Bocht in de weg

Vanavond gelezen:
"Change: A bend in the road is not the end of the road, unless you fail to make the turn"
(Verandering: een bocht in de weg is niet het einde van de weg, tenzij je de bocht niet neemt)

Afgelopen week zat er weer een 'bocht' in onze weg, sterker nog: ik heb het idee dat we nog midden in die periode van overgang en verandering zitten. Maar laten we bij het begin beginnen.

Vorige week maandagochtend om 8.45 uur namen we afscheid van ons fijne plekje in Ermelo en gingen met 150 kg bagage op weg naar het vliegveld. Hoewel onze vlucht pas om 12.30 uur vertrok, moesten we uiteindelijk toch nog rennen naar de gate en waren we de laatsten die het vliegtuig in gingen. De reis van ruim 11 uur ging heel erg goed: geen van de drie kinderen heeft ook maar een kik gegeven. Maar bij aankomst werd het lastiger, want toen was het NL-tijd 23.30 uur, maar oosterse tijd alweer 6.30 uur en begon een nieuwe dag. Dus met maar twee uurtjes slaap achter de kiezen moesten de kinderen overstappen, nog een korte vlucht ondergaan, een stukje in een klein busje, viereneenhalf uur in een grote bus en tenslotte nog 10 minuten in een drie-wiel-taxi. Dus 27 uur na ons vertrek uit Ermelo zetten we weer voet in ons huis in Vrede Stad.

Het eerste wat ik dacht toen we binnenstapten was: even de thermostaat omhoog draaien, want het was ijskoud in huis (waarschijnlijk een graad of 10). O nee, zo werkt dat hier niet. En dus hebben we tot gisteren zitten bibberen in huis en zitten smachten naar het voorjaar. En ja hoor: vandaag scheen de zon voor het eerst en was het meteen 22 graden. Zo ziet het leven er ook meteen een stuk zonniger uit, niet in de laatste plaats omdat met het warmere weer ook meteen de luchtvochtigheid daalde van 90% naar 50%.

De eerste grote meevaller was dat onze kinderen het heerlijk lijken te vinden om weer hier te zijn. Ze genieten van hun speelgoed, hun knutselspullen, het eten (zelfs de havermoutpap!), het balkon, de ruimte. Alleen Juda heeft al wel een paar keer gezegd dat hij de school in Nederland toch wel heel erg leuk vond.
Tweede meevaller is dat we de taal zo weer oppikken en maar heel weinig vergeten lijken te zijn. Blijkbaar zit het toch wel aardig diep.

Een aantal dingen zijn wel weer wennen:
- zelf elke dag brood bakken
- het aangestaard worden
- geen water uit de kraan drinken
- het tijdsverschil van 7 uur met Nederland (jet-lag!)
- geen toiletpapier in het toilet gooien
- een hurktoilet gebruiken
- een koud huis
- luchtvochtigheid van 90%
- geen verkeersregels op straat
- koken op twee gaspitten
- creatief zijn met koken (met beperkte ingrediënten)

Ik zou nog veel meer kunnen vertellen over afgelopen week, maar dan wordt dit stuk er niet interessanter op. Tenslotte nog een aantal foto's van de afgelopen maand.

Zoveel gedaan!

Voor de hoeveelste keer blog ik nu al over ons naderende afscheid? Nou ja, het zegt in ieder geval iets over wat ons al wekenlang bezighoudt: onze terugkeer naar Azië.

Hoewel we onze tijd in Nederland eigenlijk vrij lang vonden, was er toch niet genoeg tijd om alles te doen wat we hadden willen doen. Zoals:
- vaker zwemmen met de kinderen. Ik heb één keer met de kinderen in Putten gezwommen, verder is het er niet van gekomen. Zeker jammer omdat in Vrede Stad geen zwembad is.
- vaker naar het bos met de kinderen; we woonden er tenslotte middenin.
- alle mensen zien/spreken die we hadden willen zien.
- van iedereen goed afscheid nemen.
- naar een Nederlands kasteel, zoals het Muiderslot
- andere toeristische dingen met de kinderen bekijken, zoals Madurodam, Zaanse Schans, Amsterdam
- het huisje pico bello achterlaten
- met Juda naar de bioscoop

