Tijdens ons verblijf in Thailand viel het me op dat je als gezin met twee kleine kinderen een spoor van vervuiling en vernieling achterlaat. Thuis valt dat minder op, omdat het dan om onze eigen spullen gaat en omdat ons huis intussen aardig kids-bestendig is. Maar als je vier weken lang in hotelkamers verblijft en in restaurants eet, dan vraag je je af of het voor deze twee niet beter zou zijn om een kind-werend beleid te hebben.
Zo leenden we de eerste avond op het eiland een paraplu van de eigenaar van het resort en Juda wilde hem graag vasthouden. Nog geen seconde later waaide de paraplu door de lucht en stuiterde vervolgens een paar keer op de grond, terwijl ik er achteraan rende. En dat voor het oog van de eigenaar. Einde paraplu.
Na het avondeten was de eigenaresse van het restaurant zo vriendelijk om ons terug te brengen naar het resort in haar peperdure Jeep. Terwijl we op de leren achterbank zaten dacht ik: hmm… wat een vreemde lucht, om bij het uitstappen te ontdekken dat Juda in z’n broek gepoept had. Sorry aardige mevrouw.
De volgende ochtend bij het ontbijt grijpt Juda als eerste naar het leuke tafelnummerbordje met een palmboompje erop. Hoppa… palmboompje eraf gebroken. Hoe doet ie dat toch? Eenmaal goed en wel in de kinderstoel ontdekt Juda dat je met je vork hele leuke gaatjes in de placemat kunt prikken. En ook heel veel. “Nee Juda, dat mag je niet kapot maken. Dat vindt die mevrouw niet leuk.” Maar het kwaad is al geschied.
We zijn dus al zes maanden bezig met zindelijkheidstraining. Meestal gaat het goed, maar zo nu en dan gebeurt er nog wel eens een ongelukje. Op vakantie helaas vaker dan thuis. Zo stond Juda op de mooie stoffen bank uit het raam van de bungalow te kijken en vond het uitzicht blijkbaar zo boeiend dat hij z’n plasje liet lopen. Snel een doekje erbij om de schade te beperken, maar natuurlijk was het vocht al in de bank getrokken.
Ook toen we gezellig aan het natafelen waren en vergaten om Juda tussendoor naar de WC te brengen, ontdekten we bij het verlaten van het restaurant dat Juda een mooie natte plek op de stoffen zitting van de kinderstoel had achtergelaten. Oeps…
Het winkelen in de supermarkt duurt soms langer dan dat Juda’s blaas aankan en onder het winkelkarretje ligt op een gegeven moment een plasje. Met een rood hoofd zoek ik een vakkenvuller op een licht haar in over water op de grond in het naburige winkelpad. “Heel gevaarlijk, je kunt er zo over uitglijden.” Naar mijn mening voegde het op dat moment niet zoveel toe om te vermelden dat het mijn zoon was die een plasje op de winkelvloer had gedaan. Water ruimt toch wat fijner op dan plas :-)
Genoeg over Juda; Zoë kan er ook wat van. In de badkamer van één van de bungalows stonden wat grappige keramieken beeldjes op de grond, gezellig tussen wat stenen. What was I thinking? om niet meteen die beeldjes weg te halen en op een veilige plek neer te zetten? De eerste paar dagen speelden de kinderen er lief mee, maar vroeg of laat moest zo’n beeldje natuurlijk op de badkamertegels kapot geslagen worden.
In het volgende hotel lag vloerbedekking op de grond. Hoe verzinnen ze het? Zoë was lekker op de grond aan het spelen en ik kwam er net te laat achter dat ze een poepluier had. Intussen had ze zich al een paar keer schuivend met haar billen over de vloer verplaatst. Nee, nee nee! Schiet het door m’n hoofd. En daarna: jakkes, jakkes, jakkes, als ik kijk naar het resultaat. Met water en zeep weet ik de vlek aardig weg te werken, maar je wilt er echt niet over nadenken wat je naast limonade, snot en tranen nog meer achterlaat in het tapijt van zo’n hotelkamer.
En als laatste nog gistermiddag, toen we op bezoek waren bij vrienden. Vanuit mijn ooghoek zag ik dat Zoë lief aan het spelen was met een grote aardewerken vaas die op een stenen trapje stond. Steentjes erin gooien, steentjes eruit halen. Oké, je ziet wel risico’s, maar tegelijkertijd ben je blij dat ze lekker aan het spelen is en dat wij ongestoord een gesprek met onze vrienden kunnen hebben. En ja hoor: pats! Vaas aan gruzelementen. Balen, dat zag eruit als een dure vaas. Nu is onze vriendin zelf moeder van 14 kinderen en weet zij als geen ander dat je met kinderen in huis niet super-zuinig kunt zijn op je bank, tapijt en breekbare spullen. Dus ze slaat een arm om me heen en zegt: “Het geeft helemaal niks!” en vijf minuten later ben ik het incident alweer vergeten, omdat ik weet dat het ook inderdaad helemaal niks geeft.
Klik hier voor een aantal nieuwe foto's
maandag 28 juni 2010
maandag 21 juni 2010
Mode
Toen we ruim twee jaar geleden net waren gaan wonen in Lente Stad, verbaasde ik me over de kleding die mensen droegen. Ouderwets, tuttig, of juist met heel veel glitters. Als ik in de winkels op zoek ging naar leuke kleding, lukte het maar niet om te slagen en met iets 'normaals' thuis te komen. Intussen heb ik gelukkig de exportwinkels ontdekt, waar ik kleding van merken als Esprit, Diesel, H&M, C&A en Levi's tegen spotprijzen kan kopen (alles wordt tenslotte hier gemaakt). Het fijne van kleding in export-winkels is ook dat ik weer eens met een gerust hart naar maatje M kan grijpen; in de lokale shops komen de winkelbediendes al gauw aan met maatje XL of XXL. Oké, de mensen hier zijn niet alleen dunner, maar ook veel kleiner, dus ik ben in dit land inderdaad niet medium-sized.
