Afgelopen zaterdag was onze dochter Zoë alweer 6 maanden oud. Hoe gaat het nu met....
... voeden? We zijn voorzichtig begonnen met vaste voeding. De eerste dagen stonden rijstepap en appelmoes op het menu. Vanavond heb ik een half uur in de keuken gestaan om 8 potjes pompoenmoes klaar te maken, die zo de vriezer in kunnen. Nu herinner ik me weer hoe tijdrovend het is om zelf babyvoeding te maken! Verder uit pure wanhoop toch maar begonnen met flesvoeding, omdat Zoë best wel goed uit een flesje drinkt en ik de hele dag door alleen maar in de weer was met kolven en flesjes. In de babywinkel hier op de hoek kon ik zelfs echte Hollandse Frisomel kopen, wat ik eerlijk gezegd toch wel met een geruster hart geef dan de lokale flesvoeding (zeker na het melamine-schandaal van vorig jaar).
... slapen? Dankzij de flesvoeding 's avonds wordt Zoë nu 's nachts gelukkig nog maar één keer wakker. Ook leggen we haar sinds kort op haar buik te slapen, wat haar slaaptijd aanzienlijk verlengt.
... haar tandjes? Ze heeft nu twee tandjes: de eerste kwam door met 4 maanden en de tweede met 5 maanden. Wel een beetje vroeg en ze knaagt dan ook al maandenlang op alles wat binnen haar handbereik ligt.
... haar humeur? Het is echt een vrolijk meisje en lacht naar iedereen die z'n hoofd in de kinderwagen steekt. Ook is ze gek op haar vader, maar degene die haar het meest aan het lachen kan maken is toch wel haar grote broer Juda. Heerlijk om die twee samen lol te zien hebben.
dinsdag 6 oktober 2009
dinsdag 29 september 2009
Bezig
Wat houdt ons momenteel zoal bezig?
De vraag: Waar gaan we volgende zomer naartoe verhuizen? We zijn nu in twee stadjes geweest om te kijken wat de mogelijkheden zijn voor de toekomst. We hopen de komende drie maanden nog twee andere stadjes te bezoeken. We hopen vóór het eind van dit jaar een keuze te maken. Het valt niet mee om onze menselijke voorkeuren 'uit te schakelen' (wat betreft team, klimaat, aanwezige gezondheidszorg, bereikbaarheid, etc.) en te kijken naar wat Hij op ons hart legt.
Hoe zorgen we ervoor dat onze dochter wat meer regelmaat in haar drinkschema krijgt en de nachten gaat doorslapen? Zoals al eerder gezegd, Zoë is geen gemakkelijke drinker: ze drinkt per keer maar weinig, maar wil daardoor wel erg vaak drinken (elke 1,5 tot 2 uur). Ook 's nachts komt ze nog 1 a 2 keer, dus ik ben er maar druk mee...
Deze week neemt een vriendin van ons afscheid en verhuist naar het noorden van deze provincie. We hebben de afgelopen drie jaar met haar opgetrokken (in Engeland, Singapore en hier) en nu scheiden onze wegen zich. Zaterdag ben ik samen met Juda afscheid gaan nemen van haar konijn, want daar was Juda helemaal gek op.Gisteren kwam ze een cadeautje voor Juda brengen: een speelgoedkonijn dat kan lopen en geluidjes maakt. Natuurlijk gaat het er bij Juda niet in dat het konijn ook af en toe even moet slapen, maar nadat ik voor het konijn een bedje had gemaakt en het konijn had toegedekt met een dekentje, konden we gelukkig toch even genieten van wat rust.
Volgende week krijgen we weer bezoek uit Nederland. 'Tante' Magda komt voor zes weken door dit land trekken en wij zullen haar een beetje op weg helpen.
En verder nog: telefoons die kapot gaan, taalstudie, contacten leggen met mensen in de buurt, internet dat vaak niet werkt, National Day (1 okt) en Mid-Autumn Festival (3 okt).
De vraag: Waar gaan we volgende zomer naartoe verhuizen? We zijn nu in twee stadjes geweest om te kijken wat de mogelijkheden zijn voor de toekomst. We hopen de komende drie maanden nog twee andere stadjes te bezoeken. We hopen vóór het eind van dit jaar een keuze te maken. Het valt niet mee om onze menselijke voorkeuren 'uit te schakelen' (wat betreft team, klimaat, aanwezige gezondheidszorg, bereikbaarheid, etc.) en te kijken naar wat Hij op ons hart legt.
Hoe zorgen we ervoor dat onze dochter wat meer regelmaat in haar drinkschema krijgt en de nachten gaat doorslapen? Zoals al eerder gezegd, Zoë is geen gemakkelijke drinker: ze drinkt per keer maar weinig, maar wil daardoor wel erg vaak drinken (elke 1,5 tot 2 uur). Ook 's nachts komt ze nog 1 a 2 keer, dus ik ben er maar druk mee...
