Laatst zou onze oppas/helper voor ons koken terwijl wij 's ochtends les hadden. Voordat ze naar de markt vertrok vroeg ze aan mij wat we wilden eten. "Oh, dat maakt niet zoveel uit", antwoordde ik, aangezien wij voor Nederlandse begrippen niet echt moeilijke eters zijn. Toen we om 12.00 samen met onze lerares aan tafel schoven, was ik in de veronderstelling dat er een schaaltje gebakken spek op tafel stond. Terwijl ik met mijn stokjes een stukje in mijn mond stopte, vroeg ik onze helper wat voor vlees het eigenlijk was. Onze lerares (die al veel ervaring met buitenlanders heeft) begon te gniffelen en wees naar haar tong. Het duurde even voordat het kwartje viel bij mij, maar zodra ik begreep dat ik zat te kauwen op een varkenstong, verging de eetlust mij een beetje. De lerares legde uit aan onze helper dat Westerlingen alleen het vlees van een dier eten, en over het algemeen niet de ingewanden, de hersenen, het hoofd of de tenen. Onze helper was stomverbaasd: dat zijn toch juist de lekkerste delen van een dier?
De mensen hier hebben echt heel andere eetgewoonten. Naast kippen-, varkens- en rundvlees, is ook ezelsvlees, konijnenvlees en hondenvlees een gangbaar ingrediënt van een maaltijd. Om nog maar niet te spreken van het beenmerg dat je met een rietje uit een bot kunt zuigen.
Gisteren spraken we met een jong Amerikaans stel dat hier net twee weken is. Voor die tijd waren ze zelfs nog nooit buiten Amerika geweest. Toen we het hadden over al die verschillende soorten vlees, zei de jongen moedig: "Ik wil alles proberen!"
Waarom heb ik dat toch niet??
maandag 7 december 2009
maandag 30 november 2009
Vrede Stad, here we come!
Toen ik twee weken geleden het stukje over Vrede Stad schreef, waren alle indrukken nog heel erg vers en had ik nog niet eens tijd gehad om van gedachten te wisselen met Robin. Intussen zijn we twee weken verder en is ons duidelijk geworden dat we allebei het idee hebben dat Vrede Stad dé plek voor ons is. Toen we dit vorige week deelden met onze vrienden die daar al wonen, was hun enthousiaste reactie een extra bemoediging en bevestiging voor ons.
We zullen ons voorlopig nog even moeten richten op ons leventje hier in Lente Stad, want we hebben nog een aantal maanden taalstudie voor de boeg. In juni volgend jaar zullen we een paar weken in Thailand zijn voor tandartsbezoek, medische zaken, conferentie, bruiloft van goede vrienden en vakantie. En als we dan terugkomen: verhuizen!
Spannend hoor! Dan zullen we het moeten doen zónder internationale gemeenschap, redelijke gezondheidszorg, de Duitse groothandel en een kopje koffie op de hoek. Dan zullen we nóg meer worden nagestaard op straat, omdat we de enige blanken in het stadje zijn. Maar bovenal kijken we er erg naar uit, want dit is toch waarvoor we naar dit land zijn gekomen?!
We zullen ons voorlopig nog even moeten richten op ons leventje hier in Lente Stad, want we hebben nog een aantal maanden taalstudie voor de boeg. In juni volgend jaar zullen we een paar weken in Thailand zijn voor tandartsbezoek, medische zaken, conferentie, bruiloft van goede vrienden en vakantie. En als we dan terugkomen: verhuizen!
Spannend hoor! Dan zullen we het moeten doen zónder internationale gemeenschap, redelijke gezondheidszorg, de Duitse groothandel en een kopje koffie op de hoek. Dan zullen we nóg meer worden nagestaard op straat, omdat we de enige blanken in het stadje zijn. Maar bovenal kijken we er erg naar uit, want dit is toch waarvoor we naar dit land zijn gekomen?!
dinsdag 24 november 2009
Bootcamp
Toen we anderhalve week geleden op de trein stapten op weg naar J-stad, was het in Lente Stad nog heerlijk T-shirtjes-weer. Vijf dagen later was het weer ineens omgeslagen en kwamen we terug in een ijskoud Lente Stad.
