28

Vorige week schreef ik dat onze tijd op Koh Chang erop zat, maar dat betekent niet dat we al terug zijn in Lente Stad. Vorige week maandag pakten we de nachttrein van Bangkok naar Chiang Mai. Het was niet de eerste keer dat we als gezin de nachttrein namen en na alle vorige keren had ik tegen mezelf gezegd: “Dit nooit meer”, want je mist gewoon een nacht slaap. Maar gedreven door Nederlandse zuinigheid (de trein is nu eenmaal goedkoper dan het vliegtuig) zwichten we iedere keer weer voor deze optie. En dus deelde Robin opnieuw een 70 cm breed bed met Juda en ik een net zo breed bed met Zoë. Voor de kinderen geen probleem, maar wij slapen allebei slecht als we op het randje liggen en ons niet kunnen omdraaien.

En zo werd op dinsdag 1 juni mijn 28e levensjaar ingeluid. Ik had weinig verwachtingen van deze dag, alweer de vierde verjaardag op rij in het buitenland. Vorige week op Koh Chang had ik van Robin al een verjaardagscadeau gehad: een cursus Thais koken. Geweldig! Niet alleen houd ik van koken, maar ook van de Thaise keuken. Een perfecte combi dus.

Om 9 uur ’s ochtends arriveerde de trein in Chiang Mai, om 10 uur hadden Robin en ik een afspraak bij de tandarts (hoezo strakke planning?). Snel dus naar het hotel, koffers in de kamer zetten, brommertje huren, campingbedje opzetten, onze vrienden (die in hetzelfde hotel verbleven) instructies geven voor de kinderen. Om vijf voor tien zaten Robin en ik samen op de brommer op weg naar de tandarts. ‘s Middags haalden we een cadeaupakket en wat post op van ons postadres en ’s avonds gingen we met z’n allen uit eten bij mijn favoriete restaurant: Jerusalem Falafel, waar de Joodse eigenaresse ons nog herkende van vorig jaar. Toen de kinderen eenmaal op bed lagen, vertelde Robin dat hij een verrassing voor me had en nam me mee naar de bioscoop, waar we de film Robin Hood keken. Om half één ’s nachts waren we weer thuis. Ondanks de vermoeiende treinreis en het tandartsbezoek, was het toch nog een feestelijke dag geworden!

De rest van de week stond voornamelijk in het teken van medische zaken, zoals twee bezoekjes aan de tandarts en een aantal ritjes naar het ziekenhuis en de dokter voor routine-onderzoeken en vaccinaties. We zijn erg te spreken over de Thaise gezondheidszorg: de service is goed, de prijzen zijn laag (erg belangrijk aangezien we geen verzekering hebben) en de doktoren spreken goed Engels. Wachtlijsten of afspraken bestaan niet: je loopt gewoon het ziekenhuis in en zegt wat je wilt. Je bent meteen aan de beurt en op de uitslag van een onderzoek kun je gewoon wachten.

Gelukkig had Robin nog wel de mogelijkheid om twee keer zijn golf-hobby te beoefenen. Deze hobby is alleen in Thailand voor ons betaalbaar, waar je 5 Euro betaalt voor 9 holes. Dus één keer per jaar kan Robin samen met vrienden een balletje slaan.

Morgen begint een 6-daagse conferentie van onze organisatie en volgende week maandag vliegen we dan eindelijk terug naar Lente Stad.

De bruiloft

Na 8 nachten vakantie met z’n viertjes, was het afgelopen woensdag tijd om ons aan te sluiten bij het bruiloftsgezelschap. Dus we verhuisden naar een paar resorts verderop, waar de overige gasten al op maandag waren aangekomen. Het was een gemêleerd gezelschap: jong en oud, Nederlanders en Amerikanen, familie en vrienden. De dagen voorafgaand aan de bruiloft waren vooral bedoeld om te ontspannen, elkaar te leren kennen en leuke dingen te doen. Robin ging bijvoorbeeld mee op een jungle-trek, terwijl ik met de kinderen en een aantal anderen naar het strand ging. Helaas zagen we niet veel zon in die dagen en regende en stormde het af en toe verschrikkelijk, waardoor iedereen natuurlijk een beetje ging vrezen voor de dag van de bruiloft (zaterdag).