Deze week neemt een vriendin van ons afscheid en verhuist naar het noorden van deze provincie. We hebben de afgelopen drie jaar met haar opgetrokken (in Engeland, Singapore en hier) en nu scheiden onze wegen zich. Zaterdag ben ik samen met Juda afscheid gaan nemen van haar konijn, want daar was Juda helemaal gek op.Gisteren kwam ze een cadeautje voor Juda brengen: een speelgoedkonijn dat kan lopen en geluidjes maakt. Natuurlijk gaat het er bij Juda niet in dat het konijn ook af en toe even moet slapen, maar nadat ik voor het konijn een bedje had gemaakt en het konijn had toegedekt met een dekentje, konden we gelukkig toch even genieten van wat rust.
Volgende week krijgen we weer bezoek uit Nederland. 'Tante' Magda komt voor zes weken door dit land trekken en wij zullen haar een beetje op weg helpen.
En verder nog: telefoons die kapot gaan, taalstudie, contacten leggen met mensen in de buurt, internet dat vaak niet werkt, National Day (1 okt) en Mid-Autumn Festival (3 okt).
maandag 21 september 2009
Buitenlander
Integreren: al jarenlang een hot discussie-item in de Haagse politiek. Buitenlanders zouden zich maar moeten aanpassen aan de Hollandse cultuur als ze in Nederland willen wonen.
Nu wij zelf in een ander land zijn gaan wonen, ervaren we een beetje hoe het moet zijn om een buitenlander in Nederland te zijn.
Zo kan ik me nu bijvoorbeeld best voorstellen dat er in de grote steden in Nederland concentraties van buitenlanders zijn ontstaan. Wij wonen hier ook in het Lombok/de Bijlmer van Lente Stad. Nu moet ik zeggen dat we deze plek niet zelf uitgekozen hebben om te wonen, maar dat deze wijk ons min of meer is toegewezen. Maar toch is het wel lekker om in de buurt een cafeetje te hebben waar je een kopje verse koffie kunt drinken en een winkeltje waar je bijvoorbeeld boter, westerse kruiden en mayonaise kunt kopen. Het percentage buitenlanders is hier echter niet zo hoog als in de Nederlandse grote steden: in deze wijk is misschien 1% buitenlander.
Ik herinner me ook nog een aantal jaar geleden, toen een asielzoeker uit Afrika bij ons in de woongroep in Amersfoort kwam wonen. Als je hem iets vroeg knikte hij altijd en deed alsof hij het begreep. Maar regelmatig bleek dan later dat hij er eigenlijk niks van had gesnapt. O, wat heb ik me daarover drukgemaakt: hoe kon hij nu zeggen dat hij het begreep, terwijl hij dat eigenlijk niet deed? Nu gebruiken wij dezelfde strategie om te overleven: gewoon knikken en glimlachen en doen alsof je alles begrijpt wat de mensen tegen je zeggen in het locale dialect en ondertussen denken: het zal wel. Want je weet dat als je zegt dat je ze niet begrijpt, dat ze dan harder gaan praten, maar beslist niet langzamer, duidelijker of meer standaard.
Als wij hier een inburgeringsexamen zouden moeten doen, zouden we zeker weten zakken. Hoe heet nu ook alweer de minister-president van dit land? En wat zijn de namen van alle provincies? Weet ik alle data van belangrijke feestdagen? Hoe zat het ook alweer met alle dynastieën van vroeger? Om nog maar te zwijgen over onze lees- en schrijfvaardigheid. Na anderhalf jaar kunnen we nog geen mededeling op de deur van onze flat lezen, laat staan een krantenartikel, een boek of de gebruiksaanwijzing van een product. We hebben nu ongeveer 400 karakters geleerd, maar de gemiddelde inwoner van dit land kent er zo'n 5.000.
Ja, en we praten thuis nog steeds gewoon Nederlands, hebben in ons huis een westers toilet, eten brood voor de lunch en geen rijst, geven nog steeds de voorkeur aan een gehaktbal in plaats van kippentenen en kunnen maar niet wennen aan het gerochel op straat.
Voor het geval dat we zelf zouden vergeten dat we buitenlanders zijn, herinnert de plaatselijke bevolking ons daar ook nog regelmatig aan. Wanneer we op straat of in een winkel lopen, stoten mensen elkaar vaak aan en fluisteren (net iets te hard): "Buitenlander", "Buitenlander", "Buitenlander". En kinderen zijn in staat om je 10 minuten lang te achtervolgen, terwijl ze continu roepen: "Buitenlander! Buitenlander! Buitenlander!"
Nee, integreren is zo eenvoudig nog niet....
Nu wij zelf in een ander land zijn gaan wonen, ervaren we een beetje hoe het moet zijn om een buitenlander in Nederland te zijn.
Zo kan ik me nu bijvoorbeeld best voorstellen dat er in de grote steden in Nederland concentraties van buitenlanders zijn ontstaan. Wij wonen hier ook in het Lombok/de Bijlmer van Lente Stad. Nu moet ik zeggen dat we deze plek niet zelf uitgekozen hebben om te wonen, maar dat deze wijk ons min of meer is toegewezen. Maar toch is het wel lekker om in de buurt een cafeetje te hebben waar je een kopje verse koffie kunt drinken en een winkeltje waar je bijvoorbeeld boter, westerse kruiden en mayonaise kunt kopen. Het percentage buitenlanders is hier echter niet zo hoog als in de Nederlandse grote steden: in deze wijk is misschien 1% buitenlander.
