Karaktertje

Twee jaar geleden deden Robin en ik de Meyers-Briggs persoonlijkheidstest. Eén van de uitkomsten was dat Robin op de grens zit tussen introvert en extravert en dat ik een echte introvert ben. Geen verbazingwekkende uitkomsten voor onszelf en gelukkig zijn we allebei blij met wie we zijn. We zijn allebei mensen die ons prima alleen kunnen vermaken en niet noodzakelijk de hele dag mensen om ons heen nodig hebben. Het is dan ook geen wonder dat Juda maar weinig aandacht nodig heeft wanneer hij 's ochtends eenmaal al zijn speelgoed op strategische wijze over de bank, de grond, de salontafel en ons bed heeft verspreid.

De afgelopen week werd ons nog eens extra duidelijk dat bij een kind van bijna twee het karakter al zo bepalend is voor zijn doen en laten. Het zoontje van de vrienden bij wie we in Mist Stad logeerden is ongeveer net zo oud als Juda, maar heeft een heel andere persoonlijkheid. Hij houdt ervan om zo dicht mogelijk bij andere mensen in de buurt te zijn en om zich te 'bemoeien' met andermans spel. Dus wanneer Juda lekker een puzzeltje aan het maken was, kwam hij ernaast staan om Juda te 'helpen'. Of wanneer Juda met de tractor aan het spelen was, wilde hij ook wel even een rondje rijden met diezelfde tractor.

De eerste dagen ging het prima tussen die twee en waren ze onafscheidelijk. Maar na een paar dagen was Juda het helemaal zat en straalde hij echt uit naar zijn leeftijdsgenootje: "Blijf uit mijn buurt!" En wanneer zijn 'vriendje' dan toch té dicht op z'n huid zat, gaf hij hem een flinke duw of een harde knijp. Daar zit je dan als ouders: aan de ene kant zie je de onmacht in de ogen van je kind, aan de andere kant wil je natuurlijk niet dat hij andere kinderen pijn doet.

We hebben in ieder geval geleerd dat Juda echt zijn persoonlijke ruimte en tijd alleen nodig heeft. Eenmaal weer thuisgekomen zagen we gelukkig alle frustratie en moeheid als sneeuw voor de zon verdwijnen.