Maar het heeft niet zoveel zin om te lang stil te staan bij alles wat niet gelukt is. Liever kijken we dankbaar terug op alle dingen die we wel konden doen:
- middagje zeilen
- drie weekendjes weg zonder de kinderen
- regelmatig naar het bos
- sleeën in de sneeuw
- naar de kinderboerderij
- een paar dagen naar Frankrijk en zelfs naar Parijs
- naar het strand en de haven van Scheveningen
- met lampionnen lopen tijdens Sint Maarten
- over de hei wandelen en schapen kijken bij de schaapskooi
- een paar dagen naar Engeland
- sinterklaas vieren
- kerst vieren
- oud & nieuw vieren met vrienden en vuurwerk
- naar Aviodrome
- schaatsen
- kroketten, frikandellen en bitterballen eten
- hagelslag en chocopasta eten
- naar de Ardennen
- naar het Dolfinarium
- genieten van een glas rode wijn bij de open haard
- logeerpartijtjes bij de opa's en oma's
- naar de dierentuin
- Juda's verjaardag vieren met familie en vrienden (en een speurtocht naar de schat)
- pannenkoeken eten
- kraamtijd beleven met een kraamverzorgster, kraamvisite en beschuit met muisjes
- shoppen
- Juda naar de basisschool en Zoë naar de peuterspeelzaal

En niet te vergeten: heel veel mensen gezien en gesproken. Bestaande relaties een boost gegeven en ook nieuwe relaties opgebouwd.

We kijken terug op een fantastisch verlof! Iedereen bedankt die hieraan heeft bijgedragen.

Laatste week in Nederland

Het echte afscheid nemen is begonnen. Zoë heeft al afscheid genomen van de peuterspeelzaal en Juda van groep 1b. Helaas was Juda vorige week een paar dagen ziek en heeft daardoor niet echt leuk afscheid kunnen nemen van zijn klas. Mijn zusje is vrijdag met haar man naar India vertrokken, we zijn al bij onze oma's en bij mijn pake langsgeweest, Robin heeft afscheid van zijn vader genomen en afgelopen zondag waren we voor het laatst in Houten. We beseffen ons dat we niet van iedereen persoonlijk afscheid kunnen nemen, ook al zouden we dat wel graag willen.

Ook alle presentaties zitten erop. Misschien was je niet in de gelegenheid om te komen, dus hieronder nog even de antwoorden op veelgestelde vragen:

Gaat het lukken allemaal?
We moeten wel. Ik vind het lastig om een goede tijdsinschatting te maken en het overzicht te houden, dus ik zeg tegen mezelf: we stappen maandag gewoon in het vliegtuig, klaar of niet.

Krijg je alles wel mee?
We hebben zóveel verzameld tijdens de afgelopen 8 maanden in Nederland, dat het niet zou lukken om dat allemaal in het vliegtuig mee te nemen. We mogen per persoon 23 kg meenemen en Salomé mag zelfs maar 10 kg meenemen. Hoewel we vier jaar geleden met slechts twee koffers richting Azië vertrokken, weten we nu beter wat er allemaal niet te krijgen is en wat we nodig hebben. En dus hebben we een vervoersbedrijf ingeschakeld dat ons gaat helpen om een kuub aan speelgoed, boeken, kleding, schoolspullen en een babybox naar Azië te verschepen. Morgenochtend zal Robin de auto volladen met 12 bananendozen, dus vanavond moeten al deze dozen transport-proof gemaakt worden (want Robin en Tanja doen natuurlijk weer alles op het laatste nippertje, zoals altijd).

Ga je weer terug naar dezelfde plek?
Ja, we gaan weer terug naar hetzelfde appartement, waarin (hopen we) ook nog gewoon onze meubels zullen staan. Van juni tot eind december heeft een vriendin in ons appartement gewoond, dus het heeft gelukkig niet 9 maanden leeggestaan.

Hoe is het weer nu in Vrede Stad?
We horen berichten dat het er nog koud is, waarschijnlijk rond een graad of 10. Maar meestal is het in april gedaan met de kou en kunnen de truien en winterjassen de kast in.

Wat voor visum hebben jullie gekregen?
We zijn erg blij dat we twee keer een visum van 90 dagen hebben gekregen. In juni moeten we toch naar Thailand voor de jaarlijkse conferentie, dus dat komt goed uit. Tot september zitten we dus in ieder geval goed en dan verloopt ook het huurcontract van ons appartement.