Ik herinner me ook nog een aantal jaar geleden, toen een asielzoeker uit Afrika bij ons in de woongroep in Amersfoort kwam wonen. Als je hem iets vroeg knikte hij altijd en deed alsof hij het begreep. Maar regelmatig bleek dan later dat hij er eigenlijk niks van had gesnapt. O, wat heb ik me daarover drukgemaakt: hoe kon hij nu zeggen dat hij het begreep, terwijl hij dat eigenlijk niet deed? Nu gebruiken wij dezelfde strategie om te overleven: gewoon knikken en glimlachen en doen alsof je alles begrijpt wat de mensen tegen je zeggen in het locale dialect en ondertussen denken: het zal wel. Want je weet dat als je zegt dat je ze niet begrijpt, dat ze dan harder gaan praten, maar beslist niet langzamer, duidelijker of meer standaard.
Als wij hier een inburgeringsexamen zouden moeten doen, zouden we zeker weten zakken. Hoe heet nu ook alweer de minister-president van dit land? En wat zijn de namen van alle provincies? Weet ik alle data van belangrijke feestdagen? Hoe zat het ook alweer met alle dynastieën van vroeger? Om nog maar te zwijgen over onze lees- en schrijfvaardigheid. Na anderhalf jaar kunnen we nog geen mededeling op de deur van onze flat lezen, laat staan een krantenartikel, een boek of de gebruiksaanwijzing van een product. We hebben nu ongeveer 400 karakters geleerd, maar de gemiddelde inwoner van dit land kent er zo'n 5.000.
Ja, en we praten thuis nog steeds gewoon Nederlands, hebben in ons huis een westers toilet, eten brood voor de lunch en geen rijst, geven nog steeds de voorkeur aan een gehaktbal in plaats van kippentenen en kunnen maar niet wennen aan het gerochel op straat.
Voor het geval dat we zelf zouden vergeten dat we buitenlanders zijn, herinnert de plaatselijke bevolking ons daar ook nog regelmatig aan. Wanneer we op straat of in een winkel lopen, stoten mensen elkaar vaak aan en fluisteren (net iets te hard): "Buitenlander", "Buitenlander", "Buitenlander". En kinderen zijn in staat om je 10 minuten lang te achtervolgen, terwijl ze continu roepen: "Buitenlander! Buitenlander! Buitenlander!"
Nee, integreren is zo eenvoudig nog niet....
maandag 14 september 2009
Date
In een Amerikaans boek over baby's las ik dat één van je eerste prioriteiten na het krijgen van een baby moet zijn om je wekelijkse date-avond weer in ere te herstellen. Nou, die hebben we niet, dus er valt weinig in ere te herstellen.
In de afgelopen anderhalf jaar, sinds ons vertrek uit Nederland, zijn we welgeteld 3 keer samen 's avonds op stap geweest zonder kind(eren). De eerste keer was in Singapore, waar we samen naar de bioscoop zijn geweest. De tweede keer was ongeveer een jaar geleden, toen we naar een dansvoorstelling hier in de stad gingen (waarvan we de eerste helft misten, omdat we niet van huis weg wilden gaan voordat Juda sliep en Juda dat natuurlijk haarfijn aanvoelde en besloot om eerst een uur lang moeilijk te doen voordat hij in slaap viel). De derde keer was een paar weken geleden toen mijn ouders hier waren. Zij pasten op, terwijl wij bij een vriend thuis een bordspel speelden.
Sinds afgelopen zaterdag kunnen we onze vierde date aan bovenstaand rijtje toevoegen. Twee Nederlandse meiden kwamen oppassen en wij zouden met een ander stel uit eten gaan. Wel een beetje spannend, want dit was voor het eerst dat iemand anders dan Robin of ik Juda in bed zou leggen en Zoë de fles zou geven. We gingen om half zeven de deur uit en we hebben heerlijk ontspannen Indiaas kunnen eten op 'Foreigner Street' en leuke gesprekken kunnen hebben met onze vrienden. Even geen baby die gevoed of in slaap gewiegd hoefde te worden en even geen peuter die gecorrigeerd moest worden omdat hij wilde weten hoe zijn beker er van de onderkant uitzag, hij met zijn vork in zijn haar zat of een toren probeerde te bouwen van stukjes kip.
En toen we om kwart over negen weer thuiskwamen werden we door de meiden gerustgesteld dat de avond vlekkeloos was verlopen: Juda en Zoë hadden zich voorbeeldig gedragen.
Wat ons betreft is zo'n avondje dus voor herhaling vatbaar, hoewel ik niet denk dat het een wekelijks terugkerende gebeurtenis zal worden.
In de afgelopen anderhalf jaar, sinds ons vertrek uit Nederland, zijn we welgeteld 3 keer samen 's avonds op stap geweest zonder kind(eren). De eerste keer was in Singapore, waar we samen naar de bioscoop zijn geweest. De tweede keer was ongeveer een jaar geleden, toen we naar een dansvoorstelling hier in de stad gingen (waarvan we de eerste helft misten, omdat we niet van huis weg wilden gaan voordat Juda sliep en Juda dat natuurlijk haarfijn aanvoelde en besloot om eerst een uur lang moeilijk te doen voordat hij in slaap viel). De derde keer was een paar weken geleden toen mijn ouders hier waren. Zij pasten op, terwijl wij bij een vriend thuis een bordspel speelden.
