Naam

Het leuke van het bekendmaken van een naam is dat het allerlei reacties oproept bij mensen. Bij Juda was een veelgehoorde reactie "Goh, dat hoor je niet zo vaak", maar ook: "Maarreh, Judas was toch niet echt een goed persoon in de Bijbel?". Gelukkig waren er ook veel mensen die, net zoals wij, de naam origineel en stoer vonden.

Met de aankondiging van de geboorte van Zoë kwamen er ook weer allerlei vragen en opmerkingen los: "Hoe komen jullie aan die naam?" "Is ze vernoemd?" "Hoe spreek je haar naam uit?" "Hoe spel je haar naam?" "Maar Zoë is toch geen Bijbelse naam?" "Ik dacht echt dat de volgende Hanna genoemd zou worden" "Lastig hoor, die puntjes op de e als je een e-mail tikt" "Die naam moet ik even goed oefenen" enz. enz.

Om jullie uit jullie onwetendheid te verlossen, hieronder de antwoorden op een aantal van bovenstaande vragen.

Nadat Juda geboren was kwam ik in het ziekenhuis naast iemand te liggen die ook net bevallen was van haar eerste kind, een meisje dat ze Zoë genoemd hadden. Ik dacht meteen: dat is ook een leuke naam! en het heeft me sindsdien niet meer losgelaten. En toen we het in de afgelopen maanden over namen hadden, bleek Robin het ook een leuke naam te vinden. Afgelopen week kwam ik er pas achter dat het in 2008 een vrij populaire naam was: de naam stond op nr. 26 in de meisjesnamen-top en is populairder geworden ten opzichte van 2007 (ik hou nou eenmaal van statistieken).

Of Zoë een Bijbelse naam is? Nee, het is geen Bijbelse naam, maar wel een woord dat vaak in het Nieuwe Testament gebruikt wordt. Zoë is namelijk Grieks voor 'leven' en die betekenis vinden we erg mooi.

En dan de puntjes. We hebben gekeken wat in Nederland de meest gangbare spelling is en dat is mét puntjes, dus we besloten om daarin maar gewoon de grote menigte te volgen, hoewel ze deze puntjes in het Engels helemaal niet kennen.

Hoewel we een hele lieve tante hebben die Grace heet, hebben we vooral vanwege de betekenis ('genade') gekozen voor deze naam als tweede naam van onze dochter.

Kraamtijd

Hoe ervaar ik dat nou, een kind krijgen in Thailand?

De bevalling zelf is op zich prima verlopen, dat moet je toch echt helemaal zelf doen. Zowel een Nederlandse als een Thaise zuster kan mijns inziens weinig verlichting brengen in de pijn die je ervaart. Wel was het een beetje jammer dat ik tot het moment dat ik volledige ontsluiting had gewoon in een grote hal lag, te kijk voor andere patienten en al het verplegend personeel. Mijn gynaecologe is echt een fantastisch mens, die ik in de afgelopen maanden al een paar keer gezien had. Ze is erg vriendelijk, spreekt goed Engels en is like-minded.

Direct na de bevalling wilden ze Zoë al meteen menemen naar de nursery, maar gelukkig kon ik de zustertjes ervan overtuigen dat ik graag eerst huid-op-huid contact wilde en haar wilde voeden. Daarna werd ons meisje meegenomen om pas 5 uur later weer teruggebracht te worden. Dat schijnt standaard procedure te zijn en hoe we ook protesteerden, we mochten haar niet eerder bij ons hebben.

De privékamer waarop ik lag was echt heel relaxed. De gewone privékamers waren allemaal vol, dus ik had geen andere keus dan een VIP kamer te nemen: eigen badkamer, keukentje, TV, DVD-speler, koelkast, magnetron en een bed waarop Robin kon slapen. Echt een soort hotelkamer dus, waarvoor ik slechts 16 Euro per nacht extra moest betalen.

Van Robin werd verwacht dat hij 's nachts bij mij zou blijven om voor me te zorgen. Hieruit blijkt het belang van familie in Azië, zelfs in het ziekenhuis. Hier hadden we niet op gerekend, maar gelukkig konden we oppas vinden voor Juda en is Robin de eerste nacht bij ons in het ziekenhuis gebleven. De tweede nacht is hij echter gewoon naar huis gegaan zonder dit te melden aan het verplegend personeel.