Maar de laatste maanden vind ik eigenlijk dat de mensen er hier helemaal niet meer zo verschrikkelijk bij lopen. Eigenlijk best normaal (met uitzondering van de zwangeren in pyjama's) en soms zelfs echt leuk.
Oh nee! Ik ben er toch niet aan gewend geraakt hè? Zijn mijn maatstaven soms veranderd? Ben ik één van hen geworden?
Voordat we uit Nederland vertrokken zeiden Robin en ik wel eens tegen elkaar: "Als we maar niet van die geiten-wollen-sokken-types worden!" Niet dat er iets mis is met geiten-wollen-sokken, maar je weet wat ik bedoel: zo iemand uit het jaar 0. Nee, we hebben nu eenmaal niet de invloed van TV en winkels, die ons laten zien wat de Nederlandse mode is. En ja, ongetwijfeld zullen we ons langzaam maar zeker aanpassen aan de standaard van Lente Stad.
En dus houd ik mijn hart vast voor als we volgend jaar weer in Nederland aankomen. Zal ik me erover verbazen hoe mensen zich kleden? Een vriendin die na één jaar Lente Stad weer voor twee weken in Nederland was, verbaasde zich erover hoe belangrijk kleding en uiterlijk zijn in Nederland. Kun je nagaan hoe snel je zoiets vergeet: één jaartje!
Misschien is een total make-over wel een goed idee. Dan schrijf ik van tevoren een brief naar een vrouwenblad als Eva of Kinderen en dan kunnen zij me weer op het rechte pad zetten. Of zijn er misschien vriendinnen of familieleden die me tegen die tijd in willen lichten?
Hoe dan ook, ik heb nog bijna een jaar voordat ik me druk moet gaan maken over dat soort zaken. Voorlopig geniet ik nog even van het onbezorgd zijn en draag ik geen make-up, ga ik niet naar de kapper, vergeet ik wel eens om mijn benen te scheren en loop ik lekker op mijn slippertjes naar de markt.
Maar de laatste maanden vind ik eigenlijk dat de mensen er hier helemaal niet meer zo verschrikkelijk bij lopen. Eigenlijk best normaal (met uitzondering van de zwangeren in pyjama's) en soms zelfs echt leuk.
Oh nee! Ik ben er toch niet aan gewend geraakt hè? Zijn mijn maatstaven soms veranderd? Ben ik één van hen geworden?
Voordat we uit Nederland vertrokken zeiden Robin en ik wel eens tegen elkaar: "Als we maar niet van die geiten-wollen-sokken-types worden!" Niet dat er iets mis is met geiten-wollen-sokken, maar je weet wat ik bedoel: zo iemand uit het jaar 0. Nee, we hebben nu eenmaal niet de invloed van TV en winkels, die ons laten zien wat de Nederlandse mode is. En ja, ongetwijfeld zullen we ons langzaam maar zeker aanpassen aan de standaard van Lente Stad.
En dus houd ik mijn hart vast voor als we volgend jaar weer in Nederland aankomen. Zal ik me erover verbazen hoe mensen zich kleden? Een vriendin die na één jaar Lente Stad weer voor twee weken in Nederland was, verbaasde zich erover hoe belangrijk kleding en uiterlijk zijn in Nederland. Kun je nagaan hoe snel je zoiets vergeet: één jaartje!
Misschien is een total make-over wel een goed idee. Dan schrijf ik van tevoren een brief naar een vrouwenblad als Eva of Kinderen en dan kunnen zij me weer op het rechte pad zetten. Of zijn er misschien vriendinnen of familieleden die me tegen die tijd in willen lichten?
Hoe dan ook, ik heb nog bijna een jaar voordat ik me druk moet gaan maken over dat soort zaken. Voorlopig geniet ik nog even van het onbezorgd zijn en draag ik geen make-up, ga ik niet naar de kapper, vergeet ik wel eens om mijn benen te scheren en loop ik lekker op mijn slippertjes naar de markt.
maandag 14 juni 2010
Na 4 weken Thailand
Na 6 dagen conferentie en daarna nog een nachtje in Bangkok zijn we sinds vanmiddag weer terug in Lente Stad. Zoë pikte op de laatste dag van de conferentie nog even lekker een virusje op en kampte tijdens het reizen dus met hoge koorts (en wij met een huilend kind). Onze laatste nacht brachten we door in hetzelfde hotel, ja zelfs in dezelfde kamer, als waar onze reis vier weken geleden begon.
Van tevoren had ik me afgevraagd: zou 4 weken genoeg zijn om echt terug te gaan verlangen naar Lente Stad? Ja dus. We waren weer helemaal klaar met Thailand: de warmte, de luchtvochtigheid, de muggen, de airco, de paar vierkante meters die we met z'n viertjes deelden, de worstjes en eieren als ontbijt...
In de afgelopen vier weken...
... heeft Juda zijn teken-hobby verder uitgediept en tekent (naar eigen zeggen) poppetjes, engelen, vuur uit de hemel, olifanten, konijntjes, appelbomen, geheimpjes en verrassingen
... heeft Juda zich ontpopt als een gewiekste wegloper. Als je hem een paar seconden niet in de gaten houdt, kan hij zomaar onvindbaar zijn.
... is Zoë (eindelijk) voor het eerst gaan staan.
... zijn we lichamelijk niet echt tot rust gekomen, maar voelen we ons toch opgeladen omdat we er even helemaal tussenuit zijn geweest
En nu...
... moeten de kinderen weer wennen aan havermoutpap voor ontbijt en aan het slapen in hun eigen bedjes
... gaan we weer verder met de taalstudie
... proberen we het verloop van het WK-voetbal te volgen
... gaan we ons voorbereiden op de verhuizing eind augustus
Van tevoren had ik me afgevraagd: zou 4 weken genoeg zijn om echt terug te gaan verlangen naar Lente Stad? Ja dus. We waren weer helemaal klaar met Thailand: de warmte, de luchtvochtigheid, de muggen, de airco, de paar vierkante meters die we met z'n viertjes deelden, de worstjes en eieren als ontbijt...
