraal Thailand waren heerlijk. We hoefden niks en werden helemaal meegenomen in de voorbereidingen voor de bruiloft. De bruiloft zelf was in Thaise stijl, met hier en daar een Schots tintje, aangezien de bruidegom een Schot was.
De volgende dag alweer de trein teruggepakt naar Chiang Mai (weer 9 uur...) waar we Robins ouders ontmoetten. Het oorspronkelijke idee was een weekje vakantie, maar helaas hebben we meer tijd in ziekenhuizen, klinieken en bij de tandarts doorgebracht dan ons lief was. Ons geduld en onze flexibiliteit zijn weer flink op de proef gesteld. Van de 6 dagen in Chiang Mai hadden we op 5 dagen afspraken met doktoren en tandartsen op het programma staan. Ik zal niet op de details ingaan, maar we zijn in ieder geval weer helemaal gescreend en opgelapt :-)
Sinds gisteren zijn we weer in Lente Stad, waar we Robins ouders tot a.s. zaterdag een indruk zullen geven van ons leven hier.
Vier dagen nadat Remko en Eline wegvlogen, vetrokken wij zelf ook al weer, en wel naar Thailand. Gelukkig was het net een paar dagen stil wat betreft protesten, anders hadden we onze vakantie daar wel kunnen vergeten. Eerst hadden we een bruiloft van vrienden die we uit Engeland kenden in Centraal Thailand, waarvoor een treinreis van 9 uur op het programma stond. Iedereen met kinderen kan zich voorstellen: dat is geen makkie. De twee dagen in Centraal Thailand waren heerlijk. We hoefden niks en werden helemaal meegenomen in de voorbereidingen voor de bruiloft. De bruiloft zelf was in Thaise stijl, met hier en daar een Schots tintje, aangezien de bruidegom een Schot was.
De volgende dag alweer de trein teruggepakt naar Chiang Mai (weer 9 uur...) waar we Robins ouders ontmoetten. Het oorspronkelijke idee was een weekje vakantie, maar helaas hebben we meer tijd in ziekenhuizen, klinieken en bij de tandarts doorgebracht dan ons lief was. Ons geduld en onze flexibiliteit zijn weer flink op de proef gesteld. Van de 6 dagen in Chiang Mai hadden we op 5 dagen afspraken met doktoren en tandartsen op het programma staan. Ik zal niet op de details ingaan, maar we zijn in ieder geval weer helemaal gescreend en opgelapt :-)
Sinds gisteren zijn we weer in Lente Stad, waar we Robins ouders tot a.s. zaterdag een indruk zullen geven van ons leven hier.
maandag 1 december 2008
Feestdagen
We leren hier in Azië niet alleen nieuwe dingen over de Aziatische cultuur, maar ook over de Amerikaanse. Zo waren we afgelopen donderdag uitgenodigd door een Amerikaans gezin om bij hen Thanksgiving te komen vieren. Nu denk ik dat veel van de oorpsronkelijke betekenis intussen verloren is gegaan, maar het eten was in ieder geval verrukkelijk! Het schijnt ook echt bij de traditie te horen om vooral veel te eten; nou dat hebben we achteraf geweten....
De volgende dag vierden we een voor ons wat bekendere feestdag: Sinterklaas. Al die tijd dat Remko en Eline hier waren, kwamen de onderwerpen cadeautjes, gedichten en surprises regelmatig terug. Vrijdagmiddag was erg gezellig: warme chocolademelk, chocoladeletters- en munten, pepernoten en zelfgebakken speculaas. Alle pakjes(hulp)pieten uit Nederland: bedankt! Natuurlijk vormden de cadeautjes een hoogtepunt. Met dank aan o.a. een oma was de zelfgemaakte sinterklaaszak goed gevuld geraakt!
Morgen vieren we het nog een keer, maar dan met een aantal andere Nederlanders die hier in de stad wonen.
Vanmorgen vroeg zijn Remko en Eline op het vliegtuig naar Hong Kong gestapt. Over een paar dagen zullen ze doorreizen naar Australië.
De volgende dag vierden we een voor ons wat bekendere feestdag: Sinterklaas. Al die tijd dat Remko en Eline hier waren, kwamen de onderwerpen cadeautjes, gedichten en surprises regelmatig terug. Vrijdagmiddag was erg gezellig: warme chocolademelk, chocoladeletters- en munten, pepernoten en zelfgebakken speculaas. Alle pakjes(hulp)pieten uit Nederland: bedankt! Natuurlijk vormden de cadeautjes een hoogtepunt. Met dank aan o.a. een oma was de zelfgemaakte sinterklaaszak goed gevuld geraakt!
Morgen vieren we het nog een keer, maar dan met een aantal andere Nederlanders die hier in de stad wonen.
Vanmorgen vroeg zijn Remko en Eline op het vliegtuig naar Hong Kong gestapt. Over een paar dagen zullen ze doorreizen naar Australië.
zaterdag 29 november 2008
Op stap
De afgelopen week zijn we met Remko en Eline (mijn broer en schoonzus) op stap geweest. We vertrokken op zaterdagavond om 22.15u. met de nachttrein uit Lente Stad om op zondagmorgen om 7.30u. in onze eerste verblijfplaats aan te komen. Voor Juda was het even wennen om op zo'n smal bed, naast z'n moeder in slaap te vallen, dus die heeft eerst een half uur moeten brullen voordat hij in slaap viel (zucht...). Gelukkig was het in de rest van de coupé al muisstil en kon iedereen meegenieten van het prachtige stemgeluid van onze zoon.