Zoals ik gisteren al schreef had ik best wel moeie met het gebrekkige Engels van de verpleegsters en met de gewoonte om Zoë regelmatig zomaar een uurtje weg te halen voor één of ander vaag onderzoek.

Tja, en dan mag je na 3 dagen naar 'huis', waar helemaal niks je eraan herinnert dat je in de kraamtijd zit. Geen kraamverzorgster, geen beschuit met muisjes, geen kraambezoek en geen kraamcadeautjes. Gelukkig had Robin wel roze vlaggetjes opgehangen die mij moeder opgestuurd had. Vond ik met Juda die onophoudelijke stroom kraambezoek eigenlijk veel te vermoeiend, nu komen we om in de rust. Aan de ene kant heerlijk, aan de andere kant ook wel eenzaam. Dat is dan ook wat ik het moeilijkste vind aan deze kraamperiode: dat er geen vaders, moeders, broers, zussen en goede vrienden zijn die ons mooie meisje komen bewonderen. Gelukkig hebben we vanaf volgende week een paar weken familie over de vloer, met wie we een klein kraamfeestje kunnen vieren :-)

Kraamtranen in het land van de glimlach

"Veel vrouwen krijgen op de derde of vierde dag van het kraambed de zogenaamde kraamtranen. Hiermee wordt een dag bedoeld waarbij je extreem emotioneel bent en plotseling in huilen kan uitbarsten. Het is heel gewoon en het gevolg van alle nieuwe indrukken en lichamelijke veranderingen (hormonen, stuwing, hechtingen, etc). Laten we eerlijk zijn, een bevalling is zowel lichamelijk als geestelijk een enorme ervaring."

Voor mij was dag drie van het kraambed afgelopen zondag, de dag waarop Zoë en ik het ziekenhuis mochten verlaten. Ik was het ziekenhuis na drie dagen ook meer dan zat: de Thaise gewoonten die soms zo anders zijn dan de Nederlandse en de moeizame communicatie met de zusters. We waren er al op voorbereid dat het verplegend personeel weinig Engels zou hebben, maar op het moment dat de hormonen door je lichaam gieren kan zo'n 'mug' ineens een enorme 'olifant' worden. Toen ze Zoë zondagmiddag meenamen voor de zoveelste bloedtest en mij niet eens duidelijk konden maken waarvoor het was, gingen de kranen met kraamtranen wijd open en zat ik zeker een uur lang te grienen als een klein kind en om te komen in zelfmedelijden vanwege het feit dat Zoë zo nodig in een Thais ziekenhuis ter wereld moest komen. Ik ben benieuwd wat de Thaise zusters van dat waterballet vonden, aangezien in Thailand alle verdriet, frustratie en woede verbloemd wordt door een glimlach; het is echt not done om je emoties te tonen.

Vanmorgen was het weer raak. We moesten terug naar het ziekenhuis om een kinderarts naar Zoë's tongriempje te laten kijken. De arts vond het riempje wel erg kort en besloot om meteen een 'operatie' (lees: klein sneetje) te doen. Wij zeiden dat het prima was, dus meteen werd de operatiekamer op de hoogte gesteld dat we eraan zouden komen. Maar eigenlijk twijfelde ik aan de noodzaak van deze ingreep en eenmaal buiten gekomen kon ik me niet meer inhouden. Tranen met tuiten, midden in de wachtkamer: dat arme meisje, net vijf dagen oud, en nu al onder het mes! Uiteindelijk besloten we om de ingreep toch door te laten gaan en eigenlijk viel het allemaal wel mee. We mochten niet mee naar de operatiekamer, maar na vijf minuten konden we Zoë alweer in onze armen sluiten en niet veel later kon ik haar alweer voeden. We gaan er maar vanuit dat ze ons op latere leeftijd dankbaar zal zijn dat ze gewoon haar tong uit kan steken ;-)

Een meisje!

Gistermiddag om 14.24 uur (plaatselijke tijd) is onze dochter Zoë Grace geboren!

Na overleg met de gynaecologe op donderdagavond werd besloten om de bevalling op vrijdagochtend in te leiden, omdat de hoeveelheid vruchtwater twee weken eerder al de minimumgrens was gepasseerd.