In de afgelopen vier weken...
... heeft Juda zijn teken-hobby verder uitgediept en tekent (naar eigen zeggen) poppetjes, engelen, vuur uit de hemel, olifanten, konijntjes, appelbomen, geheimpjes en verrassingen
... heeft Juda zich ontpopt als een gewiekste wegloper. Als je hem een paar seconden niet in de gaten houdt, kan hij zomaar onvindbaar zijn.
... is Zoë (eindelijk) voor het eerst gaan staan.
... zijn we lichamelijk niet echt tot rust gekomen, maar voelen we ons toch opgeladen omdat we er even helemaal tussenuit zijn geweest
En nu...
... moeten de kinderen weer wennen aan havermoutpap voor ontbijt en aan het slapen in hun eigen bedjes
... gaan we weer verder met de taalstudie
... proberen we het verloop van het WK-voetbal te volgen
... gaan we ons voorbereiden op de verhuizing eind augustus
maandag 7 juni 2010
28
Vorige week schreef ik dat onze tijd op Koh Chang erop zat, maar dat betekent niet dat we al terug zijn in Lente Stad. Vorige week maandag pakten we de nachttrein van Bangkok naar Chiang Mai. Het was niet de eerste keer dat we als gezin de nachttrein namen en na alle vorige keren had ik tegen mezelf gezegd: “Dit nooit meer”, want je mist gewoon een nacht slaap. Maar gedreven door Nederlandse zuinigheid (de trein is nu eenmaal goedkoper dan het vliegtuig) zwichten we iedere keer weer voor deze optie. En dus deelde Robin opnieuw een 70 cm breed bed met Juda en ik een net zo breed bed met Zoë. Voor de kinderen geen probleem, maar wij slapen allebei slecht als we op het randje liggen en ons niet kunnen omdraaien.
En zo werd op dinsdag 1 juni mijn 28e levensjaar ingeluid. Ik had weinig verwachtingen van deze dag, alweer de vierde verjaardag op rij in het buitenland. Vorige week op Koh Chang had ik van Robin al een verjaardagscadeau gehad: een cursus Thais koken. Geweldig! Niet alleen houd ik van koken, maar ook van de Thaise keuken. Een perfecte combi dus.
Om 9 uur ’s ochtends arriveerde de trein in Chiang Mai, om 10 uur hadden Robin en ik een afspraak bij de tandarts (hoezo strakke planning?). Snel dus naar het hotel, koffers in de kamer zetten, brommertje huren, campingbedje opzetten, onze vrienden (die in hetzelfde hotel verbleven) instructies geven voor de kinderen. Om vijf voor tien zaten Robin en ik samen op de brommer op weg naar de tandarts. ‘s Middags haalden we een cadeaupakket en wat post op van ons postadres en ’s avonds gingen we met z’n allen uit eten bij mijn favoriete restaurant: Jerusalem Falafel, waar de Joodse eigenaresse ons nog herkende van vorig jaar. Toen de kinderen eenmaal op bed lagen, vertelde Robin dat hij een verrassing voor me had en nam me mee naar de bioscoop, waar we de film Robin Hood keken. Om half één ’s nachts waren we weer thuis. Ondanks de vermoeiende treinreis en het tandartsbezoek, was het toch nog een feestelijke dag geworden!
De rest van de week stond voornamelijk in het teken van medische zaken, zoals twee bezoekjes aan de tandarts en een aantal ritjes naar het ziekenhuis en de dokter voor routine-onderzoeken en vaccinaties. We zijn erg te spreken over de Thaise gezondheidszorg: de service is goed, de prijzen zijn laag (erg belangrijk aangezien we geen verzekering hebben) en de doktoren spreken goed Engels. Wachtlijsten of afspraken bestaan niet: je loopt gewoon het ziekenhuis in en zegt wat je wilt. Je bent meteen aan de beurt en op de uitslag van een onderzoek kun je gewoon wachten.
Gelukkig had Robin nog wel de mogelijkheid om twee keer zijn golf-hobby te beoefenen. Deze hobby is alleen in Thailand voor ons betaalbaar, waar je 5 Euro betaalt voor 9 holes. Dus één keer per jaar kan Robin samen met vrienden een balletje slaan.
Morgen begint een 6-daagse conferentie van onze organisatie en volgende week maandag vliegen we dan eindelijk terug naar Lente Stad.
En zo werd op dinsdag 1 juni mijn 28e levensjaar ingeluid. Ik had weinig verwachtingen van deze dag, alweer de vierde verjaardag op rij in het buitenland. Vorige week op Koh Chang had ik van Robin al een verjaardagscadeau gehad: een cursus Thais koken. Geweldig! Niet alleen houd ik van koken, maar ook van de Thaise keuken. Een perfecte combi dus.
Om 9 uur ’s ochtends arriveerde de trein in Chiang Mai, om 10 uur hadden Robin en ik een afspraak bij de tandarts (hoezo strakke planning?). Snel dus naar het hotel, koffers in de kamer zetten, brommertje huren, campingbedje opzetten, onze vrienden (die in hetzelfde hotel verbleven) instructies geven voor de kinderen. Om vijf voor tien zaten Robin en ik samen op de brommer op weg naar de tandarts. ‘s Middags haalden we een cadeaupakket en wat post op van ons postadres en ’s avonds gingen we met z’n allen uit eten bij mijn favoriete restaurant: Jerusalem Falafel, waar de Joodse eigenaresse ons nog herkende van vorig jaar. Toen de kinderen eenmaal op bed lagen, vertelde Robin dat hij een verrassing voor me had en nam me mee naar de bioscoop, waar we de film Robin Hood keken. Om half één ’s nachts waren we weer thuis. Ondanks de vermoeiende treinreis en het tandartsbezoek, was het toch nog een feestelijke dag geworden!