Laten we nou net voor de dagen die volgden Juda's zindelijkheidstraining gepland hebben! Geen taalles, geen afspraken gepland, onze aandacht op één ding gevestigd: Juda op dat potje krijgen. Dus terwijl buiten een aantal sneeuwvlokjes naar beneden dwarrelden, liep Juda in zijn blote billen door het huis. Woensdag was dag 1 van dit 3-daagse bootcamp, ons aangeraden door vrienden van ons. Gewapend met M&M's, Bob de Bouwer-stickertjes en een paar cadeautjes begonnen we vol goede moed. Maar aan het eind van de dag was de moed ons in de schoenen gezonken, omdat we elke tien minuten op onze knieën zaten om een plasje op te ruimen. Misschien moesten we de training toch nog een paar maanden uitstellen?
Maar blijkbaar is er iets wonderlijks gebeurd in de nacht van woensdag op donderdag, want donderdagochtend leek het kwartje ineens gevallen te zijn en sindsdien loopt Juda netjes naar het potje als hij een plasje moet doen. Op één of twee 'ongelukjes' na gaat het perfect en onze zoon heeft ons boven verwachting verbaasd. Juda was alleen wel een beetje ontdaan toen hij ontdekte dat toen de M&M's op waren hij voortaan geen beloning meer zou krijgen voor elk plasje op het potje...
Laten we nou net voor de dagen die volgden Juda's zindelijkheidstraining gepland hebben! Geen taalles, geen afspraken gepland, onze aandacht op één ding gevestigd: Juda op dat potje krijgen. Dus terwijl buiten een aantal sneeuwvlokjes naar beneden dwarrelden, liep Juda in zijn blote billen door het huis. Woensdag was dag 1 van dit 3-daagse bootcamp, ons aangeraden door vrienden van ons. Gewapend met M&M's, Bob de Bouwer-stickertjes en een paar cadeautjes begonnen we vol goede moed. Maar aan het eind van de dag was de moed ons in de schoenen gezonken, omdat we elke tien minuten op onze knieën zaten om een plasje op te ruimen. Misschien moesten we de training toch nog een paar maanden uitstellen?
Maar blijkbaar is er iets wonderlijks gebeurd in de nacht van woensdag op donderdag, want donderdagochtend leek het kwartje ineens gevallen te zijn en sindsdien loopt Juda netjes naar het potje als hij een plasje moet doen. Op één of twee 'ongelukjes' na gaat het perfect en onze zoon heeft ons boven verwachting verbaasd. Juda was alleen wel een beetje ontdaan toen hij ontdekte dat toen de M&M's op waren hij voortaan geen beloning meer zou krijgen voor elk plasje op het potje...
woensdag 18 november 2009
J-stad
Een paar weken geleden sprak ik iemand die woont in een klein stadje, J-Stad genaamd, in de provincie ten oosten van ons. Toen ik hoorde over J-Stad en het werk dat dit echtpaar er doet, dacht ik meteen: daar moeten we absoluut eens gaan kijken!
Zo gezegd, zo gedaan: afgelopen donderdag pakten we weer de koffers en stapten om 19.30u. op de nachttrein. We hadden een soft sleeper geboekt, maar ik vond er weinig soft aan: de bedden waren zó hard dat ik de hele nacht nauwelijks een oog heb dichtgedaan. Hoewel Zoë de hele nacht lekker heeft liggen slapen, besloot Juda om 23.30u. dat deze treinreis veel te spannend was om hem slapend door te brengen en bleef vervolgens tot 2.30u. wakker. Om 5.15u. werden we wakker gemaakt, want om 5.40u. zou de trein arriveren in het stadje Witte Kleur, waar we eruit moesten. Na een taxirit van nog eens 3 uur kwamen eindelijk aan op de plaats van bestemming, waar onze vrienden ons verwelkomden met een heerlijk ontbijt.
We brachten 4 heerlijke (koude!) dagen door in dit stadje dat omringd wordt door bergen die je altijd op plaatjes in reisgidsen ziet. We zagen veel van J-stad, maar hoorden ook veel over het werk dat dit echtpaar er doet en over de werkmogelijkheden voor ons. We stellen de definitieve keuze nog even uit, maar Robin en ik hebben allebei zoiets van: ja, dit zou het best wel eens kunnen zijn. We houden jullie op de hoogte!