Dus gisterochtend moest ik me om 8.00 uur melden in het ziekenhuis en om 8.30 uur lag ik aan de weeënopwekkers. Tot 11.00 uur voelde ik niets tot weinig, maar daarna werden de weeën snel krachtiger. Om 11.30 uur checkte de gynaecologe m'n baarmoedermond: 3 cm ontsluiting. Dat wordt nog een lange dag! dacht ik. Maar al snel volgden de weeën elkaar in rap tempo op en om iets over tweeën bleek ik al volledige ontsluiting te hebben en had ik ook hevige persweeën. Ineens was er paniek in de zaal, want ik lag nog niet in de verloskamer en de gynaecologe was er ook nog niet. Terwijl ik (met moeite) een paar persweeën weg lag te zuchten maakte iedereen zich in razendsnel tempo klaar en kwam de gynaecologe aangerend. Twee minuten later werd onze dochter Zoë geboren.

Opnieuw: wat een bijzonder moment!! Met geen pen te beschrijven.

Onze zorgen over haar gewicht bleken nergens voor nodig te zijn geweest, want ze woog 3060 gram en is ongeveer 51 cm lang. Ze lijkt sprekend op Juda toen die net geboren was, maar is wel iets actiever en drinkt gelukkig beter aan de borst.

Weer een week voorbij

Voor de trouwe lezers van deze site even een teken van leven, hoewel er weinig nieuws te melden valt. Nog steeds geen nieuwe baby Kusters, nog steeds rustig aan doen en nog steeds héééél warm (35 graden Celcius). Gisteren werd er op het park aan de electriciteit gesleuteld en konden we in ons huisje geen ventilator en/of airco gebruiken. Na de lunch hebben we onze toevlucht genomen in de Starbucks, gewoon om te kunnen genieten van de airco. Pas nadat Robin telefonisch gecheckt had of de kust weer veilig was, zijn we teruggekeerd naar ons huisje.

Afgelopen vrijdag is baby nummer 3 geboren van de stellen die hier vanuit ons land zijn voor de geboorte van hun baby. Plotseling gingen de weeën heel snel en moest er met spoed naar het ziekenhuis geraced worden door de beheerder van ons park. Precies 5 minuten nadat het stel in het ziekenhuis aankwam, kwam de baby ter wereld. Mij werd door de beheerder vriendelijk doch nadrukkelijk verzocht om iets eerder aan de bel te trekken zodra het mijn beurt is.....

Sinds een paar dagen is Robin zich ook aan het voorbereiden op de aanstaande bevalling (misschien op zachtjes aandringen van mij??). Hij heeft een boek gelezen over hoe hij mij kan coachen tijdens de bevalling, heeft alle papieren doorgelezen die we afgelopen week tijdens een korte bevallingscursus hadden gekregen, verslindt alle Wij Jonge Ouders, Ouders van Nu en Kinderen die de afgelopen tijd per post zijn gekomen en heeft vanavond zelfs een bevallingstimer van internet op zijn zakcomputer gedownload. Je hoeft alleen maar op 'start' en 'stop' te drukken bij het begin en eind van een wee, en het programmaatje bengt het verloop van de weeën in kaart door middel van een tabel en een grafiek. Toys for boys :-) Ik ben in ieder geval blij dat hij iets heeft gevonden om de bevalling voor hem een beetje op te leuken.

Weekend!

Eindelijk is het weekend! Daar waren we wel aan toe zeg.... Nee, eerlijk gezegd zijn op dit moment onze dagen in Thailand allemaal "weekend-dagen". Hoewel het park waarop we verblijven absoluut geen luxe-oord is, worden er wel drie maaltijden per dag verzorgd, wordt de was voor je gedaan en wordt je huisje op verzoek schoongemaakt. Tja, wat blijft er dan nog over? Lezen, rusten, met Juda spelen, zwemmen en ons natuurlijk mentaal voorbereiden op de komst van de baby. Hieronder wat hoogtepunten van de afgelopen week.

Vorig weekend hebben we doorgebracht met vier vrienden die we kennen van onze opleiding in Engeland. Twee waren op doorreis, eentje woont hier en de vierde was speciaal vanuit Bangkok twee dagen overgekomen.