Op vrijdag organiseerden de dames van het gezelschap een uitje voor Mirjam (mijn vriendin die ging trouwen) en de mannen huurden scooters en hadden een goede tijd in de pub samen met Walt, de aanstaande bruidegom.

In de nacht van vrijdag op zaterdag stormde, regende en onweerde het verschrikkelijk, dus niemand deed een oog dicht… Maar zowaar, om acht uur ’s ochtends stopte het met regenen en brak de zon door, waardoor we een prachtig stralende (en warme!) dag hadden. Om half tien begon de ceremonie, die buiten plaatsvond. Op de achtergrond keken de gasten uit over de baai met het strand en de palmbomen. Ja, dit was toch best wel idyllisch!

Na het ja-woord en de inzegening werd er taart gegeten, werden er foto’s gemaakt en was er tijd voor stukjes, liedjes en toespraken. Het officiële gedeelte van de dag werd afgesloten met een Thais lunchbuffet, waarna iedereen het zwembad indook en de middag doorbracht in of aan de rand van het zwembad. Om vijf uur verliet het bruidspaar ons om in een ander resort op het eiland te gaan genieten van hun welverdiende honeymoon.

En zo komt er een einde aan onze tijd op Koh Chang, want morgenochtend (maandag) pakken we de bus terug naar Bangkok om vervolgens ’s avonds met de nachttrein door te reizen naar Chiang Mai.

Klik hier voor de foto's

Thailand

Na weer een jaar in dat Grote Land in het Verre Oosten te zijn geweest, was het weer tijd voor onze jaarlijkse trip naar Thailand. Onder andere voor tandartsbezoek, een bruiloft, medische check-up en een conferentie. We besloten er ook een weekje vakantie aan vast te plakken en aangezien onze Amerikaanse vriend en Nederlandse vriendin op het eiland Koh Chang hopen te trouwen, waren we 'gedwongen' om ook onze vakantie daar door te brengen. Er zijn ergere plekken om je vakantie door te 'moeten' brengen :-)

We keken er al wekenlang naar uit om even weg te zijn van de miljoenenstad, van het betonnen oerwoud, van de taalstudie en van de smog (ik had in de afgelopen maanden ademhalingsproblemen ontwikkeld die waarschijnlijk veroorzaakt werden door de vervuilde, stoffige en droge lucht, dus ik had wel behoefte aan wat frisse lucht in mijn longen).
De koffers stonden gepakt, alles was geregeld, toen we vorige week maandag, de dag van vertrek, op internet lazen:

Het ministerie van Buitenlandse Zaken heeft het reisadvies voor mensen die naar Thailand willen zondag aangescherpt. Werden eerder alle niet-essentiële reizen ontraden, nu wordt geadviseerd helemaal niet meer naar Bangkok of Thailand af te reizen vanwege het geweld en de instabiele politieke situatie. De situatie in de hoofdstad is zeer gespannen. Het ministerie heeft het het reisadvies daarom aangescherpt tot het hoogste waarschuwingsniveau (niveau 6).

Oké, we hadden natuurlijk zo nu en dan wel wat vernomen van wat gemurmel in Bangkok, maar hadden het eigenlijk niet zo serieus genomen. We meldden ons aan voor de berichtenservice van de Nederlandse Ambassade in Bangkok, maar die wisten ons niet echt op te beuren met berichten als:

Ultimatum aan betogers loopt vandaag 15.00 uur af. Meer geweld waarschijnlijk. Mijdt demonstratiegebied en omgeving volledig

 Of

Grootschalige legeroperatie begonnen. Blijf binnen en vermijdt verplaatsingen in Bangkok.

Gelukkig verbleven we maar één nacht in Bangkok en dat was in een hotel vlakbij het vliegveld. We hebben dus geen Red Shirt gezien en nauwelijks iets gemerkt van de onrust een paar kilometer verderop.