Sinds afgelopen zaterdag kunnen we onze vierde date aan bovenstaand rijtje toevoegen. Twee Nederlandse meiden kwamen oppassen en wij zouden met een ander stel uit eten gaan. Wel een beetje spannend, want dit was voor het eerst dat iemand anders dan Robin of ik Juda in bed zou leggen en Zoë de fles zou geven. We gingen om half zeven de deur uit en we hebben heerlijk ontspannen Indiaas kunnen eten op 'Foreigner Street' en leuke gesprekken kunnen hebben met onze vrienden. Even geen baby die gevoed of in slaap gewiegd hoefde te worden en even geen peuter die gecorrigeerd moest worden omdat hij wilde weten hoe zijn beker er van de onderkant uitzag, hij met zijn vork in zijn haar zat of een toren probeerde te bouwen van stukjes kip.
En toen we om kwart over negen weer thuiskwamen werden we door de meiden gerustgesteld dat de avond vlekkeloos was verlopen: Juda en Zoë hadden zich voorbeeldig gedragen.
Wat ons betreft is zo'n avondje dus voor herhaling vatbaar, hoewel ik niet denk dat het een wekelijks terugkerende gebeurtenis zal worden.
maandag 7 september 2009
Herkansing
Nadat we vorig jaar Juda's eerste verjaardag min of meer hadden overgeslagen, hadden we afgelopen vrijdag de kans om het beter te doen: onze zoon werd alweer twee jaar.
De dag begon voor Juda op het grote bed, waar we voor hem zongen en hem zijn cadeautje gaven. We hadden voor 's ochtends onze lerares afgezegd, dus we konden lekker relaxed voorbereidingen treffen voor het bezoek dat 's middags en 's avonds zou komen: taarten kopen, slingers ophangen, opruimen, frisdrank inslaan en ballonnen opblazen.
Na de siësta arriveerden de gasten: drie van Juda's Nederlandse lievelingstantes (en aanhang) en nog een ander Nederlands echtpaar dat 9 kinderen meebracht. Het was dus een gezellig drukke boel. Kaarsjes uitblazen, met ballonnen spelen, taart eten, cadeautjes uitpakken en met zijn nieuwe speelgoed spelen: Juda was helemaal in zijn nopjes. Om 22.30 uur verliet de laatste gast ons huis, maar toen lag Juda gelukkig al lang op één oor.
De volgende ochtend kwamen nog twee van Juda's beste vriendjes met zijn nieuwe speelgoed spelen en een stukje taart eten. Ook dat was erg gezellig.
Terugkijkend realiseer ik me hoe anders ik nu tegen ons leven hier aankijk dan vorig jaar. Vorig jaar vond ik het niet de moeite om Juda's verjaardag uitgebreid te vieren, want wat is nu een verjaardag zonder opa's, oma's, ooms en tantes? Afgelopen vrijdag realiseerde ik me dat we hier nu ook 'familie' hebben en dat er voor Juda veel mensen zijn die dolgraag als oom, tante, opa of oma willen fungeren. Mensen die zelf ook hun neefjes, nichtjes of kleinkinderen in Nederland moeten missen en blij zijn dat ze hier in Lente Stad een 'surrogaat' neefje/kleinzoon en nichtje/kleindochter hebben.
De dag begon voor Juda op het grote bed, waar we voor hem zongen en hem zijn cadeautje gaven. We hadden voor 's ochtends onze lerares afgezegd, dus we konden lekker relaxed voorbereidingen treffen voor het bezoek dat 's middags en 's avonds zou komen: taarten kopen, slingers ophangen, opruimen, frisdrank inslaan en ballonnen opblazen.
Na de siësta arriveerden de gasten: drie van Juda's Nederlandse lievelingstantes (en aanhang) en nog een ander Nederlands echtpaar dat 9 kinderen meebracht. Het was dus een gezellig drukke boel. Kaarsjes uitblazen, met ballonnen spelen, taart eten, cadeautjes uitpakken en met zijn nieuwe speelgoed spelen: Juda was helemaal in zijn nopjes. Om 22.30 uur verliet de laatste gast ons huis, maar toen lag Juda gelukkig al lang op één oor.
De volgende ochtend kwamen nog twee van Juda's beste vriendjes met zijn nieuwe speelgoed spelen en een stukje taart eten. Ook dat was erg gezellig.
Terugkijkend realiseer ik me hoe anders ik nu tegen ons leven hier aankijk dan vorig jaar. Vorig jaar vond ik het niet de moeite om Juda's verjaardag uitgebreid te vieren, want wat is nu een verjaardag zonder opa's, oma's, ooms en tantes? Afgelopen vrijdag realiseerde ik me dat we hier nu ook 'familie' hebben en dat er voor Juda veel mensen zijn die dolgraag als oom, tante, opa of oma willen fungeren. Mensen die zelf ook hun neefjes, nichtjes of kleinkinderen in Nederland moeten missen en blij zijn dat ze hier in Lente Stad een 'surrogaat' neefje/kleinzoon en nichtje/kleindochter hebben.
maandag 31 augustus 2009
Als twee druppels water, maar toch zó verschillend
De eerste dagen na Zoë's geboorte was het alsof ik het allemaal al een keer eerder had gezien: dat koppie, dat neusje, die oogjes..... net een flashback van de eerste weken na Juda's geboorte. En ook nu verbaas ik me er soms nog over hoeveel Zoë op haar grote broer lijkt qua uiterlijk.