De rest van de week stond voornamelijk in het teken van medische zaken, zoals twee bezoekjes aan de tandarts en een aantal ritjes naar het ziekenhuis en de dokter voor routine-onderzoeken en vaccinaties. We zijn erg te spreken over de Thaise gezondheidszorg: de service is goed, de prijzen zijn laag (erg belangrijk aangezien we geen verzekering hebben) en de doktoren spreken goed Engels. Wachtlijsten of afspraken bestaan niet: je loopt gewoon het ziekenhuis in en zegt wat je wilt. Je bent meteen aan de beurt en op de uitslag van een onderzoek kun je gewoon wachten.
Gelukkig had Robin nog wel de mogelijkheid om twee keer zijn golf-hobby te beoefenen. Deze hobby is alleen in Thailand voor ons betaalbaar, waar je 5 Euro betaalt voor 9 holes. Dus één keer per jaar kan Robin samen met vrienden een balletje slaan.
Morgen begint een 6-daagse conferentie van onze organisatie en volgende week maandag vliegen we dan eindelijk terug naar Lente Stad.
zondag 30 mei 2010
De bruiloft
Na 8 nachten vakantie met z’n viertjes, was het afgelopen woensdag tijd om ons aan te sluiten bij het bruiloftsgezelschap. Dus we verhuisden naar een paar resorts verderop, waar de overige gasten al op maandag waren aangekomen. Het was een gemêleerd gezelschap: jong en oud, Nederlanders en Amerikanen, familie en vrienden. De dagen voorafgaand aan de bruiloft waren vooral bedoeld om te ontspannen, elkaar te leren kennen en leuke dingen te doen. Robin ging bijvoorbeeld mee op een jungle-trek, terwijl ik met de kinderen en een aantal anderen naar het strand ging. Helaas zagen we niet veel zon in die dagen en regende en stormde het af en toe verschrikkelijk, waardoor iedereen natuurlijk een beetje ging vrezen voor de dag van de bruiloft (zaterdag).
Op vrijdag organiseerden de dames van het gezelschap een uitje voor Mirjam (mijn vriendin die ging trouwen) en de mannen huurden scooters en hadden een goede tijd in de pub samen met Walt, de aanstaande bruidegom.
In de nacht van vrijdag op zaterdag stormde, regende en onweerde het verschrikkelijk, dus niemand deed een oog dicht… Maar zowaar, om acht uur ’s ochtends stopte het met regenen en brak de zon door, waardoor we een prachtig stralende (en warme!) dag hadden. Om half tien begon de ceremonie, die buiten plaatsvond. Op de achtergrond keken de gasten uit over de baai met het strand en de palmbomen. Ja, dit was toch best wel idyllisch!
Na het ja-woord en de inzegening werd er taart gegeten, werden er foto’s gemaakt en was er tijd voor stukjes, liedjes en toespraken. Het officiële gedeelte van de dag werd afgesloten met een Thais lunchbuffet, waarna iedereen het zwembad indook en de middag doorbracht in of aan de rand van het zwembad. Om vijf uur verliet het bruidspaar ons om in een ander resort op het eiland te gaan genieten van hun welverdiende honeymoon.
En zo komt er een einde aan onze tijd op Koh Chang, want morgenochtend (maandag) pakken we de bus terug naar Bangkok om vervolgens ’s avonds met de nachttrein door te reizen naar Chiang Mai.
Klik hier voor de foto's
Op vrijdag organiseerden de dames van het gezelschap een uitje voor Mirjam (mijn vriendin die ging trouwen) en de mannen huurden scooters en hadden een goede tijd in de pub samen met Walt, de aanstaande bruidegom.
In de nacht van vrijdag op zaterdag stormde, regende en onweerde het verschrikkelijk, dus niemand deed een oog dicht… Maar zowaar, om acht uur ’s ochtends stopte het met regenen en brak de zon door, waardoor we een prachtig stralende (en warme!) dag hadden. Om half tien begon de ceremonie, die buiten plaatsvond. Op de achtergrond keken de gasten uit over de baai met het strand en de palmbomen. Ja, dit was toch best wel idyllisch!
Na het ja-woord en de inzegening werd er taart gegeten, werden er foto’s gemaakt en was er tijd voor stukjes, liedjes en toespraken. Het officiële gedeelte van de dag werd afgesloten met een Thais lunchbuffet, waarna iedereen het zwembad indook en de middag doorbracht in of aan de rand van het zwembad. Om vijf uur verliet het bruidspaar ons om in een ander resort op het eiland te gaan genieten van hun welverdiende honeymoon.
En zo komt er een einde aan onze tijd op Koh Chang, want morgenochtend (maandag) pakken we de bus terug naar Bangkok om vervolgens ’s avonds met de nachttrein door te reizen naar Chiang Mai.
Klik hier voor de foto's
maandag 24 mei 2010
Thailand
Na weer een jaar in dat Grote Land in het Verre Oosten te zijn geweest, was het weer tijd voor onze jaarlijkse trip naar Thailand. Onder andere voor tandartsbezoek, een bruiloft, medische check-up en een conferentie. We besloten er ook een weekje vakantie aan vast te plakken en aangezien onze Amerikaanse vriend en Nederlandse vriendin op het eiland Koh Chang hopen te trouwen, waren we 'gedwongen' om ook onze vakantie daar door te brengen. Er zijn ergere plekken om je vakantie door te 'moeten' brengen :-)
We keken er al wekenlang naar uit om even weg te zijn van de miljoenenstad, van het betonnen oerwoud, van de taalstudie en van de smog (ik had in de afgelopen maanden ademhalingsproblemen ontwikkeld die waarschijnlijk veroorzaakt werden door de vervuilde, stoffige en droge lucht, dus ik had wel behoefte aan wat frisse lucht in mijn longen).