Ook nog een bizar moment meegemaakt toen Juda in het diepe van het zwembad viel terwijl Robin en ik allebei op de kant stonden. Het moment was te kort om echt te schrikken, maar het was in ieder geval een heel vreemd gezicht om je kind kopje onder te zien gaan en naar de bodem van het zwembad te zien zinken. Gelukkig sprong Robin er meteen achteraan en haalde hem weer boven water. Na een minuut was Juda bijgekomen van de schrik en leek hij zijn duikavontuur alweer vergeten te zijn

Tenslotte donderdag een bezoek gebracht aan de gynaecologe. De vermoedens die we in China al hadden bleken inderdaad te kloppen: het vruchtwater is erg weinig, namelijk 5 cm, wat het absolute minimum is. Hierdoor heeft de baby een groei-achterstand en zal waarschijnlijk dus een klein baby'tje zijn wanneer het ter wereld komt. Maar we wachten rustig af. De dokter zei dat zolang ik de baby nog goed voelde bewegen, er geen actie ondernomen zou worden. Aanstaande donderdag weer terug naar de kliniek voor een controle. We zouden het fijn vinden als jullie in deze spannende periode aan ons willen denken.

Robin de inpakheld

Afgelopen maandagmiddag zijn we aangekomen in Chiang Mai, waar we de komende drie maanden zullen doorbrengen.

Aan ons vertrek gingen nog een paar spannende dagen vooraf. Vrijdagavond had ik wat bloedverlies, iets wat ik nog nooit eerder had gehad. Tja, en nu? Eerst maar even op Google gezocht. Hoewel het niets ernstigs hoefde te betekenen adviseerden alle websites om in ieder geval maar even contact op te nemen met je verloskundige. Intussen was het 23.30 uur, Robin lag al te slapen en ik wist niet wat ik moest doen. Diezelfde ochtend had ik toevallig van een vriendin het telefoonnummer van een Amerikaanse verloskundige in de stad gekregen; just in case… Toch maar de stoute schoenen aangetrokken en deze voor mij volledig onbekende vrouw opgebeld en haar de zaak voorgelegd. Gelukkig was ze heel begripvol en behulpzaam en na wat doorgevraagd te hebben luidde haar advies: volledige bedrust totdat we naar Thailand zouden vetrekken. De moed zakte me al helemaal in de schoenen, want er was nog geen koffer ingepakt en het huis moest nog klaargemaakt worden voor de twee Nederlandse vriendinnen die drie maanden lang in ons huis zouden komen wonen.

Ik kon natuurlijk niet anders dan haar advies opvolgen, dus ik heb tot zondagmiddag op bed gelegen, terwijl Robin druk in de weer was in het huis. En zowaar, de koffers waren ruim op tijd ingepakt en alles wat we graag op wilden ruimen hebben we opgeruimd. Een vriendin bood aan om op zaterdagavond voor ons te koken, dus die zorg werd ons ook uit handen genomen.

Zondag rond lunchtijd vertrokken we naar het vliegveld en nog voor etenstijd waren we in Bangkok, waar we moesten overnachten omdat ik de kritieke grens van 34 weken zwangerschap was gepasseerd. De volgende middag doorgevlogen naar Chiang Mai, waar we intrek hebben genomen in ons nieuwe onderkomen: een houten huis op palen, bestaande uit twee slaapkamers. We werden warm welkom geheten door drie andere gezinnen uit Lente Stad, die hier allemaal zijn i.v.m. de geboorte van hun tweede kindje.

Babyshower

Deel uitmakende van een internationale gemeenschap kon ik er natuurlijk niet onderuit: er moest en zou een babyshower voor mij georganiseerd worden. Afgelopen woensdag was het zo ver: met 14 andere vrouwen/meiden brachten we de hele avond door met het doen van spelletjes, het praten over zwangerschap en geboorte, het eten van allerlei lekkere cakes, koekjes en ijs en natuurlijk het uitpakken van heel veel cadeautjes. Zoals ik al verwacht had was het echt typisch Amerikaans, maar ondanks dat hebben we veel met elkaar gelachen en heb ik er echt van genoten.