Maar er zijn ook verschillen:
Juda sliep met 4 maanden al van 's avonds 10.00 tot 's ochtends 7.30, Zoë wordt elke nacht nog één of twee keer wakker voor een voeding.
Juda kon maar niet genoeg krijgen van de mama-melk (zoals wij dat noemen), met Zoë is het iedere keer een gevecht om haar aan de borst te krijgen.
Juda groeide dan ook als kool, terwijl Zoë een mager scharminkeltje blijft en ik me afvraag of ze wel genoeg binnen krijgt.
Juda moest niks van de fles hebben, waardoor ik nooit eens iemand achter kon laten met een flesje afgekolfde melk en zelf de hort op kon gaan. Zoë drinkt een flesje afgekolfde melk gretig leeg: Joehoe! Freedom!
Juda kon zich met moeite 10 minuten aaneengesloten vermaken in de box, terwijl Zoë er zo een uur lang in kan liggen rommelen met haar speelgoedjes.
Juda was op deze leeftijd (5 maanden) al enorm eenkennig en begon te brullen zodra iemand hem alleen al aankeek, Zoë kan ik op zondagochtend de hele ochtend in vertrouwde handen achterlaten in de crèche, zodat ik me zelf kan concentreren tijdens de dienst.
Jullie begrijpen het al: beide kinderen hadden/hebben zo hun punten van aandacht en hun eigenschappen van vreugde. Wat mooi dat onze Schepper deze schepseltjes met zoveel variatie heeft gemaakt.
Maar er zijn ook verschillen:
Juda sliep met 4 maanden al van 's avonds 10.00 tot 's ochtends 7.30, Zoë wordt elke nacht nog één of twee keer wakker voor een voeding.
Juda kon maar niet genoeg krijgen van de mama-melk (zoals wij dat noemen), met Zoë is het iedere keer een gevecht om haar aan de borst te krijgen.
Juda groeide dan ook als kool, terwijl Zoë een mager scharminkeltje blijft en ik me afvraag of ze wel genoeg binnen krijgt.
Juda moest niks van de fles hebben, waardoor ik nooit eens iemand achter kon laten met een flesje afgekolfde melk en zelf de hort op kon gaan. Zoë drinkt een flesje afgekolfde melk gretig leeg: Joehoe! Freedom!
Juda kon zich met moeite 10 minuten aaneengesloten vermaken in de box, terwijl Zoë er zo een uur lang in kan liggen rommelen met haar speelgoedjes.
Juda was op deze leeftijd (5 maanden) al enorm eenkennig en begon te brullen zodra iemand hem alleen al aankeek, Zoë kan ik op zondagochtend de hele ochtend in vertrouwde handen achterlaten in de crèche, zodat ik me zelf kan concentreren tijdens de dienst.
Jullie begrijpen het al: beide kinderen hadden/hebben zo hun punten van aandacht en hun eigenschappen van vreugde. Wat mooi dat onze Schepper deze schepseltjes met zoveel variatie heeft gemaakt.
maandag 24 augustus 2009
Arm en rijk
Onze oppas vroeg laatst: waarom heeft dit land toch zoveel arme mensen? We vertelden haar dat veel mensen in Afrika nog veel armer zijn, aangezien die écht geen mobiel op zak hebben of een TV in de huiskamer hebben staan. Maar toch is het inderdaad wel zo dat er in deze stad veel arme mensen zijn en dat onze oppas ook bij deze groep hoort.
Het verschil tussen arm en rijk lijkt hier veel groter te zijn dan in Nederland. Tussen de onbetaalbare Audi's, Mercedesen en Prado's zie je overal arme mensen scharrelen: sommigen zijn straatvegers, anderen verzamelen afval dat gerecycled kan worden. Regelmatig zie je op straat mensen met hun handen in een afvalbak graaien op zoek naar iets waardevols en wanneer ik op weg naar de markt een zak vol vieze luiers in de vuilcontainer gooi, dan zie ik op de terugweg dat deze alweer is opengetrokken om te kijken of er misschien toch nog iets van waarde in zat.
Een paar weken geleden had Robin al onze DVD's in een map gedaan en hij had de hoesjes ervan in een tasje gedaan zodat ze weggegooid konden worden. Toen hij met dit tasje naar de vuilcontainer liep, kwam er vanaf de overkant van de straat een straatveegster aanrennen die blijkbaar dacht: als ik dát tasje te pakken krijg, dan ben ik voor de rest van de dag binnen. Dus Robin gaf haar het tasje en de vrouw straalde van geluk en bedankte Robin er hartelijk voor.
Dan voel je je echt beschaamd: als iemand een sprintje moet trekken voor jouw afval en je er nog voor bedankt ook. Dan realiseer je je hoe rijk je bent, ook al hebben we geen auto, geen vaatwasser, geen plasma-TV en wonen we in een flatje op 10 hoog.