De koffers stonden gepakt, alles was geregeld, toen we vorige week maandag, de dag van vertrek, op internet lazen:
Vorige week dinsdagmiddag arriveerden we, na een busrit van 5 uur, een ferryovertocht en een taxirit, op onze vakantiebestemming. Het voelt als een luxevakantie, als je de blauwe zee, de palmbomen en de witte stranden ziet, maar er zijn al strandhutjes te huur voor slechts 2 Euro per nacht! Oké, wij zitten iets luxer, maar alsnog betalen we voor een week hetzelfde als wat je in Nederland voor 2 nachtjes Center Parcs zou betalen. En voor lokale gerechten betaal je slechts 2 Euro. Woensdag sluiten we ons bij het bruiloftsgezelschap aan en op zaterdag hopen onze vrienden te trouwen.
Klik hier voor een aantal nieuwe foto's
We keken er al wekenlang naar uit om even weg te zijn van de miljoenenstad, van het betonnen oerwoud, van de taalstudie en van de smog (ik had in de afgelopen maanden ademhalingsproblemen ontwikkeld die waarschijnlijk veroorzaakt werden door de vervuilde, stoffige en droge lucht, dus ik had wel behoefte aan wat frisse lucht in mijn longen).
De koffers stonden gepakt, alles was geregeld, toen we vorige week maandag, de dag van vertrek, op internet lazen:
Het ministerie van Buitenlandse Zaken heeft het reisadvies voor mensen die naar Thailand willen zondag aangescherpt. Werden eerder alle niet-essentiële reizen ontraden, nu wordt geadviseerd helemaal niet meer naar Bangkok of Thailand af te reizen vanwege het geweld en de instabiele politieke situatie. De situatie in de hoofdstad is zeer gespannen. Het ministerie heeft het het reisadvies daarom aangescherpt tot het hoogste waarschuwingsniveau (niveau 6).Oké, we hadden natuurlijk zo nu en dan wel wat vernomen van wat gemurmel in Bangkok, maar hadden het eigenlijk niet zo serieus genomen. We meldden ons aan voor de berichtenservice van de Nederlandse Ambassade in Bangkok, maar die wisten ons niet echt op te beuren met berichten als:
Ultimatum aan betogers loopt vandaag 15.00 uur af. Meer geweld waarschijnlijk. Mijdt demonstratiegebied en omgeving volledigOf
Grootschalige legeroperatie begonnen. Blijf binnen en vermijdt verplaatsingen in Bangkok.Gelukkig verbleven we maar één nacht in Bangkok en dat was in een hotel vlakbij het vliegveld. We hebben dus geen Red Shirt gezien en nauwelijks iets gemerkt van de onrust een paar kilometer verderop.
Vorige week dinsdagmiddag arriveerden we, na een busrit van 5 uur, een ferryovertocht en een taxirit, op onze vakantiebestemming. Het voelt als een luxevakantie, als je de blauwe zee, de palmbomen en de witte stranden ziet, maar er zijn al strandhutjes te huur voor slechts 2 Euro per nacht! Oké, wij zitten iets luxer, maar alsnog betalen we voor een week hetzelfde als wat je in Nederland voor 2 nachtjes Center Parcs zou betalen. En voor lokale gerechten betaal je slechts 2 Euro. Woensdag sluiten we ons bij het bruiloftsgezelschap aan en op zaterdag hopen onze vrienden te trouwen.
Klik hier voor een aantal nieuwe foto's
zondag 16 mei 2010
Teleurstelling
Toen we vorige maand in onze toekomstige woonplaats Vrede Stad waren, werden we verrast door het vinden van een huis. Een stel van middelbare leeftijd wilde het dolgraag verhuren aan ons, dus de uiteindelijke beslissing hing van ons af. Een week later werd sloten we telefonisch als het ware een contract; per 15 augustus zou de huur in gaan. Onze vriend in Vrede Stad vroeg nog: "Willen jullie dat ik een soort officieel contract met ze afsluit?" Maar ik zei: "Nee joh, dat komt tegen die tijd wel."
O, wat waren we blij. We hadden een huis! En niet zomaar een huis, maar een huis met 4 verdiepingen, 7 slaapkamers, een ruime keuken, een dakterras en een uitzicht op de bergen. En dat voor hetzelfde geld waarvoor we nu een 3-kamer appartement in Lente Stad huren. Dit was de plek waar we écht gelukkig zouden gaan worden, waar we zouden genieten van de frisse lucht, van de ruimte, van het dakterras, van het uitzicht.....
We hadden de indeling van de kamers al besproken en ik was al op zoek gegaan naar meubeltjes voor in de kinderkamers. Ik zag het al helemaal voor me.
Dit dromen heeft niet lang kunnen duren, want afgelopen donderdag kregen we van onze vrienden in Vrede Stad een e-mail waarin stond dat de verhuurder zich bedacht had. Ze waren van plan geweest om zelf een ander appartement te gaan opknappen, maar nu waren ze erachter gekomen dat ze daar toch niet genoeg geld voor hadden. En dus bleven ze zelf in óns droomhuis wonen.
O wat baalde ik. Niet alleen is het heel erg lastig om in Vrede Stad een huurhuis te vinden, dit was ook nog een schitterende locatie. En stiekem was ik in gedachten eigenlijk al een beetje gehecht geraakt aan 'ons' huis. Maar al snel realiseerde ik me: had ik me soms meer verheugd in de gift dan in de Gever? Had ik echt gedacht dat een groot huis op een mooie locatie me gelukkiger zou kunnen maken?
En meteen had ik er vrede mee: blijkbaar was dit niet wat Hij in gedachten had voor ons. En dus begint onze zoektocht naar een huis opnieuw. Waarschijnlijk zal Robin in zijn eentje in juli nog een keer naar Vrede Stad afreizen om te kijken wat de opties zijn. En we vertrouwen erop dat Hij iets nóg beters (wat niet persé groter betekent) voor ons in petto heeft.