Vorige week dinsdagmiddag arriveerden we, na een busrit van 5 uur, een ferryovertocht en een taxirit, op onze vakantiebestemming. Het voelt als een luxevakantie, als je de blauwe zee, de palmbomen en de witte stranden ziet, maar er zijn al strandhutjes te huur voor slechts 2 Euro per nacht! Oké, wij zitten iets luxer, maar alsnog betalen we voor een week hetzelfde als wat je in Nederland voor 2 nachtjes Center Parcs zou betalen. En voor lokale gerechten betaal je slechts 2 Euro. Woensdag sluiten we ons bij het bruiloftsgezelschap aan en op zaterdag hopen onze vrienden te trouwen.

Klik hier voor een aantal nieuwe foto's

Teleurstelling

Toen we vorige maand in onze toekomstige woonplaats Vrede Stad waren, werden we verrast door het vinden van een huis. Een stel van middelbare leeftijd wilde het dolgraag verhuren aan ons, dus de uiteindelijke beslissing hing van ons af. Een week later werd sloten we telefonisch als het ware een contract; per 15 augustus zou de huur in gaan. Onze vriend in Vrede Stad vroeg nog: "Willen jullie dat ik een soort officieel contract met ze afsluit?" Maar ik zei: "Nee joh, dat komt tegen die tijd wel."

O, wat waren we blij. We hadden een huis! En niet zomaar een huis, maar een huis met 4 verdiepingen, 7 slaapkamers, een ruime keuken, een dakterras en een uitzicht op de bergen. En dat voor hetzelfde geld waarvoor we nu een 3-kamer appartement in Lente Stad huren. Dit was de plek waar we écht gelukkig zouden gaan worden, waar we zouden genieten van de frisse lucht, van de ruimte, van het dakterras, van het uitzicht.....
We hadden de indeling van de kamers al besproken en ik was al op zoek gegaan naar meubeltjes voor in de kinderkamers. Ik zag het al helemaal voor me.

Dit dromen heeft niet lang kunnen duren, want afgelopen donderdag kregen we van onze vrienden in Vrede Stad een e-mail waarin stond dat de verhuurder zich bedacht had. Ze waren van plan geweest om zelf een ander appartement te gaan opknappen, maar nu waren ze erachter gekomen dat ze daar toch niet genoeg geld voor hadden. En dus bleven ze zelf in óns droomhuis wonen.

O wat baalde ik. Niet alleen is het heel erg lastig om in Vrede Stad een huurhuis te vinden, dit was ook nog een schitterende locatie. En stiekem was ik in gedachten eigenlijk al een beetje gehecht geraakt aan 'ons' huis. Maar al snel realiseerde ik me: had ik me soms meer verheugd in de gift dan in de Gever? Had ik echt gedacht dat een groot huis op een mooie locatie me gelukkiger zou kunnen maken?

En meteen had ik er vrede mee: blijkbaar was dit niet wat Hij in gedachten had voor ons. En dus begint onze zoektocht naar een huis opnieuw. Waarschijnlijk zal Robin in zijn eentje in juli nog een keer naar Vrede Stad afreizen om te kijken wat de opties zijn. En we vertrouwen erop dat Hij iets nóg beters (wat niet persé groter betekent) voor ons in petto heeft.

Later vroeg ik nog aan een vriendin die hier al langer woont of het wat uitgemaakt zou hebben als we de verhuurders wél een contract hadden laten ondertekenen. "Welnee," antwoordde ze en ze vertelde van een andere buitenlander die een huurcontract voor een jaar had getekend en bij wie de huurbaas na één maand alweer op de stoep stond om het huis terug te eisen. Contracten hebben hier weinig tot geen waarde.
Weer wat geleerd over hoe dingen in dit land gaan.

2 reminders

Soms heb je even een reminder nodig om je aan bepaalde zaken te helpen herinneren. Bijvoorbeeld dat de zon hier heel erg fel en dus schadelijk is. Of dat niet iedereen in Lente Stad het beste met je voor heeft.