Zo gezegd, zo gedaan: afgelopen donderdag pakten we weer de koffers en stapten om 19.30u. op de nachttrein. We hadden een soft sleeper geboekt, maar ik vond er weinig soft aan: de bedden waren zó hard dat ik de hele nacht nauwelijks een oog heb dichtgedaan. Hoewel Zoë de hele nacht lekker heeft liggen slapen, besloot Juda om 23.30u. dat deze treinreis veel te spannend was om hem slapend door te brengen en bleef vervolgens tot 2.30u. wakker. Om 5.15u. werden we wakker gemaakt, want om 5.40u. zou de trein arriveren in het stadje Witte Kleur, waar we eruit moesten. Na een taxirit van nog eens 3 uur kwamen eindelijk aan op de plaats van bestemming, waar onze vrienden ons verwelkomden met een heerlijk ontbijt.
We brachten 4 heerlijke (koude!) dagen door in dit stadje dat omringd wordt door bergen die je altijd op plaatjes in reisgidsen ziet. We zagen veel van J-stad, maar hoorden ook veel over het werk dat dit echtpaar er doet en over de werkmogelijkheden voor ons. We stellen de definitieve keuze nog even uit, maar Robin en ik hebben allebei zoiets van: ja, dit zou het best wel eens kunnen zijn. We houden jullie op de hoogte!
dinsdag 10 november 2009
Kinderen in Lente Stad
Als je een kind was hier in Lente Stad, dan...
... droeg je geen luiers, maar had je een spleet in je broek
... werd je van jongs-af-aan al verteld "niet huilen, niet huilen"
... werd je als baby de hele dag door op de arm of op de rug gedragen
... werd je veel te warm aangekleed
... kon je als jongen ook gerust roze babykleertjes dragen
... werden vanaf je geboorte tot aan je eerste verjaardag je haren iedere maand afgeschoren (zodat je dikker en zwarter haar krijgt)
... had je geen broertjes en zusjes
... kreeg je een infuus in je voorhoofd als je ziek was en ging je daarmee ook over straat
... leerde je op straat lopen met behulp van een tuigje
... werd je door je opa en oma mee naar het park genomen wanneer je ouders aan het werk waren
... sliep je tot je 5e jaar bij je ouders in bed
... werd je behandeld als een klein prinsje/prinsesje en kreeg je (bijna) altijd je zin
... mocht je zelf weten hoe laat je 's avonds naar bed ging (wanneer wij naar bed gaan horen we vaak nog kleuters op straat spelen)
... vond je het stoer om tegen een buitenlander te zeggen "Hello!"
... ging je vanaf 6 jaar van 's ochtends 8 uur tot 's middags 5 uur naar school
... kreeg je vanaf 6 jaar bergen huiswerk mee naar huis
... moest je naar school toe altijd een rood sjaaltje om je nek
... deed je mee aan de rage van de wiebel-skate-boarden (hebben ze die in Nederland ook?)
... droeg je geen luiers, maar had je een spleet in je broek
... werd je van jongs-af-aan al verteld "niet huilen, niet huilen"
... werd je als baby de hele dag door op de arm of op de rug gedragen
... werd je veel te warm aangekleed
... kon je als jongen ook gerust roze babykleertjes dragen
... werden vanaf je geboorte tot aan je eerste verjaardag je haren iedere maand afgeschoren (zodat je dikker en zwarter haar krijgt)
... had je geen broertjes en zusjes
... kreeg je een infuus in je voorhoofd als je ziek was en ging je daarmee ook over straat
... leerde je op straat lopen met behulp van een tuigje
... werd je door je opa en oma mee naar het park genomen wanneer je ouders aan het werk waren
... sliep je tot je 5e jaar bij je ouders in bed
... werd je behandeld als een klein prinsje/prinsesje en kreeg je (bijna) altijd je zin
... mocht je zelf weten hoe laat je 's avonds naar bed ging (wanneer wij naar bed gaan horen we vaak nog kleuters op straat spelen)
... vond je het stoer om tegen een buitenlander te zeggen "Hello!"