In het eerste stadje hebben we op maandag fietsen gehuurd om naar een klein dorpje 25 km verderop te fietsen. Robin en ik zijn op de terugweg afgehaakt (Robin had 'helaas' een lekke band) en een toeristenbusje bond Robins fiets bovenop de bus en nam ons drieën mee terug naar de stad. De volgende dag zijn we de bergen in gegaan en hebben we een paar uur gewandeld.
Op woensdagochtend de bus naar verblijfplaats no. 2 gepakt, een reis van 3,5 uur. Op zich qua afstand best te doen, maar met mijn (door de zwangerschap nóg ergere) reisziekte was het toch geen pretje: berg op, berg af, bocht in, bocht uit.... Donderdag hebben we langs een meer gewandeld en vrijdag zijn we naar een nabijgelegen stadje geweest.
Vanmorgen het vliegtuig terug naar Lente Stad gepakt (een beetje decadent, maar voor die 30 Euro p.p. ga ik écht niet tien uur in de bus zitten met een dreumes die nog geen tien minuten stil wil zitten). Remko en Eline zijn vanmorgen nóg verder naar het noorden doorgereisd, waar het schijnt te sneeuwen. Hen hopen we op dinsdagochtend weer in Lente Stad te zien.
Dan nu, na deze opsomming van feiten, mijn persoonlijke beleving. De twee stadjes die we bezocht hebben waren echt hele gezellige, knusse stadjes en ik kan me voorstellen dat ze toeristen aantrekken. Maar juist door het toerisme verloren ze, naar mijn mening, hun charme en 'echtheid': de straatjes puilden uit van de souvenirwinkeltjes en bij bijna ieder restaurantje hing een uithangbord "Western Food", "Pizza" of "American Breakfast".
Wat onze reis niet echt gemakkelijker maakte was dat ze nergens kinderbedjes of kinderstoelen hadden. Juda heeft dus de hele week tussen ons in geslapen en in ieder geval één van ons tweeën moest tegelijk met hem naar bed, omdat anders het gevaar bestond dat hij uit bed zou vallen. De meeste avonden lagen we dus gezellig met z'n drieën al om 9 uur in bed, de laatste avond zelfs al om 8 uur! Aan nachtrust dus geen gebrek gehad, maar ik had het ook niet erg gevonden om 's avonds nog even buiten de kamer wat te lezen of gezellig nog wat te drinken met Remko en Eline. Tanja, welcome to the real world!
In het eerste stadje hebben we op maandag fietsen gehuurd om naar een klein dorpje 25 km verderop te fietsen. Robin en ik zijn op de terugweg afgehaakt (Robin had 'helaas' een lekke band) en een toeristenbusje bond Robins fiets bovenop de bus en nam ons drieën mee terug naar de stad. De volgende dag zijn we de bergen in gegaan en hebben we een paar uur gewandeld.
Op woensdagochtend de bus naar verblijfplaats no. 2 gepakt, een reis van 3,5 uur. Op zich qua afstand best te doen, maar met mijn (door de zwangerschap nóg ergere) reisziekte was het toch geen pretje: berg op, berg af, bocht in, bocht uit.... Donderdag hebben we langs een meer gewandeld en vrijdag zijn we naar een nabijgelegen stadje geweest.
Vanmorgen het vliegtuig terug naar Lente Stad gepakt (een beetje decadent, maar voor die 30 Euro p.p. ga ik écht niet tien uur in de bus zitten met een dreumes die nog geen tien minuten stil wil zitten). Remko en Eline zijn vanmorgen nóg verder naar het noorden doorgereisd, waar het schijnt te sneeuwen. Hen hopen we op dinsdagochtend weer in Lente Stad te zien.
Dan nu, na deze opsomming van feiten, mijn persoonlijke beleving. De twee stadjes die we bezocht hebben waren echt hele gezellige, knusse stadjes en ik kan me voorstellen dat ze toeristen aantrekken. Maar juist door het toerisme verloren ze, naar mijn mening, hun charme en 'echtheid': de straatjes puilden uit van de souvenirwinkeltjes en bij bijna ieder restaurantje hing een uithangbord "Western Food", "Pizza" of "American Breakfast".
Wat onze reis niet echt gemakkelijker maakte was dat ze nergens kinderbedjes of kinderstoelen hadden. Juda heeft dus de hele week tussen ons in geslapen en in ieder geval één van ons tweeën moest tegelijk met hem naar bed, omdat anders het gevaar bestond dat hij uit bed zou vallen. De meeste avonden lagen we dus gezellig met z'n drieën al om 9 uur in bed, de laatste avond zelfs al om 8 uur! Aan nachtrust dus geen gebrek gehad, maar ik had het ook niet erg gevonden om 's avonds nog even buiten de kamer wat te lezen of gezellig nog wat te drinken met Remko en Eline. Tanja, welcome to the real world!
Abonneren op:
Posts (Atom)