Later vroeg ik nog aan een vriendin die hier al langer woont of het wat uitgemaakt zou hebben als we de verhuurders wél een contract hadden laten ondertekenen. "Welnee," antwoordde ze en ze vertelde van een andere buitenlander die een huurcontract voor een jaar had getekend en bij wie de huurbaas na één maand alweer op de stoep stond om het huis terug te eisen. Contracten hebben hier weinig tot geen waarde.
Weer wat geleerd over hoe dingen in dit land gaan.
O, wat waren we blij. We hadden een huis! En niet zomaar een huis, maar een huis met 4 verdiepingen, 7 slaapkamers, een ruime keuken, een dakterras en een uitzicht op de bergen. En dat voor hetzelfde geld waarvoor we nu een 3-kamer appartement in Lente Stad huren. Dit was de plek waar we écht gelukkig zouden gaan worden, waar we zouden genieten van de frisse lucht, van de ruimte, van het dakterras, van het uitzicht.....
We hadden de indeling van de kamers al besproken en ik was al op zoek gegaan naar meubeltjes voor in de kinderkamers. Ik zag het al helemaal voor me.
Dit dromen heeft niet lang kunnen duren, want afgelopen donderdag kregen we van onze vrienden in Vrede Stad een e-mail waarin stond dat de verhuurder zich bedacht had. Ze waren van plan geweest om zelf een ander appartement te gaan opknappen, maar nu waren ze erachter gekomen dat ze daar toch niet genoeg geld voor hadden. En dus bleven ze zelf in óns droomhuis wonen.
O wat baalde ik. Niet alleen is het heel erg lastig om in Vrede Stad een huurhuis te vinden, dit was ook nog een schitterende locatie. En stiekem was ik in gedachten eigenlijk al een beetje gehecht geraakt aan 'ons' huis. Maar al snel realiseerde ik me: had ik me soms meer verheugd in de gift dan in de Gever? Had ik echt gedacht dat een groot huis op een mooie locatie me gelukkiger zou kunnen maken?
En meteen had ik er vrede mee: blijkbaar was dit niet wat Hij in gedachten had voor ons. En dus begint onze zoektocht naar een huis opnieuw. Waarschijnlijk zal Robin in zijn eentje in juli nog een keer naar Vrede Stad afreizen om te kijken wat de opties zijn. En we vertrouwen erop dat Hij iets nóg beters (wat niet persé groter betekent) voor ons in petto heeft.
Later vroeg ik nog aan een vriendin die hier al langer woont of het wat uitgemaakt zou hebben als we de verhuurders wél een contract hadden laten ondertekenen. "Welnee," antwoordde ze en ze vertelde van een andere buitenlander die een huurcontract voor een jaar had getekend en bij wie de huurbaas na één maand alweer op de stoep stond om het huis terug te eisen. Contracten hebben hier weinig tot geen waarde.
Weer wat geleerd over hoe dingen in dit land gaan.
maandag 10 mei 2010
2 reminders
Soms heb je even een reminder nodig om je aan bepaalde zaken te helpen herinneren. Bijvoorbeeld dat de zon hier heel erg fel en dus schadelijk is. Of dat niet iedereen in Lente Stad het beste met je voor heeft.
Zo klaagde onze lerares al een paar dagen over rode en pijnlijke ogen. In het ziekenhuis hielpen ze haar niet veel verder: de dokter nam niet eens de moeite om naar haar ogen te kijken, maar schreef haar direct een medicijn voor. Toen de situatie na een paar dagen nog hetzelfde was, besloot ik om haar mee te nemen naar de internationale kliniek. Ik wil niet arrogant zijn en zeggen dat Westerse artsen per definitie beter zijn dan de lokale artsen, maar ze hebben in ieder geval een heel andere aanpak. Gelukkig nam deze Amerikaanse arts wel de moeite om haar ogen eens goed te onderzoeken en kwam tot de conclusie dat er een soort gezwel in haar ooghoek groeide dat veroorzaakt werd door UV-straling. Hier in Lente Stad een vrij algemeen verschijnsel, omdat de zon zo intens is vanwege de grote hoogte (Lente Stad lig op 2000 meter hoogte). Als dit gezwel ook over de pupil heen groeit, dan is een oogoperatie de enige oplossing. Medicijnen tegen dit probleem bestaan niet. Ineens realiseren we ons weer: oja, teveel zonlicht is niet alleen schadelijk voor de huid, maar ook voor de ogen. Dus voortaan gaan wij niet meer zonder zonnebril of pet/hoed de straat op.
Een andere reminder trof ons vorige week. Bij een alleenstaande vriendin werd vorig weekend 's nachts ingebroken. Ze woont op de vierde verdieping in een flat tegenover ons en de dief is waarschijnlijk door het raam naar binnen gekomen. Terwijl ze sliep zijn haar computer, haar externe harddisk en haar handtas meegenomen. Zelfs haar mobiele telefoon is van het nachtkastje naast haar weggepakt. Best wel scary, als je het mij vraagt. Ze is dus alles kwijt: al haar foto's, e-mails, e-mailadressen, telefoonnummers, enz. De rustige manier waarop onze vriendin met dit alles omgaat is een voorbeeld en getuigenis voor velen. Ze pakt gewoon de draad weer op, slaapt nog steeds in dezelfde slaapkamer en ziet deze vorm van tegenstand als een bevestiging dat ze hier op haar plek is. Tegelijkertijd zijn we er wel even aan herinnerd dat niet iedereen het beste met ons voor heeft en dat we toch echt wel de deur op slot moeten doen als we de deur uitgaan (daar was ikzelf de laatste tijd een beetje laks in geworden).