... ging je vanaf 6 jaar van 's ochtends 8 uur tot 's middags 5 uur naar school
... kreeg je vanaf 6 jaar bergen huiswerk mee naar huis
... moest je naar school toe altijd een rood sjaaltje om je nek
... deed je mee aan de rage van de wiebel-skate-boarden (hebben ze die in Nederland ook?)
dinsdag 3 november 2009
Sportschool en schepje
Sportschool
In augustus schreef ik over mijn voornemen om te gaan sporten, in de hoop dat er in de toekomst net wat minder buik over de rand van mijn broek heen hangt als ik zit.... (en natuurlijk ook omdat sporten gewoon heel gezond is).
Lukt dat een beetje? Ja, een klein beetje. Ik maak gemiddeld één keer per week mijn gang naar de sportschool om me daar ruim een half uur lang in het zweet te werken. Waarschijnlijk is een half uur per week echt te weinig, want ik heb nog maar weinig resultaat geboekt, zowel qua conditie als qua gewicht.
We wonen hier in het land van de kleine, magere mensjes. Vorige week wilde ik een sportbroek gaan kopen en pakte dus een broek uit het rek met maatje M. Dat ging niet lukken, wist ik intussen uit ervaring. Dus ik vroeg de winkelbediende om een maatje L. Ze keek me bedenkend aan en kwam vervolgens terug met maatje XL. Gelukkig ging dat nét, dus mijn missie was geslaagd. Het komt echter ook regelmatig voor dat ik om de grootste maat vraag en dat zelfs de grootste maat nog te klein is. Een extra motivatie om toch maar door te zetten met die sportschool!
Na mijn winkelbezoek ben ik toch nog maar eens naar voedingscentrum.nl gesurft en mijn gewicht en lengte ingevoerd. Ja, naar Nederlandse maatstaven zit ik toch echt nog in het groene gedeelte waarbij staat 'gezond gewicht'...
Schepje
Ik was van plan om met Zoë over te stappen op flesvoeding, dus ik had een zak Frisomel opvolgmelk gekocht en er een schepje bijgevraagd. Al snel bleek echter dat Zoë meteen last had van verstopping zodra ik haar flesvoeding gaf. Echt heel zielig. Dus toch maar weer terug naar borstvoeding om de doorstroming weer op gang te brengen. Af en toe wel een schepje melkpoeder erbij om haar te laten wennen aan de smaak. Vorige week was eindelijk de zak melkpoeder leeg, dus ik kocht een nieuwe zak en vroeg ook om een nieuw schepje, want een extra schepje leeg me wel handig i.v.m. afwassen. Kreeg ik een heel ander schepje dat wel drie keer zo klein was! Bleek dus dat ze me vorige keer een schepje voor Frisomel no. 3 hadden gegeven i.p.v. no. 2. Ja, daar zou ik ook buikpijn van krijgen...
In augustus schreef ik over mijn voornemen om te gaan sporten, in de hoop dat er in de toekomst net wat minder buik over de rand van mijn broek heen hangt als ik zit.... (en natuurlijk ook omdat sporten gewoon heel gezond is).
Lukt dat een beetje? Ja, een klein beetje. Ik maak gemiddeld één keer per week mijn gang naar de sportschool om me daar ruim een half uur lang in het zweet te werken. Waarschijnlijk is een half uur per week echt te weinig, want ik heb nog maar weinig resultaat geboekt, zowel qua conditie als qua gewicht.
We wonen hier in het land van de kleine, magere mensjes. Vorige week wilde ik een sportbroek gaan kopen en pakte dus een broek uit het rek met maatje M. Dat ging niet lukken, wist ik intussen uit ervaring. Dus ik vroeg de winkelbediende om een maatje L. Ze keek me bedenkend aan en kwam vervolgens terug met maatje XL. Gelukkig ging dat nét, dus mijn missie was geslaagd. Het komt echter ook regelmatig voor dat ik om de grootste maat vraag en dat zelfs de grootste maat nog te klein is. Een extra motivatie om toch maar door te zetten met die sportschool!
Na mijn winkelbezoek ben ik toch nog maar eens naar voedingscentrum.nl gesurft en mijn gewicht en lengte ingevoerd. Ja, naar Nederlandse maatstaven zit ik toch echt nog in het groene gedeelte waarbij staat 'gezond gewicht'...