Het verschil tussen arm en rijk lijkt hier veel groter te zijn dan in Nederland. Tussen de onbetaalbare Audi's, Mercedesen en Prado's zie je overal arme mensen scharrelen: sommigen zijn straatvegers, anderen verzamelen afval dat gerecycled kan worden. Regelmatig zie je op straat mensen met hun handen in een afvalbak graaien op zoek naar iets waardevols en wanneer ik op weg naar de markt een zak vol vieze luiers in de vuilcontainer gooi, dan zie ik op de terugweg dat deze alweer is opengetrokken om te kijken of er misschien toch nog iets van waarde in zat.
Een paar weken geleden had Robin al onze DVD's in een map gedaan en hij had de hoesjes ervan in een tasje gedaan zodat ze weggegooid konden worden. Toen hij met dit tasje naar de vuilcontainer liep, kwam er vanaf de overkant van de straat een straatveegster aanrennen die blijkbaar dacht: als ik dát tasje te pakken krijg, dan ben ik voor de rest van de dag binnen. Dus Robin gaf haar het tasje en de vrouw straalde van geluk en bedankte Robin er hartelijk voor.
Dan voel je je echt beschaamd: als iemand een sprintje moet trekken voor jouw afval en je er nog voor bedankt ook. Dan realiseer je je hoe rijk je bent, ook al hebben we geen auto, geen vaatwasser, geen plasma-TV en wonen we in een flatje op 10 hoog.
maandag 17 augustus 2009
Karaktertje
Twee jaar geleden deden Robin en ik de Meyers-Briggs persoonlijkheidstest. Eén van de uitkomsten was dat Robin op de grens zit tussen introvert en extravert en dat ik een echte introvert ben. Geen verbazingwekkende uitkomsten voor onszelf en gelukkig zijn we allebei blij met wie we zijn. We zijn allebei mensen die ons prima alleen kunnen vermaken en niet noodzakelijk de hele dag mensen om ons heen nodig hebben. Het is dan ook geen wonder dat Juda maar weinig aandacht nodig heeft wanneer hij 's ochtends eenmaal al zijn speelgoed op strategische wijze over de bank, de grond, de salontafel en ons bed heeft verspreid.
De afgelopen week werd ons nog eens extra duidelijk dat bij een kind van bijna twee het karakter al zo bepalend is voor zijn doen en laten. Het zoontje van de vrienden bij wie we in Mist Stad logeerden is ongeveer net zo oud als Juda, maar heeft een heel andere persoonlijkheid. Hij houdt ervan om zo dicht mogelijk bij andere mensen in de buurt te zijn en om zich te 'bemoeien' met andermans spel. Dus wanneer Juda lekker een puzzeltje aan het maken was, kwam hij ernaast staan om Juda te 'helpen'. Of wanneer Juda met de tractor aan het spelen was, wilde hij ook wel even een rondje rijden met diezelfde tractor.
De eerste dagen ging het prima tussen die twee en waren ze onafscheidelijk. Maar na een paar dagen was Juda het helemaal zat en straalde hij echt uit naar zijn leeftijdsgenootje: "Blijf uit mijn buurt!" En wanneer zijn 'vriendje' dan toch té dicht op z'n huid zat, gaf hij hem een flinke duw of een harde knijp. Daar zit je dan als ouders: aan de ene kant zie je de onmacht in de ogen van je kind, aan de andere kant wil je natuurlijk niet dat hij andere kinderen pijn doet.
We hebben in ieder geval geleerd dat Juda echt zijn persoonlijke ruimte en tijd alleen nodig heeft. Eenmaal weer thuisgekomen zagen we gelukkig alle frustratie en moeheid als sneeuw voor de zon verdwijnen.
De afgelopen week werd ons nog eens extra duidelijk dat bij een kind van bijna twee het karakter al zo bepalend is voor zijn doen en laten. Het zoontje van de vrienden bij wie we in Mist Stad logeerden is ongeveer net zo oud als Juda, maar heeft een heel andere persoonlijkheid. Hij houdt ervan om zo dicht mogelijk bij andere mensen in de buurt te zijn en om zich te 'bemoeien' met andermans spel. Dus wanneer Juda lekker een puzzeltje aan het maken was, kwam hij ernaast staan om Juda te 'helpen'. Of wanneer Juda met de tractor aan het spelen was, wilde hij ook wel even een rondje rijden met diezelfde tractor.
De eerste dagen ging het prima tussen die twee en waren ze onafscheidelijk. Maar na een paar dagen was Juda het helemaal zat en straalde hij echt uit naar zijn leeftijdsgenootje: "Blijf uit mijn buurt!" En wanneer zijn 'vriendje' dan toch té dicht op z'n huid zat, gaf hij hem een flinke duw of een harde knijp. Daar zit je dan als ouders: aan de ene kant zie je de onmacht in de ogen van je kind, aan de andere kant wil je natuurlijk niet dat hij andere kinderen pijn doet.
We hebben in ieder geval geleerd dat Juda echt zijn persoonlijke ruimte en tijd alleen nodig heeft. Eenmaal weer thuisgekomen zagen we gelukkig alle frustratie en moeheid als sneeuw voor de zon verdwijnen.
maandag 10 augustus 2009
Tweede oriëntatiereis
Omdat we nog niet weten waar we gaan wonen en werken nadat we klaar zijn met de taalstudie, maken we deze week onze tweede oriëntatiereis. Onze eerste reis maakten we vorig jaar oktober naar een stadje in het zuidoosten van onze provincie, waar veel mensen tot de Zhuang-minderheidsgroep behoren.