Zo klaagde onze lerares al een paar dagen over rode en pijnlijke ogen. In het ziekenhuis hielpen ze haar niet veel verder: de dokter nam niet eens de moeite om naar haar ogen te kijken, maar schreef haar direct een medicijn voor. Toen de situatie na een paar dagen nog hetzelfde was, besloot ik om haar mee te nemen naar de internationale kliniek. Ik wil niet arrogant zijn en zeggen dat Westerse artsen per definitie beter zijn dan de lokale artsen, maar ze hebben in ieder geval een heel andere aanpak. Gelukkig nam deze Amerikaanse arts wel de moeite om haar ogen eens goed te onderzoeken en kwam tot de conclusie dat er een soort gezwel in haar ooghoek groeide dat veroorzaakt werd door UV-straling. Hier in Lente Stad een vrij algemeen verschijnsel, omdat de zon zo intens is vanwege de grote hoogte (Lente Stad lig op 2000 meter hoogte). Als dit gezwel ook over de pupil heen groeit, dan is een oogoperatie de enige oplossing. Medicijnen tegen dit probleem bestaan niet. Ineens realiseren we ons weer: oja, teveel zonlicht is niet alleen schadelijk voor de huid, maar ook voor de ogen. Dus voortaan gaan wij niet meer zonder zonnebril of pet/hoed de straat op.
Een andere reminder trof ons vorige week. Bij een alleenstaande vriendin werd vorig weekend 's nachts ingebroken. Ze woont op de vierde verdieping in een flat tegenover ons en de dief is waarschijnlijk door het raam naar binnen gekomen. Terwijl ze sliep zijn haar computer, haar externe harddisk en haar handtas meegenomen. Zelfs haar mobiele telefoon is van het nachtkastje naast haar weggepakt. Best wel scary, als je het mij vraagt. Ze is dus alles kwijt: al haar foto's, e-mails, e-mailadressen, telefoonnummers, enz. De rustige manier waarop onze vriendin met dit alles omgaat is een voorbeeld en getuigenis voor velen. Ze pakt gewoon de draad weer op, slaapt nog steeds in dezelfde slaapkamer en ziet deze vorm van tegenstand als een bevestiging dat ze hier op haar plek is. Tegelijkertijd zijn we er wel even aan herinnerd dat niet iedereen het beste met ons voor heeft en dat we toch echt wel de deur op slot moeten doen als we de deur uitgaan (daar was ikzelf de laatste tijd een beetje laks in geworden).
dinsdag 4 mei 2010
Oranje
Ik heb even geen inspiratie voor een diepgaande persoonlijke of culturele beschouwing. Eigenlijk was ik van plan om iets te gaan schrijven over de waarde van het leven hier, over de één-kind-politiek, over abortus en over overbevolking, maar besloot op het laatste moment dat dat onderwerp waarschijnlijk té politiek gevoelig ligt om in het publieke domein te delen, dus dat bewaren we graag voor een persoonlijk gesprek wanneer we volgend jaar weer in Nederland zijn.
Dus dan maar gewoon een huis-tuin-en-keuken-stukje.
Gelukkig zijn we allemaal weer beter. Twee weken lang heerste er een venijnig maag- en darmvirus in ons gezin, dat de normaal zo geoliede machine zo goed als helemaal plat legde na terugkomst uit Vrede Stad. Het begon met Robin, daarna volgden de twee kinderen tegelijk en tenslotte was ikzelf afgelopen dagen aan de beurt.
Ondanks dat ik me dus helemaal niet lekker voelde, hebben we Koninginnedag toch niet ongemerkt aan ons voorbij laten gaan. Lente Stad heeft speciale banden met het Nederlandse ministerie van Landbouw en dus organiseerde dat ministerie afgelopen vrijdag een Oranjefeest op de minigolfbaan. Van de ongeveer 70 Nederlanders die er waren, kenden wij er slechts zo'n 10. We hadden nooit gedacht dat er nog zoveel andere Nederlanders in Lente Stad woonden! Iedereen had zichzelf in het oranje gestoken en terwijl Guus Meeuwis en André Hazes door de luidsprekers galmden, speelden we een potje minigolf. Drop, kaas, pepermunt, boterkoek, bitterballen, zoute haring en Achterhoekse wijn kwamen op tafel: verleidingen die ik, ondanks mijn misselijkheid, natuurlijk niet kon bedwingen, waardoor ik me al vol voelde vóórdat de barbecue begon. Om half negen keerden we huiswaarts: ik misselijk, mijn vriendin Mirjam met maagpijn, de kinderen afgepeigerd en Robin nog vol energie om nog véél meer nieuwe vrienden te maken :-)
Klik hier voor een aantal foto's.
Gelukkig is het een week of twee geleden begonnen met regenen. Wat een verademing! Na zo'n 8 maanden droogte, hebben we nu al kunnen genieten van een aantal fikse regenbuien. De lucht is minder stoffig, de bomen lijken groener, het bos ruikt ook echt naar bos en de prijzen van groente en fruit gaan weer iets omlaag. Lang leve het regenseizoen!
Dus dan maar gewoon een huis-tuin-en-keuken-stukje.
Gelukkig zijn we allemaal weer beter. Twee weken lang heerste er een venijnig maag- en darmvirus in ons gezin, dat de normaal zo geoliede machine zo goed als helemaal plat legde na terugkomst uit Vrede Stad. Het begon met Robin, daarna volgden de twee kinderen tegelijk en tenslotte was ikzelf afgelopen dagen aan de beurt.
Ondanks dat ik me dus helemaal niet lekker voelde, hebben we Koninginnedag toch niet ongemerkt aan ons voorbij laten gaan. Lente Stad heeft speciale banden met het Nederlandse ministerie van Landbouw en dus organiseerde dat ministerie afgelopen vrijdag een Oranjefeest op de minigolfbaan. Van de ongeveer 70 Nederlanders die er waren, kenden wij er slechts zo'n 10. We hadden nooit gedacht dat er nog zoveel andere Nederlanders in Lente Stad woonden! Iedereen had zichzelf in het oranje gestoken en terwijl Guus Meeuwis en André Hazes door de luidsprekers galmden, speelden we een potje minigolf. Drop, kaas, pepermunt, boterkoek, bitterballen, zoute haring en Achterhoekse wijn kwamen op tafel: verleidingen die ik, ondanks mijn misselijkheid, natuurlijk niet kon bedwingen, waardoor ik me al vol voelde vóórdat de barbecue begon. Om half negen keerden we huiswaarts: ik misselijk, mijn vriendin Mirjam met maagpijn, de kinderen afgepeigerd en Robin nog vol energie om nog véél meer nieuwe vrienden te maken :-)
Klik hier voor een aantal foto's.