Schepje
Ik was van plan om met Zoë over te stappen op flesvoeding, dus ik had een zak Frisomel opvolgmelk gekocht en er een schepje bijgevraagd. Al snel bleek echter dat Zoë meteen last had van verstopping zodra ik haar flesvoeding gaf. Echt heel zielig. Dus toch maar weer terug naar borstvoeding om de doorstroming weer op gang te brengen. Af en toe wel een schepje melkpoeder erbij om haar te laten wennen aan de smaak. Vorige week was eindelijk de zak melkpoeder leeg, dus ik kocht een nieuwe zak en vroeg ook om een nieuw schepje, want een extra schepje leeg me wel handig i.v.m. afwassen. Kreeg ik een heel ander schepje dat wel drie keer zo klein was! Bleek dus dat ze me vorige keer een schepje voor Frisomel no. 3 hadden gegeven i.p.v. no. 2. Ja, daar zou ik ook buikpijn van krijgen...
dinsdag 27 oktober 2009
Afscheid nemen op afstand
Twee weken geleden: Robin is niet thuis en ik krijg onverwachts een telefoontje van mijn schoonvader met de mededeling dat Robins opa als gevolg van een hersenbloeding in het ziekenhuis is opgenomen en dat het er niet best uitziet voor hem. In de dagen erna belt Robin een aantal keer met zijn moeder, zus en oma om te horen hoe het met opa is, maar de situatie lijkt niet echt beter te worden.
Op vrijdag 16 oktober krijgen we een SMSje met daarin de boodschap dat Robins opa op 91-jarige leeftijd is overleden.
Dit is al de derde opa/oma die we verliezen sinds we vorig jaar in februari uit Nederland vertrokken. Toen we vóór ons vertrek afscheid namen van onze opa's en oma's stonden we er niet zo bij stil dat het wel eens de laatste keer zou kunnen zijn dat we ze zouden zien.
Wat ik het moeilijkste vind? Dat we het rouwen met andere familieleden, maar ook het troosten van elkaar moeten missen. Als we horen dat de rouwdienst zo mooi was en dat de familie zo veel aan elkaar had, dan voelt het een beetje alsof wij vanaf een afstandje toekijken. Ja, dit zijn de momenten dat we het liefst het vliegtuig naar Nederland zouden pakken om oma en de rest van de familie die achterblijft een dikke knuffel te kunnen geven.
Tot slot nog het gedichtje dat op de rouwkaart van opa stond, wat ik erg mooi vind:
Ik weet niet hoe het zal zijn in die dagen
Wanneer ik scheep ga voor de laatste reis
Mijn schip zal dan de laatste storm verdragen
En landen in Gods paradijs
Neem mij, Heer God, het roer dan maar uit handen
En laat mij zingend op de voorplecht staan
Dan zal mijn schip niet op rotsen stranden
Maar veilig in Uw haven gaan
Op vrijdag 16 oktober krijgen we een SMSje met daarin de boodschap dat Robins opa op 91-jarige leeftijd is overleden.
Dit is al de derde opa/oma die we verliezen sinds we vorig jaar in februari uit Nederland vertrokken. Toen we vóór ons vertrek afscheid namen van onze opa's en oma's stonden we er niet zo bij stil dat het wel eens de laatste keer zou kunnen zijn dat we ze zouden zien.
Wat ik het moeilijkste vind? Dat we het rouwen met andere familieleden, maar ook het troosten van elkaar moeten missen. Als we horen dat de rouwdienst zo mooi was en dat de familie zo veel aan elkaar had, dan voelt het een beetje alsof wij vanaf een afstandje toekijken. Ja, dit zijn de momenten dat we het liefst het vliegtuig naar Nederland zouden pakken om oma en de rest van de familie die achterblijft een dikke knuffel te kunnen geven.
Tot slot nog het gedichtje dat op de rouwkaart van opa stond, wat ik erg mooi vind:
Ik weet niet hoe het zal zijn in die dagen
Wanneer ik scheep ga voor de laatste reis
Mijn schip zal dan de laatste storm verdragen
En landen in Gods paradijs
Neem mij, Heer God, het roer dan maar uit handen
En laat mij zingend op de voorplecht staan
Dan zal mijn schip niet op rotsen stranden
Maar veilig in Uw haven gaan
dinsdag 20 oktober 2009
Lente Stad-weetjes
- de stad ligt 1900 m boven zeeniveau
- er wonen ruim 3 miljoen mensen in deze stad (vergelijk Amsterdam: 762.057 inwoners).
