Ons gezin door de DISC-bril

Ik ben onlangs begonnen met het lezen van het boek "Different Children, different needs". Nu was ik al langer bekend met het DISC-model, maar om het eens toegespitst te zien op het gezin is erg verfrissend. Het ligt zo voor de hand, maar toch staan we er vaak niet bij stil dat wij zelf een bepaalde persoonlijkheid hebben en dat onze kinderen wel eens een heel andere persoonlijkheid kunnen hebben. En dat daardoor onze opvoedstijl misschien helemaal niet aansluit bij wat een kind nodig heeft. Zo scoor ik bijvoorbeeld hoog in de D-factor, wat o.a. staat voor controle. D's zien grote lijnen en maken snel beslissingen, ze zijn taakgericht en willen snel resultaat. Dat Juda niet alleen qua uiterlijk op zijn vader lijkt, maar ook qua persoonlijkheid wordt me des te duidelijker tijdens het lezen van dit boek. Juda is namelijk gevoelig, rustig en een echte denker. Hij denkt over álles na en is niet snel tevreden met een antwoord. Voor mij gaat het soms een beetje te langzaam met die mannen bij ons in huis, maar ze zitten gewoon allebei meer aan de 'onderkant' van het model en zijn meer gericht op details en willen graag een weloverwogen beslissing maken. Zoë daarentegen lijkt meer op mij, wat juist ook wel weer voor botsingen zorgt, want twee vrouwen onder één dak die graag de touwtjes in handen hebben gaat natuurlijk niet altijd goed. Overigens zegt het boek dat pas tussen de 6 en 8 jaar de persoonlijkheid van een kind pas echt duidelijk wordt, dus misschien is het nog wat vroeg om nu al conclusies te trekken.

Het mooie aan dit boek is dat het bepaalde persoonlijkheden niet als beter bestempeld, maar dat elke persoonlijkheid zijn eigen kracht en zijn eigen valkuilen heeft. Dit in tegenstelling tot het denken van deze maatschappij, waar eigenschappen als extravert en mensgericht zijn vaak als beter worden bestempeld.
Het advies in dit boek voor een D-ouder, zoals ik, is om relaxter te zijn en meer plezier te hebben. Herkenbaar: ik wil gewoon resultaat zien. Dus, nu doe ik meer m'n best om gewoon af en toe even de controle te laten gaan.

Ik zou nog veel meer kunnen schrijven over de dingen die ik goed vind in dit boek, maar eigenlijk moet je het als ouder gewoon zelf lezen. (ook verkrijgbaar in het Nederlands: Ieder kind een eigen aanpak)

Tenslotte nog twee voorvallen die iets weergeven van de gevoelige aard van Juda:
Een paar weken geleden zaten we met een groep buitenlanders in een restaurant te eten en iemand had wormen besteld. Toen Juda de wormpjes, waar ogen en pootjes nog aan zaten, zag, was hij helemaal ontroostbaar. Hij vond het zo zielig voor de wormpjes! We hebben maar niet verteld dat de schaal ernaast hondenvlees was....
Een andere keer nam Joanne, die zo nu en dan nog een middagje bij ons thuis komt, Juda en Zoë mee naar buiten om te spelen. Beneden aan de trap lag een rupsje en Juda stond er gefascineerd naar te kijken. Wat er precies is gebeurd weet ik niet, misschien dacht Joanne wel dat Juda de rups eng of vies vond, maar in ieder geval kwam Juda even later helemaal overstuur weer het huis binnen omdat Joanne de rups had doodgetrapt. Zoals jullie begrijpen is Joanne een beetje uit de gratie gevallen...