Gelukkig is het een week of twee geleden begonnen met regenen. Wat een verademing! Na zo'n 8 maanden droogte, hebben we nu al kunnen genieten van een aantal fikse regenbuien. De lucht is minder stoffig, de bomen lijken groener, het bos ruikt ook echt naar bos en de prijzen van groente en fruit gaan weer iets omlaag. Lang leve het regenseizoen!
maandag 26 april 2010
Presentatie
Door een Duitse vriendin was ik gevraagd om afgelopen vrijdag een presentatie over Nederland te komen geven in de klas van haar kinderen. Nu is het geven van presentaties geen hobby van mij en bovendien kwam het ook eigenlijk niet zo goed uit, omdat Robin een 3-daagse cursus volgde van 9 uur 's ochtends tot 9 uur 's avonds. Maar goed, omdat ik niet zo goed 'nee' kan zeggen, heb ik de uitnodiging toch geaccepteerd en ben aan de slag gegaan.
Ik beleefde veel lol aan het voorbereiden van de presentatie, want hoe vaak speur je nu het internet af naar informatie over je eigen land? Spreekbeurten mochten vroeger overal over gaan, maar ik heb er nog nooit één gehoord over Nederland. En dus ontdekte ik de ware toedracht van het verlies van Nieuw Amsterdam (het huidige New York), kwam ik erachter dat de koningin deze week alweer 30 jaar op de troon zit en dat ze nummer 818 is in de lijn van opvolging van de Engelse troon, las ik over het jongetje dat ons vaderland redde door zijn vinger in de dijk te steken en verbaasde me over het feit dat Ikea tegenwoordig een Nederlands bedrijf is.
Het geven van de presentatie was, in tegenstelling tot wat ik verwacht had, ook erg leuk. Een stuk of tien kinderen tussen 8 en 10 jaar, voornamelijk Amerikanen, hingen aan mijn lippen en vuurden na elke halve zin die ik zei allerlei vragen op me af. Ik genoot met volle teugen van hun enthousiasme, nieuwsgierigheid en interesse.
Hier volgen een aantal van de vragen die ze stelden:
Al met al een geslaagde middag, waarna ik denk dat lesgeven op de basisschool toch eigenlijk niet zo verschrikkelijk kan zijn als ik dacht.
Klik hier voor een aantal foto's die we de afgelopen maand maakten.
Ik beleefde veel lol aan het voorbereiden van de presentatie, want hoe vaak speur je nu het internet af naar informatie over je eigen land? Spreekbeurten mochten vroeger overal over gaan, maar ik heb er nog nooit één gehoord over Nederland. En dus ontdekte ik de ware toedracht van het verlies van Nieuw Amsterdam (het huidige New York), kwam ik erachter dat de koningin deze week alweer 30 jaar op de troon zit en dat ze nummer 818 is in de lijn van opvolging van de Engelse troon, las ik over het jongetje dat ons vaderland redde door zijn vinger in de dijk te steken en verbaasde me over het feit dat Ikea tegenwoordig een Nederlands bedrijf is.
Het geven van de presentatie was, in tegenstelling tot wat ik verwacht had, ook erg leuk. Een stuk of tien kinderen tussen 8 en 10 jaar, voornamelijk Amerikanen, hingen aan mijn lippen en vuurden na elke halve zin die ik zei allerlei vragen op me af. Ik genoot met volle teugen van hun enthousiasme, nieuwsgierigheid en interesse.
Hier volgen een aantal van de vragen die ze stelden:
- "Is ze knap?" (toen ik een foto van koningin Beatrix liet zien). Ik antwoordde: "uhm..... ze is 72 jaar" (en liet daarmee de vraag onbeantwoord)
- "Waarom zijn er geen bergen in Nederland?"
- "Is de gouden koets gemaakt van echt goud?"
- "Als de koningin, prins Willem-Alexander, prinses Maxima, prinses Amalia en prinses Alexia dood gaan, wordt Ariane dan koningin?"
- "Spreek jij Nederlands?"
- "Waarom heb je geen foto van de watersnoodramp?" (nadat ik ze verteld had over de watersnoodramp van 1953). Waarop een ander kind reageerde: "Natuurlijk niet, dat was veel te gevaarlijk. Dan had ze zelf ook dood kunnen gaan!" (Waarop ik dacht: huh? Hoe oud zie ik eruit?!)
- "Wonen er eigenlijk mensen in die huizen?" (toen ik een foto liet zien van een rijtje Amsterdamse grachtenpanden) (nee duh, onze hoofdstad is één groot openluchtmuseum, nou goed?)
- "Waarom zijn ze overgegaan op de Euro?"
- "Wanneer gaven ze het dan aan de Amerikanen?" (toen ik vertelde dat New York in de 17e eeuw in handen van de Nederlanders was). Mijn Duitse vriendin kwam niet meer bij van het lachen. Beseften die Amerikaanse kinderen dan echt niet dat er niet zoiets bestaat als een Amerikaans ras, maar dat de voorouders van vrijwel alle Amerikanen Europeanen zijn? Er waren in die tijd dus nog helemaal geen Amerikanen.
Al met al een geslaagde middag, waarna ik denk dat lesgeven op de basisschool toch eigenlijk niet zo verschrikkelijk kan zijn als ik dacht.
Klik hier voor een aantal foto's die we de afgelopen maand maakten.
Abonneren op:
Posts (Atom)