Nadat we afgelopen dinsdag mijn ouders hadden uitgezwaaid, konden we ons meteen voorbereiden op het volgende avontuur. Op vrijdagmorgen om 8.00 uur kwam een vriend ons thuis ophalen: met hem konden we meerijden naar Mist Stad, een plek in het uiterste westen van onze provincie. Na een reis van 10 uur arriveerden we 's avonds om 18.00 uur bij het huis van onze vrienden. Hoewel ik van tevoren er best wel tegenop had gezien om deze lange autoreis te maken met onze twee kinderen, is het boven verwachting goed gegaan en heb ik onderweg erg genoten van de groene bergen, diepe valleien, watervallen, rijstterrassen en de kleine, eenvoudige huisjes die tegen de steile berghellingen gebouwd zijn. Ja, we wonen absoluut in een prachtige provincie (jammer dat we daar midden in Lente Stad zo weinig van meekrijgen).
De vrienden bij wie we deze week logeren kennen we nog uit Lente Stad en zij hebben een zoontje van Juda's leeftijd en een dochtertje van Zoë's leeftijd. Dus de jongens kunnen heerlijk met elkaar buiten spelen en de meiden liggen naast elkaar te kraaien in de box. Juda heeft voor het eerst kennis gemaakt met de zandbak en het badje in de tuin en bij Zoë verscheen eergister het eerste tandje.
De temperaturen zijn hier tropisch: overdag zo'n 35 graden en 's nachts ook nog zo'n 30 graden. Het stadje is niet zo groot en op straat zie je veel mensen van de Dai-minderheidsgroep. Ook is er een grote Birmese invloed, omdat we niet ver van de grens met Birma zitten.
Na een rustig weekend hebben we vanmorgen de dagopening van het AIDS-preventie-project bijgewoond. Leuk om een groep enthousiaste lokale jongeren te zien die regelmatig de afgelegen dorpen intrekken om de mensen daar voor te lichten over AIDS. Gedurende de rest van de week zullen we gesprekken hebben met de mensen die hier wonen en zullen we het stadje nog wat meer verkennen. Op vrijdag hopen we weer terug te rijden naar Lente Stad.
Nadat we afgelopen dinsdag mijn ouders hadden uitgezwaaid, konden we ons meteen voorbereiden op het volgende avontuur. Op vrijdagmorgen om 8.00 uur kwam een vriend ons thuis ophalen: met hem konden we meerijden naar Mist Stad, een plek in het uiterste westen van onze provincie. Na een reis van 10 uur arriveerden we 's avonds om 18.00 uur bij het huis van onze vrienden. Hoewel ik van tevoren er best wel tegenop had gezien om deze lange autoreis te maken met onze twee kinderen, is het boven verwachting goed gegaan en heb ik onderweg erg genoten van de groene bergen, diepe valleien, watervallen, rijstterrassen en de kleine, eenvoudige huisjes die tegen de steile berghellingen gebouwd zijn. Ja, we wonen absoluut in een prachtige provincie (jammer dat we daar midden in Lente Stad zo weinig van meekrijgen).
De vrienden bij wie we deze week logeren kennen we nog uit Lente Stad en zij hebben een zoontje van Juda's leeftijd en een dochtertje van Zoë's leeftijd. Dus de jongens kunnen heerlijk met elkaar buiten spelen en de meiden liggen naast elkaar te kraaien in de box. Juda heeft voor het eerst kennis gemaakt met de zandbak en het badje in de tuin en bij Zoë verscheen eergister het eerste tandje.
De temperaturen zijn hier tropisch: overdag zo'n 35 graden en 's nachts ook nog zo'n 30 graden. Het stadje is niet zo groot en op straat zie je veel mensen van de Dai-minderheidsgroep. Ook is er een grote Birmese invloed, omdat we niet ver van de grens met Birma zitten.
Na een rustig weekend hebben we vanmorgen de dagopening van het AIDS-preventie-project bijgewoond. Leuk om een groep enthousiaste lokale jongeren te zien die regelmatig de afgelegen dorpen intrekken om de mensen daar voor te lichten over AIDS. Gedurende de rest van de week zullen we gesprekken hebben met de mensen die hier wonen en zullen we het stadje nog wat meer verkennen. Op vrijdag hopen we weer terug te rijden naar Lente Stad.
maandag 3 augustus 2009
Moeke
Tijdens de zwangerschap zijn er bij mij weer de nodige kilootjes aangekomen. Volgens de bladen gaan die er vanzelf weer af als je borstvoeding geeft, maar bij mij gaat dat dus niet vanzelf. Sinds kort noemt Robin mij dan ook "moeke", omdat hij vindt dat ik met dat vet op mijn heupen die eerwaardige titel verdien. En aangezien Juda de leeftijd heeft om alles na te zeggen wat hij hoort, word ik momenteel door twee mensen in dit huis aangesproken als moeke.
