12 x verandering (vervolg)

Zul je natuurlijk altijd zien: nadat ik vorige week die twaalf veranderingen had opgeschreven, schoten mij in de dagen erna nog veel meer dingen te binnen. Zelfs genoeg om nóg een blog post mee te vullen. Dus deze week: nummer 13 t/m 24!

13.  hét tijdverdrijf van Chinezen: zonnebloempitten eten. Sommige mensen spelen met een pen, een sleutelbos of een stress-balletje, Chinezen pellen zonnebloempitten. Intussen hebben wij ook een grote bak zonnebloempitten op tafel staan en bij een vergadering of ander soort bespreking zit iedereen de hele tijd pitjes te pellen.
14. deze schaam ik mij eigenlijk voor: ik ben veel gemakkelijker geworden met afval op straat gooien. Geen plastic ofzo hoor, maar schillen van een mandarijn of banaan of andere etensresten. Ik denk ten eerste dat ik deze slechte gewoonte heb gekregen omdat iedereen het hier zo doet (maar dan ook met snoeppapiertjes enzo, zo ver ga ik nog niet) en ten tweede kom je iedere vijftig meter wel een straatveger tegen die de hele dag niks anders doet dan die vijftig meter straat schoonhouden. Lastig te zeggen wat hier nu oorzaak-gevolg is. Zijn die straatvegers er omdat mensen overal hun rommel neergooien? Of gooien mensen overal hun rommel neer omdat ze weten dat het toch wel achter hun kont opgeruimd wordt?
15. Deze sluit aan bij de voorgaande: in een restaurant gooi je je afval op de grond. Schilletjes van zonnebloempitten, vleesbotten, plastic omhulsels van stokjes of kommetjes: alles gaat op de grond. Tja, je wil die rommel toch ook niet op tafel hebben?
16. Ik ben anders aan gaan kijken tegen het drinken van zuivel. Chinezen drinken namelijk geen zuivel. En toen ik na een snelle Google-search ontdekte dat zelfs 75% van de wereldbevolking lactose-intolerant was, ben ik mijn vraagtekens gaan zetten bij de richtlijnen van het Voedingscentrum om elke dag 450 ml melk te drinken. Natuurlijk heb je calcium nodig, maar het schijnt dat Chinezen dat halen uit groene bladgroenten (waarvan ze echt heeeeel veel eten) en noten en zaden (bv. sesamzaad).
17. geld lijkt veel meer waard te zijn geworden. Een taxiritje van 15 minuten voor ruim één Euro is pure afzetterij en een appartement huren voor 150 Euro per maand is belachelijk. Uit eten gaan zou je niet meer dan 3,5 Euro mogen kosten en een 12 uur durende busrit kost 35 Euro. Niet dat we hierdoor veel geld overhouden hoor, want uiteraard is ons budget ook ingesteld op het leven in China en niet op het leven in Nederland.
18. dacht je dat een groen voetgangerslicht betekende dat je onbezorgd de straat kunt oversteken? Mis! Je moet continu alert zijn en ogen in je achterhoofd hebben, want van alle kanten kan het gevaar tevoorschijn schieten. Je in het verkeer begeven betekent continu opletten en vooral het onverwachte en onvoorspelbare verwachten.
19. Toen we bijna zes jaar geleden voor het eerst in China kwamen wonen, moest ik echt even slikken toen ik erachter kwam dat we in een appartement terecht zouden komen. Intussen weet ik niet beter dan dat het wonen in een appartement bij het leven in China hoort. Uiteraard is het nadeel dat we geen tuin hebben, maar aan de andere kant: de kinderen hebben een heel park tot hun beschikking om in te spelen!
20. Mijn gevoel voor afstand is heel anders geworden. Vroeger vond ik de rit naar mijn opa en oma in Groningen een halve wereldreis, nu is de dichtstbijzijnde stad waar we boter of bloem kunnen kopen 5 uur rijden. De provincie waarin we wonen is 5,5 keer zo groot als Nederland en de hoofdstad van dit land ligt hemelsbreed op ruim 2000 km afstand.
21. Ik ben anders aan gaan kijken tegen buitenlanders in Nederland. Sommige zaken zijn echt niet zo eenvoudig als de politiek ze doet voorkomen: het leren van een nieuwe taal, het aanpassen aan een vreemde cultuur en het mengen met 'anders-soortigen'. Zelfs na vijf jaar blijven deze dingen een dagelijkse struggle en dat terwijl we wel heel erg gemotiveerd zijn; we hebben tenslotte een doel voor ogen! Wat als je niet zo'n doel voor ogen hebt?
22. Ik ben eraan gewend geraakt om ongegeneerd met Robin over allerlei onderwerpen te praten in het openbaar. Over iemand praten die naast je staat, of je diepste gevoelens delen: niemand kan je toch verstaan. Wel weer even oppassen geblazen nu Anneke er is, want ineens is er nóg iemand die Nederlands verstaat.
23. Robin en ik waren al nooit zo stipt wat tijd betreft, maar het wonen in Azië heeft dat niet bepaald beter gemaakt. Je kunt gerust ergens (veel) te laat komen, zonder dat iemand zich daar druk over maakt. Een bijeenkomst begint niet op een bepaalde tijd, maar pas als iedereen er is waarvan je denkt dat hij/zij gaat komen.
24. Mijn gevoel van eigenwaarde is als een raket omhooggeschoten, aangezien mensen me dagelijks vertellen hoe mooi ik ben (ja ja, ik weet het: mijn eigenwaarde zou niet afhankelijk moeten zijn van wat andere mensen zeggen...). Hoe mooi wit mijn huid is, hoe mooi blauw mijn ogen en hoe mooi goud mijn haar. Altijd en overal mensen die foto's van je willen maken; de paparazzi is er niks bij. Oja, en wist je trouwens al dat we ook nog eens prachtige kinderen hebben? Dat horen we misschien nog wel vaker. Nu maar hopen dat ze niet naast hun schoenen gaan lopen, want voor Nederlandse begrippen zijn ze natuurlijk niet zo bijzonder.