- het is de tweede schoonste stad van dit land.
- de naam van onze provincie betekent letterlijk: ten zuiden van de wolken. De provincie kreeg deze naam omdat het in de provincie ten noorden van ons altijd bewolkt schijnt te zijn.
- de stad wordt in het noorden, oosten en westen omringd door bergen. Ten zuiden van de stad ligt een heel groot (vervuild) meer.
- deze provincie, Ten Zuiden van de Wolken, is 9,5 keer zo groot als Nederland.
- we hebben jaarlijks 2250 uren zon (vergelijk Nederland: 1524 uren) en 920 mm regen (vergelijk Nederland: 793 mm). We hebben dus én meer zon én meer regen.
- in sommige provincies van dit land is de man-vrouw ratio 1,35 man voor elke vrouw. In Lente Stad is de ratio echter 1,05 man voor elke vrouw. Een man heeft hier dus een relatief grotere kans om een vrouw te vinden dan elders in dit land.
- er wonen 25 minderheidsgroepen in deze provincie. De provincie is daarmee de meest ethnisch diverse provincie van dit land.
- er rijden meer dan 1,2 miljoen auto's in deze stad
dinsdag 13 oktober 2009
Drie-talig?
Tijdens mijn opleiding Taalwetenschap vond ik het al interessant om te lezen over meertaligheid, omdat ik toen al wist dat áls we kinderen zouden krijgen, ze dan van jongs-af-aan meerdere talen zouden spreken.
Hoe gaat dat nu in de praktijk? Nou, Juda hoort dagelijks drie talen, maar ik denk niet dat hij onder de officiele definitie van meertaligheid valt, want zijn moedertaal is toch echt Nederlands. In de taal van dit land kan hij een 6-tal woorden zeggen (hallo, bedankt, tot ziens, neus, hand en konijn) en in het Engels komt hij nog niet veel verder dan 'bye bye'. Ongetwijfeld begrijpt hij al wel meer dan dat, aangezien onze lokale oppas elke ochtend met hem communiceert en de zondagsschool voornamelijk onder leiding van Amerikanen staat.
Zijn Nederlandse woordenschat groeit echter met de dag. Veel gehoorde uitingen zijn:
"Ayi, niet doen!" (tegen de oppas, die geen idee heeft wat het betekent en het interpreteert als "Ayi, dingdong") (Ayi = tante)
"Stil maar meisje" of "Niet huilen" (tegen Zoë)
"Au zeer!" (veel stoten en vallen hoort nou eenmaal bij een peuter die houdt van experimenteren, klimmen en de clown uithangen)
"Doekje pakken, schoonmaken" (om de haverklap gaat er een beker drinken om...)
"Boekje lezen", "Ander boekje pakken" en "Seelpoedje pakken" (tijdens het spelen)
"Nog meer melk" (Juda is gek op melk en drinkt tijdens een maaltijd zo een paar bekers weg. Gelukkig weet hij niet hoe lekker Nederlandse melk is, want daarmee vergeleken is de melk hier echt vies)
"Ou van pou" (= ik hou van jou)
Hoe gaat dat nu in de praktijk? Nou, Juda hoort dagelijks drie talen, maar ik denk niet dat hij onder de officiele definitie van meertaligheid valt, want zijn moedertaal is toch echt Nederlands. In de taal van dit land kan hij een 6-tal woorden zeggen (hallo, bedankt, tot ziens, neus, hand en konijn) en in het Engels komt hij nog niet veel verder dan 'bye bye'. Ongetwijfeld begrijpt hij al wel meer dan dat, aangezien onze lokale oppas elke ochtend met hem communiceert en de zondagsschool voornamelijk onder leiding van Amerikanen staat.