Overmorgen vertrekken we al naar Thailand, dus morgen hebben we nog even een drukke dag voor de boeg met het inpakken van de koffers en het klaarmaken van ons huis voor twee vriendinnen die drie maanden in ons huis gaan wonen. Gelukkig zijn de visa geregeld en hebben we een brief van het ziekenhuis die ervoor moet zorgen dat ze me het vliegtuig inlaten.

Onderuit

Drie weken geleden adviseerde de gyneacologe in het ziekenhuis mij om een diabetes-test te laten doen. Hiervoor moest ik een keer 's ochtends terug komen met een lege maag.

Een week later zat ik dus om 10 uur 's ochtends weer tegenover haar, met een lege, hongerige maag. Toen vertelde ze me dat ze eerst bloed zouden afnemen, dat ik daarna suikerwater moest drinken en twee uur later zouden ze weer wat bloed aftappen. Nou nee, na 12 uur pas ontbijten, dat zou ik niet trekken en bovendien hadden we nog een andere afspraak die ochtend, dus we zijn weer weggegaan.

Afgelopen zaterdag in de herkansing: dit keer zat ik om 8.30 uur tegenover haar, opnieuw met een nuchtere maag. Ik werd naar een kamertje gebracht waar ze het bloed zouden afnemen. Balen, geen bed, slechts een krukje! dacht ik, maar ging toch moedig en zelfverzekerd zitten en deed alsof bloed geven voor mij een koud kunstje was. Maar nadat de zuster een halve minuut lang met een naald in mijn arm had zitten rommelen (geen idee wat ze deed, want ik durfde natuurlijk niet te kijken), moest ik haar toch vertellen dat ik me echt niet goed voelde. De naald werd eruit gehaald, maar ik moest toch echt blijven zitten, terwijl ze bleef vragen: "Gaat het al wat beter?" "Nee," was mijn antwoord, "ik moet liggen!" Deze discussie duurde een minuut of vijf, terwijl de sterren en grijze vlekken voor mijn ogen zich in rap tempo vermeerderden. Uiteindelijk won ik de onderhandeling en de zuster was bereid om me mee te nemen naar een plek waar ik even kon gaan liggen.

Zover ben ik echter niet gekomen, want midden op de gang van het ziekenhuis ben ik flauwgevallen, om even later wakker te worden met een hele club zusters en doktoren om me heen. Met zijn zessen hebben ze me bij m'n armen en benen gepakt en naar een ziekenhuisbed gesjouwd, waar ik aan de bloeddruk- en hartslagmeter en aan het zuurstof werd gelegd. Ik protesteerde hevig tegen die slangetjes in m'n neus; flauwvallen is tenslotte routine voor mij en ze hebben me daarvoor nog nooit aan het zuurstof gelegd. Maar er was geen discussie over mogelijk, dus ik heb twee uur lang in een ziekenhuisbed doorgebracht met twee zuurstofslangetjes in mijn neus.

Twee uur later alsnog succesvol bloed geprikt (liggend!) en tegen die tijd waren Robin en Juda ook gearriveerd in het ziekenhuis. We hebben onszelf daarna heerlijk tegoed gedaan aan een uitgebreid ontbijt/lunch bij een restaurantje in de buurt.

Zomers temperatuurtje

Was het hier drie weken geleden nog ontzettend koud en zaten we in de woonkamer te bibberen onder een dekentje, we genieten nu van een heerlijk zomers temperatuurtje van ruim 20°C! In de zon (die hier een stuk feller is dan in Nederland omdat we op 2000 meter hoogte zitten) is het haast niet uit te houden.

Een nadeel is wel dat we nu midden in het droge seizoen zitten; voor zover ik me kan herinneren is de laatste druppel regen in oktober gevallen. Ik heb net even zitten google-en en vond dat de relatieve luchtvochtigheid hier nu zo'n 20% is, tegenover 94% in Nederland. Goed smeren dus met zalfjes en lippenbalsem!

Verder vind ik het leuk om via de website vaderschap.org bij te houden hoe de zwangerschap vordert. Hieronder wat details:

Huidige zwangerschapsduur: 80% = 223 dagen = 31.8 weken = 7.2 maanden.

Nog te gaan: 58 dagen.

Geschat huidige gewicht: 2084 gram

Geschatte huidige lengte: 41 cm