Vorige week kwam Robin thuis met een cadeau voor mij: een zwarte, leren portemonnee. Mijn reactie was: "Mooi zeg, zo één heeft mijn oma ook!" Maar Robin vond dat een echte moeke ook een echte moeke-portemonnee moest hebben. Toen ik hem aan een vriendin liet zien, maakte ook zij dezelfde opmerking over haar oma, hoewel ze eraan toevoegde dat het ook een huishoudportemonnee zou kunnen zijn.
Gelukkig associeert Robin de term moeke niet alleen met een moeder met brede heupen, maar ook met een moeder die lekker kan koken. Hij kan het dan ook erg waarderen dat ik iedere middag weer de keuken induik om een gezonde en lekkere maaltijd op tafel te zetten voor ons gezin. In dat geval vind ik het dan weer niet zo erg om moeke genoemd te worden.
Ik ben benieuwd hoe lang ik nog in aanmerking kom voor deze titel, want binnenkort hoop ik serieus te gaan sporten. Afgelopen week heeft Robin bij de sportschool om de hoek een jaarabonnement voor twee personen gekocht (voor de prijs van wat je in Nederland voor een maandabonnement zou betalen), dus ik heb het goede voornemen om minstens één keer per week mezelf te gaan uitsloven op de loopband, op het roei-apparaat en op de fiets. Eens kijken of ik weer wat fitter kan worden!
Vertrek van mijn ouders
Morgenochtend om 6.30 uur brengen we mijn ouders naar het vliegveld, die dan naar Hong Kong zullen vliegen. Op woensdag zullen ze doorreizen naar mijn broer en schoonzus in Australië.
De 12 dagen dat mijn ouders hier waren zijn omgevlogen. We hebben dan ook best veel gedaan. Vorige week dinsdag zijn we naar de dierentuin geweest en woensdag naar het Stenen Woud. Het werd echter te laat om weer terug te rijden naar Lente Stad, dus hebben we een hotelletje in de buurt opgezocht en zijn we de volgende dag over onverharde wegen en door landelijke gehuchtjes teruggereden naar Lente Stad. Zaterdag hebben we nog een berg beklommen ten westen van de stad en zondag zijn we naar het grote park in het centrum van de stad geweest. Tenslotte hebben we vandaag een soort openluchtmuseum bezocht waar je kunt zien hoe de verschillende minderheden van deze provincie wonen en leven.
En natuurlijk heeft Juda heel veel boekjes gelezen, liedjes gezongen en spelletjes gedaan met zijn opa en oma en heeft Zoë lekker met hen gekroeld.
Nu moeten we weer 1,5 jaar wachten voordat we hen weer zien. Tja, dat zijn toch wel de lastige aspecten van het leven hier in Azië.
Vorige week kwam Robin thuis met een cadeau voor mij: een zwarte, leren portemonnee. Mijn reactie was: "Mooi zeg, zo één heeft mijn oma ook!" Maar Robin vond dat een echte moeke ook een echte moeke-portemonnee moest hebben. Toen ik hem aan een vriendin liet zien, maakte ook zij dezelfde opmerking over haar oma, hoewel ze eraan toevoegde dat het ook een huishoudportemonnee zou kunnen zijn.
Gelukkig associeert Robin de term moeke niet alleen met een moeder met brede heupen, maar ook met een moeder die lekker kan koken. Hij kan het dan ook erg waarderen dat ik iedere middag weer de keuken induik om een gezonde en lekkere maaltijd op tafel te zetten voor ons gezin. In dat geval vind ik het dan weer niet zo erg om moeke genoemd te worden.
Ik ben benieuwd hoe lang ik nog in aanmerking kom voor deze titel, want binnenkort hoop ik serieus te gaan sporten. Afgelopen week heeft Robin bij de sportschool om de hoek een jaarabonnement voor twee personen gekocht (voor de prijs van wat je in Nederland voor een maandabonnement zou betalen), dus ik heb het goede voornemen om minstens één keer per week mezelf te gaan uitsloven op de loopband, op het roei-apparaat en op de fiets. Eens kijken of ik weer wat fitter kan worden!
Vertrek van mijn ouders
Morgenochtend om 6.30 uur brengen we mijn ouders naar het vliegveld, die dan naar Hong Kong zullen vliegen. Op woensdag zullen ze doorreizen naar mijn broer en schoonzus in Australië.
De 12 dagen dat mijn ouders hier waren zijn omgevlogen. We hebben dan ook best veel gedaan. Vorige week dinsdag zijn we naar de dierentuin geweest en woensdag naar het Stenen Woud. Het werd echter te laat om weer terug te rijden naar Lente Stad, dus hebben we een hotelletje in de buurt opgezocht en zijn we de volgende dag over onverharde wegen en door landelijke gehuchtjes teruggereden naar Lente Stad. Zaterdag hebben we nog een berg beklommen ten westen van de stad en zondag zijn we naar het grote park in het centrum van de stad geweest. Tenslotte hebben we vandaag een soort openluchtmuseum bezocht waar je kunt zien hoe de verschillende minderheden van deze provincie wonen en leven.
En natuurlijk heeft Juda heel veel boekjes gelezen, liedjes gezongen en spelletjes gedaan met zijn opa en oma en heeft Zoë lekker met hen gekroeld.
Nu moeten we weer 1,5 jaar wachten voordat we hen weer zien. Tja, dat zijn toch wel de lastige aspecten van het leven hier in Azië.
Abonneren op:
Posts (Atom)