Zo klaagde onze lerares al een paar dagen over rode en pijnlijke ogen. In het ziekenhuis hielpen ze haar niet veel verder: de dokter nam niet eens de moeite om naar haar ogen te kijken, maar schreef haar direct een medicijn voor. Toen de situatie na een paar dagen nog hetzelfde was, besloot ik om haar mee te nemen naar de internationale kliniek. Ik wil niet arrogant zijn en zeggen dat Westerse artsen per definitie beter zijn dan de lokale artsen, maar ze hebben in ieder geval een heel andere aanpak. Gelukkig nam deze Amerikaanse arts wel de moeite om haar ogen eens goed te onderzoeken en kwam tot de conclusie dat er een soort gezwel in haar ooghoek groeide dat veroorzaakt werd door UV-straling. Hier in Lente Stad een vrij algemeen verschijnsel, omdat de zon zo intens is vanwege de grote hoogte (Lente Stad lig op 2000 meter hoogte). Als dit gezwel ook over de pupil heen groeit, dan is een oogoperatie de enige oplossing. Medicijnen tegen dit probleem bestaan niet. Ineens realiseren we ons weer: oja, teveel zonlicht is niet alleen schadelijk voor de huid, maar ook voor de ogen. Dus voortaan gaan wij niet meer zonder zonnebril of pet/hoed de straat op.

Een andere reminder trof ons vorige week. Bij een alleenstaande vriendin werd vorig weekend 's nachts ingebroken. Ze woont op de vierde verdieping in een flat tegenover ons en de dief is waarschijnlijk door het raam naar binnen gekomen. Terwijl ze sliep zijn haar computer, haar externe harddisk en haar handtas meegenomen. Zelfs haar mobiele telefoon is van het nachtkastje naast haar weggepakt. Best wel scary, als je het mij vraagt. Ze is dus alles kwijt: al haar foto's, e-mails, e-mailadressen, telefoonnummers, enz. De rustige manier waarop onze vriendin met dit alles omgaat is een voorbeeld en getuigenis voor velen. Ze pakt gewoon de draad weer op, slaapt nog steeds in dezelfde slaapkamer en ziet deze vorm van tegenstand als een bevestiging dat ze hier op haar plek is. Tegelijkertijd zijn we er wel even aan herinnerd dat niet iedereen het beste met ons voor heeft en dat we toch echt wel de deur op slot moeten doen als we de deur uitgaan (daar was ikzelf de laatste tijd een beetje laks in geworden).

Oranje

Ik heb even geen inspiratie voor een diepgaande persoonlijke of culturele beschouwing. Eigenlijk was ik van plan om iets te gaan schrijven over de waarde van het leven hier, over de één-kind-politiek, over abortus en over overbevolking, maar besloot op het laatste moment dat dat onderwerp waarschijnlijk té politiek gevoelig ligt om in het publieke domein te delen, dus dat bewaren we graag voor een persoonlijk gesprek wanneer we volgend jaar weer in Nederland zijn.

Dus dan maar gewoon een huis-tuin-en-keuken-stukje.

Gelukkig zijn we allemaal weer beter. Twee weken lang heerste er een venijnig maag- en darmvirus in ons gezin, dat de normaal zo geoliede machine zo goed als helemaal plat legde na terugkomst uit Vrede Stad. Het begon met Robin, daarna volgden de twee kinderen tegelijk en tenslotte was ikzelf afgelopen dagen aan de beurt.

Ondanks dat ik me dus helemaal niet lekker voelde, hebben we Koninginnedag toch niet ongemerkt aan ons voorbij laten gaan. Lente Stad heeft speciale banden met het Nederlandse ministerie van Landbouw en dus organiseerde dat ministerie afgelopen vrijdag een Oranjefeest op de minigolfbaan. Van de ongeveer 70 Nederlanders die er waren, kenden wij er slechts zo'n 10. We hadden nooit gedacht dat er nog zoveel andere Nederlanders in Lente Stad woonden! Iedereen had zichzelf in het oranje gestoken en terwijl Guus Meeuwis en André Hazes door de luidsprekers galmden, speelden we een potje minigolf. Drop, kaas, pepermunt, boterkoek, bitterballen, zoute haring en Achterhoekse wijn kwamen op tafel: verleidingen die ik, ondanks mijn misselijkheid, natuurlijk niet kon bedwingen, waardoor ik me al vol voelde vóórdat de barbecue begon. Om half negen keerden we huiswaarts: ik misselijk, mijn vriendin Mirjam met maagpijn, de kinderen afgepeigerd en Robin nog vol energie om nog véél meer nieuwe vrienden te maken :-)
Klik hier voor een aantal foto's.

