Inpakken

Met nog precies twee weken voor de boeg, kon ik het niet langer uitstellen: het inpakken is begonnen.
Hoe hebben we het ooit gedaan drie jaar geleden: emigreren met slechts twee koffers = 40 kilo? Nu mogen we 4 koffers = 80 kilo meenemen, maar ik zie het nog even niet gebeuren. We zijn van plan om 8 maanden in Nederland te blijven en moeten dus een zomergarderobe en een wintergarderobe mee. En voor mij een positiegarderobe en een post-natale garderobe. Twee jaar geleden waren mijn ouders zo lief om álle babyspullen naar Thailand op te sturen voor Zoë's geboorte, maar dat betekent dat ál die spullen nu ook weer mee moeten naar Nederland. Kinderwagenbak, hydrofiele luiers, lakentjes, dekentjes, kleertjes, rompertjes, speeltjes, flesjes, enz. En dan nog wat cadeautjes, souvenirtjes, 'promotiemateriaal', boeken, toiletspullen, schoenen.

Nog afgezien van de 'kopzorgen' over die 80 kilo, speel ik in mijn hoofd ook steeds de 'film' af van hoe we dat allemaal in Nederland gaan krijgen: 4 grote koffers, 2 koffertjes handbagage, 1 kinderwagen en 2 kinderen. Natuurlijk is het ongepast om je peuters 'bagage' te noemen, maar als je het over reizen met de bus, trein en vliegtuig hebt, dan voelt dat wel degelijk zo. Vanaf Vrede Stad zullen we waarschijnlijk met de bus naar de stad Honderd Kleuren reizen en vanaf daar met de trein verder naar Lente Stad. Vanaf Lente Stad vliegen we dan naar Chiang Mai (Thailand), waar we op drie verschillende locaties zullen verblijven, om tenslotte op 13 juni van Chiang Mai via Bangkok naar Düsseldorf te vliegen. Het is dus niet gewoon een kwestie van al het spul met de auto naar het vliegveld rijden, op een karretje zetten, inchecken, op de plaats van bestemming weer van de bagageband halen, weer op een karretje zetten en weer in een auto laden. Nee, al het spul zal tientallen keren door onze handen gaan (nou ja, Robins handen dan, want sinds die bloeding met 9 weken zwangerschap durf ik nog geen theekopje meer op te tillen...)

Zo'n tijd van inpakken is ook meteen de ultieme gelegenheid om eens wat weg te gooien. Normaal gesproken hoopt rommel zich in rap tempo op in de kasten, laden en dozen van ons huis onder het mom van 'misschien komt het nog eens van pas'. Maar of het nu de lentekriebels zijn of dat het nesteldrang is, ik weet het niet, maar in ieder geval heb ik er in de afgelopen dagen maar weinig moeite mee gehad om dingen weg te gooien. En dan komt Robin thuis uit zijn werk en speurt alle spullen die voor de afvalbak bestemd zijn nauwkeurig door en slaakt continu kreten uit als: "Ga je dit écht weg doen?!" Ik kan niet anders dan zeggen dat Robin een echte verzamelaar is en heel veel moeite heeft met het weggooien van spullen. Het wegdoen van spullen geeft hier sowieso een beter gevoel dan in Nederland, want je weet dat er altijd arme mensen zijn die jouw spullen bij de afvalcontainer vandaan zullen halen om zelf te gebruiken. Je maakt er dus meteen iemand blij mee.

Waarschijnlijk laat ik jullie over een dag of veertien nog wel weten hoe het inpakavontuur verder verlopen is en of alles wat we mee wilden nemen ook binnen die 80 kilo paste.

Klik hier voor een aantal nieuwe foto's.