Zijn Nederlandse woordenschat groeit echter met de dag. Veel gehoorde uitingen zijn:
"Ayi, niet doen!" (tegen de oppas, die geen idee heeft wat het betekent en het interpreteert als "Ayi, dingdong") (Ayi = tante)
"Stil maar meisje" of "Niet huilen" (tegen Zoë)
"Au zeer!" (veel stoten en vallen hoort nou eenmaal bij een peuter die houdt van experimenteren, klimmen en de clown uithangen)
"Doekje pakken, schoonmaken" (om de haverklap gaat er een beker drinken om...)
"Boekje lezen", "Ander boekje pakken" en "Seelpoedje pakken" (tijdens het spelen)
"Nog meer melk" (Juda is gek op melk en drinkt tijdens een maaltijd zo een paar bekers weg. Gelukkig weet hij niet hoe lekker Nederlandse melk is, want daarmee vergeleken is de melk hier echt vies)
"Ou van pou" (= ik hou van jou)
dinsdag 6 oktober 2009
6 maanden
Afgelopen zaterdag was onze dochter Zoë alweer 6 maanden oud. Hoe gaat het nu met....
... voeden? We zijn voorzichtig begonnen met vaste voeding. De eerste dagen stonden rijstepap en appelmoes op het menu. Vanavond heb ik een half uur in de keuken gestaan om 8 potjes pompoenmoes klaar te maken, die zo de vriezer in kunnen. Nu herinner ik me weer hoe tijdrovend het is om zelf babyvoeding te maken! Verder uit pure wanhoop toch maar begonnen met flesvoeding, omdat Zoë best wel goed uit een flesje drinkt en ik de hele dag door alleen maar in de weer was met kolven en flesjes. In de babywinkel hier op de hoek kon ik zelfs echte Hollandse Frisomel kopen, wat ik eerlijk gezegd toch wel met een geruster hart geef dan de lokale flesvoeding (zeker na het melamine-schandaal van vorig jaar).
... slapen? Dankzij de flesvoeding 's avonds wordt Zoë nu 's nachts gelukkig nog maar één keer wakker. Ook leggen we haar sinds kort op haar buik te slapen, wat haar slaaptijd aanzienlijk verlengt.
... haar tandjes? Ze heeft nu twee tandjes: de eerste kwam door met 4 maanden en de tweede met 5 maanden. Wel een beetje vroeg en ze knaagt dan ook al maandenlang op alles wat binnen haar handbereik ligt.
... haar humeur? Het is echt een vrolijk meisje en lacht naar iedereen die z'n hoofd in de kinderwagen steekt. Ook is ze gek op haar vader, maar degene die haar het meest aan het lachen kan maken is toch wel haar grote broer Juda. Heerlijk om die twee samen lol te zien hebben.
... voeden? We zijn voorzichtig begonnen met vaste voeding. De eerste dagen stonden rijstepap en appelmoes op het menu. Vanavond heb ik een half uur in de keuken gestaan om 8 potjes pompoenmoes klaar te maken, die zo de vriezer in kunnen. Nu herinner ik me weer hoe tijdrovend het is om zelf babyvoeding te maken! Verder uit pure wanhoop toch maar begonnen met flesvoeding, omdat Zoë best wel goed uit een flesje drinkt en ik de hele dag door alleen maar in de weer was met kolven en flesjes. In de babywinkel hier op de hoek kon ik zelfs echte Hollandse Frisomel kopen, wat ik eerlijk gezegd toch wel met een geruster hart geef dan de lokale flesvoeding (zeker na het melamine-schandaal van vorig jaar).
... slapen? Dankzij de flesvoeding 's avonds wordt Zoë nu 's nachts gelukkig nog maar één keer wakker. Ook leggen we haar sinds kort op haar buik te slapen, wat haar slaaptijd aanzienlijk verlengt.
... haar tandjes? Ze heeft nu twee tandjes: de eerste kwam door met 4 maanden en de tweede met 5 maanden. Wel een beetje vroeg en ze knaagt dan ook al maandenlang op alles wat binnen haar handbereik ligt.
... haar humeur? Het is echt een vrolijk meisje en lacht naar iedereen die z'n hoofd in de kinderwagen steekt. Ook is ze gek op haar vader, maar degene die haar het meest aan het lachen kan maken is toch wel haar grote broer Juda. Heerlijk om die twee samen lol te zien hebben.
Abonneren op:
Posts (Atom)