Gelukkig is het een week of twee geleden begonnen met regenen. Wat een verademing! Na zo'n 8 maanden droogte, hebben we nu al kunnen genieten van een aantal fikse regenbuien. De lucht is minder stoffig, de bomen lijken groener, het bos ruikt ook echt naar bos en de prijzen van groente en fruit gaan weer iets omlaag. Lang leve het regenseizoen!

Presentatie

Door een Duitse vriendin was ik gevraagd om afgelopen vrijdag een presentatie over Nederland te komen geven in de klas van haar kinderen. Nu is het geven van presentaties geen hobby van mij en bovendien kwam het ook eigenlijk niet zo goed uit, omdat Robin een 3-daagse cursus volgde van 9 uur 's ochtends tot 9 uur 's avonds. Maar goed, omdat ik niet zo goed 'nee' kan zeggen, heb ik de uitnodiging toch geaccepteerd en ben aan de slag gegaan.

Ik beleefde veel lol aan het voorbereiden van de presentatie, want hoe vaak speur je nu het internet af naar informatie over je eigen land? Spreekbeurten mochten vroeger overal over gaan, maar ik heb er nog nooit één gehoord over Nederland. En dus ontdekte ik de ware toedracht van het verlies van Nieuw Amsterdam (het huidige New York), kwam ik erachter dat de koningin deze week alweer 30 jaar op de troon zit en dat ze nummer 818 is in de lijn van opvolging van de Engelse troon, las ik over het jongetje dat ons vaderland redde door zijn vinger in de dijk te steken en verbaasde me over het feit dat Ikea tegenwoordig een Nederlands bedrijf is.

Het geven van de presentatie was, in tegenstelling tot wat ik verwacht had, ook erg leuk. Een stuk of tien kinderen tussen 8 en 10 jaar, voornamelijk Amerikanen, hingen aan mijn lippen en vuurden na elke halve zin die ik zei allerlei vragen op me af. Ik genoot met volle teugen van hun enthousiasme, nieuwsgierigheid en interesse.
Hier volgen een aantal van de vragen die ze stelden:

• "Is ze knap?" (toen ik een foto van koningin Beatrix liet zien). Ik antwoordde: "uhm..... ze is 72 jaar" (en liet daarmee de vraag onbeantwoord)
• "Waarom zijn er geen bergen in Nederland?"
• "Is de gouden koets gemaakt van echt goud?"
• "Als de koningin, prins Willem-Alexander, prinses Maxima, prinses Amalia en prinses Alexia dood gaan, wordt Ariane dan koningin?"
• "Spreek jij Nederlands?"
• "Waarom heb je geen foto van de watersnoodramp?" (nadat ik ze verteld had over de watersnoodramp van 1953). Waarop een ander kind reageerde: "Natuurlijk niet, dat was veel te gevaarlijk. Dan had ze zelf ook dood kunnen gaan!" (Waarop ik dacht: huh? Hoe oud zie ik eruit?!)
• "Wonen er eigenlijk mensen in die huizen?" (toen ik een foto liet zien van een rijtje Amsterdamse grachtenpanden) (nee duh, onze hoofdstad is één groot openluchtmuseum, nou goed?)
• "Waarom zijn ze overgegaan op de Euro?"
• "Wanneer gaven ze het dan aan de Amerikanen?" (toen ik vertelde dat New York in de 17e eeuw in handen van de Nederlanders was). Mijn Duitse vriendin kwam niet meer bij van het lachen. Beseften die Amerikaanse kinderen dan echt niet dat er niet zoiets bestaat als een Amerikaans ras, maar dat de voorouders van vrijwel alle Amerikanen Europeanen zijn? Er waren in die tijd dus nog helemaal geen Amerikanen.

Pas achteraf besefte ik me hoe bijzonder het voor al die kinderen moet zijn geweest om te horen over een échte koningin, die rijdt in een gouden koets, zit op een troon en woont in een paleis. Dat kennen ze natuurlijk alleen uit de sprookjes van Disney.

Al met al een geslaagde middag, waarna ik denk dat lesgeven op de basisschool toch eigenlijk niet zo verschrikkelijk kan zijn als ik dacht.

Klik hier voor een aantal foto's die we de afgelopen maand maakten.

Weer in Vrede Stad

Dit keer een groet uit onze toekomstige woonplek Vrede Stad. Afgelopen donderdag zijn we hier naartoe gereden. De kinderen waren superlief in de auto en de reisduur viel ons alles mee (10 uur). Om 8 uur 's ochtends reden we weg uit Lente Stad en om 6 uur 's avonds kwamen we aan in Vrede Stad.

Toen we vorige keer (in november) in Vrede Stad arriveerden, keken we met heel andere ogen naar deze stad: we zouden slechts een bezoekje brengen aan vrienden. Dit keer reden we onze toekomstige woonplek binnen en dan kijk je toch heel anders naar de dingen om je heen.
Naast het ontmoeten van een aantal mensen, stond ook het oriënteren op woonruimte op het programma. De opties waren helaas erg beperkt, aangezien we niet opnieuw in een 3-kamerappartement terecht willen komen. Sterker nog, er is slechts één goede optie, namelijk een soort rijtjeswoning. We hebben nog niet toegezegd, maar waarschijnlijk gaat dat hem worden. Het enige nadeel van dat huis is dat het geen tuin heeft, wat ons juist zo leuk had geleken voor de kinderen. Maar goed, de huizen met tuinen die we hebben gezien waren gewoon onbetaalbaar (voor ons).

Uiteraard was het opnieuw vermoeiend voor de kinderen om hele dagen rondgesjouwd te worden, niet in hun eigen bedjes te slapen, niet hun eigen speelgoed te hebben en elke avond om 9 uur naar bed te gaan (omdat we gewoon niet eerder thuis waren). Ik zie er dan ook naar uit om morgen weer terug te rijden naar Lente Stad, zodat de kinderen een beetje bij kunnen komen van deze uitputtingsslag.

Tomb Sweeping Day

Vorige week maandagochtend Skypte ik met mijn broer en schoonzus in Australië. Mijn broer vroeg: "Hebben jullie vandaag soms ook een nationale feestdag?" "Ja" zei ik, aangezien dat het die dag Tomb Sweeping Festival was. Maar ik kon zo snel even niet verzinnen waarom de Australiërs ook vrij zouden krijgen vanwege Tomb Sweeping Festival.

Tijdens het jaarlijkse Tomb Sweeping Festival trekt iedereen de stad uit de heuvels in om de graven van voorouders te bezoeken. De graven worden schoongemaakt, het gras wordt bijgeknipt en er worden (nep)geld, eten en wierook achtergelaten. Ook dient men te buigen voor het graf, om op die manier respect te tonen voor de overledene. Die dag drong ook een verschrikkelijke brandlucht ons appartement binnen. Toch altijd een beetje schrikken als je op de tiende verdieping woont en je vermoedt dat er brand is op een lagere verdieping. Gelukkig was het slechts papier dat verbrand werd buiten de deur van een appartement op de negende verdieping. Blijkbaar ook iets wat bij dit festival hoort.

Terug naar het gesprek met mijn broer. Ik vroeg hem waarom zij een vrije dag hadden. "Pasen natuurlijk," antwoordde hij. Oja, dacht ik bij mezelf, dat is waar ook. Hoewel we op zondagochtend wel bij Pasen hadden stilgestaan, was het verder een beetje aan ons voorbij gegaan. Geen eitjes, geen paashaas, geen paasstol, geen paastak, geen familiebezoek, niet gourmetten. Tja, dan moet je het 'slechts' doen met de echte betekenis van Pasen, zonder al die hulpmiddeltjes die je in een feestelijke Paasstemming brengen. Of zijn de eitjes en de paashaas misschien eigenlijk helemaal geen hulpmiddeltjes en leiden ze alleen maar af van de werkelijke betekenis van Pasen? Want laten we eerlijk zijn, hoeveel mensen in Nederland zouden nog Pasen vieren als het alleen zou gaan om dat lege graf en de opgestane Heer?

Ik werd vorige week maandag stilgezet bij het contrast tussen het Tomb Sweeping Festival en het Paasfeest, die op één dag vielen. Hier gaat men naar de graven om de overledenen te vereren, wij gedenken met Pasen het graf dat leeg was en vereren de levende Heer. Wat een tegenstelling!

En verder...

• heb ik nog wat foto's van de maart op de website geplaatst. Klik hier om de foto's te bekijken.
• is Juda alweer drie keer naar school geweest. In tegenstelling tot al mijn verwachtingen vindt hij het fantastisch. Hij weigert alleen om met de juf naar de WC te gaan om te gaan plassen. Dus vanmorgen toch maar een luier omgedaan.
• is hier de zomer aangebroken. Slippertjes aan, zonnebril op, 's avonds nog in een T-shirtje over straat; heerlijk!
• Hopen we van donderdag t/m dinsdag een bezoek te brengen aan onze nieuwe woonplaats Vrede Stad. Dit keer gaan we met de auto: 12 uur rijden. Ik ben benieuwd hoe dat zal gaan.
• Kruipt Zoë sinds twee weken. In staan en lopen heeft ze nog helemaal geen interesse.
• Ben ik gestopt met borstvoeding toen Zoë 1 jaar werd.

Pillen

We wonen in een pillen-etend land.
Als één van onze kinderen een kuchje heeft, krijgen we van alle kanten altijd de vraag: "Heb je hem/haar al medicijnen gegeven?", gevolgd door: "Ben je al met hem/haar naar de dokter geweest?" Op beide vragen antwoorden we steevast "nee" en leggen uit dat het met wat extra vitaminen en rust meestal vanzelf wel overgaat.
Toen één van onze leraressen laatst verkouden was, kwam er tijdens de les een bont gekleurde verzameling aan pillen tevoorschijn, waarvan ze er per dag 10 moest eten.

Tijdens de Community Health training die ik een paar weken geleden volgde, kwam ook aan de orde hoe je met deze liefde voor pillen om kon gaan.

Ze vertelden over een zieke, oude man die op het platteland woonde en door zijn kinderen naar de stad werd gebracht om daar in het beste ziekenhuis van de provincie een aantal onderzoeken te ondergaan. Na een dag of vijf zei hij boos en verontwaardigd: "Ik ga naar huis! Ik ben hier nu al vijf dagen en ik heb nog geen pil gegeten! Hoe kunnen deze doktoren iets voor me betekenen als ze me niet eens medicijnen geven?"

Ook hadden ze (de artsen die de training gaven) ervaren dat als ze in de dorpen gezondheids-clinics deden, dat sommige mensen alleen voor de gratis pillen kwamen. Zo was er een vrouw verontwaardigd naar de arts toegekomen en had gezegd: "Ik heb 5 kilometer gelopen en ik krijg maar 3 pillen. Deze vrouw hier naast mij woont hier 5 minuten vandaan en krijgt 10 pillen. Dat is niet eerlijk!" Of een andere vrouw die binnenkwam en zei: "Geef me pillen, want mijn kind is ziek." De arts kon deze vrouw er niet van overtuigen dat hij eerst het kind moest zien, zodat hij wist wat voor medicijn hij moest voorschrijven. Deze vrouw is boos weggegaan en niet teruggekomen.

Eén van de manieren om dit probleem (deels) te ondervangen is door een hele berg vitaminepillen mee te nemen als je in een dorp een clinic houdt. Van elke vitamine een aparte pil. Op die manier kun je iedereen een flinke dosis pillen meegeven, zonder dat het schadelijk is voor de gezondheid.

Zomaar één van die dingen die een glimlach op mijn gezicht toveren als ik ze hoor.

Klik hier voor een aantal foto's van Zoë's eerste verjaardag.