Hoe lang duurt de reis?
We vliegen eerst van Amsterdam naar een grote stad, wat 11 uur vliegen is. Daar moeten we twee uur wachten op een binnenlandse vlucht, die zelf ook twee uur zal duren. Tenslotte volgt nog een busreis van 5 uur. Alles bij elkaar zullen we dus zeker 24 uur onderweg zijn.

Nog altijd is zonder twijfel de meestgestelde vraag: "Heb je er een beetje zin in?", maar ik denk dat ik die vraag vorige week al beantwoord heb.

Invullen

Tussen de middag realiseer ik me dat Juda vanmiddag voor het laatst bij juf Franciska is, want de rest van de week zit hij in een andere klas bij juf Rosalie. Als ik dat tegen hem zeg, vraagt hij: "Gaan we dan al bijna weer naar Vrede Stad?" Ik bevestig zijn vraag en voor ik het weet voeg ik daaraan toe: "Wel een beetje spannend hè?"

Deze vraag weerspiegelt mijn emotionele toestand van dit moment. Terwijl de kinderen nog steeds routinematig hun dagen draaien, ben ik in mijn hoofd al continu bezig met inpakken, afscheid nemen, schoonmaken, opruimen en dingen regelen. En hoewel ik aan de ene kant niet kan wachten totdat deze chaotische en hectische dagen voorbij zijn, zie ik er eigenlijk als een berg tegenop om weer te vertrekken. Ik WEET dat het allemaal wel los zal lopen en goed zal komen, ik WEET dat daarginds ook veel mensen zijn van wie we houden, ik WEET dat er ook heel veel voordelen zijn voor een kind om onder dit soort omstandigheden op te groeien, ik WEET dat we na een paar weken weer helemaal onze draai zullen hebben gevonden en ik WEET dat het allemaal in Zijn hand is. Maar mijn hart doet nog even niet mee en voelt loodzwaar aan.

Maar wat moet ik oppassen dat ik dit gevoel niet overbreng op de kinderen! Dat ik nu al invul hoe ze straks zullen reageren. Ik denk nu al te weten dat Juda straks de lokale school helemaal niet leuk zal vinden, maar misschien zal het wel meevallen? Ik denk ook al te weten dat hij terug zal verlangen naar Nederland, maar misschien zal het voor hem juist voelen als thuiskomen? Hij is er tenslotte opgegroeid.

Sowieso moet ik ervoor oppassen wat ik aan onze kinderen overdraag. Bijvoorbeeld mijn perfectionisme. Zo had ik laatst Juda's eerste rapport in mijn handen en ik betrapte mezelf erop dat ik me (van binnen) meer druk maakte over de paar punten waarop hij 'maar' voldoende had gescoord dan over het overgrote deel waarop hij goed was beoordeeld. Want ja, zo keek ik vroeger ook naar mijn eigen rapporten: als het lager dan een 8 was, dan was het niet goed genoeg. Ik wil onze kinderen graag meegeven dat het niet uitmaakt hoe ze op school scoren, maar dan moet er wel eerst iets in mijn denken veranderen.

Ook heb ik mijn eigen basisschooltijd wel eens als eenzaam ervaren. Niet dat ik gepest werd, maar ik was gewoon een stuk stiller en verlegener dan de meeste leeftijdsgenoten. Deze ervaring zorgt ervoor dat ik nu extra goed oplet hoe Juda in de groep ligt. Speelt hij wel met de kinderen in z'n klas? Neemt hij wel vaak genoeg een vriendje mee naar huis? En voor ik het weet ben ik alweer dingen aan het invullen vóór hem.

Natuurlijk is het onvermijdelijk dat je eigenschappen van jezelf, zowel positief als negatief, overdraagt op je kind. Iemand vroeg laatst aan Juda: "Lust je wel spruitjes?", waarop Juda die persoon met vragende ogen aankeek. Dat zei dus meer over zijn moeder dan over hem, want ik heb nog nooit spruitjes voor ons gezin gekookt en ik draag hiermee waarschijnlijk automatisch de afkeer van deze 'groene knikkers' over op mijn kinderen.

Ik kom no even terug op het begin van dit verhaal. Op mijn vraag of hij het spannend vindt, antwoordt Juda: "Ja, ik vind het vliegen wel heel erg spannend." Konden we allemaal maar worden als de kinderen. Was het maar zo dat de vliegreis het spannendste zou zijn van (opnieuw) je thuisland vaarwel zeggen. Was het leven maar zo simpel.

Dromen

Vorige week kwamen we als oud-jovo's (jong-volwassenen) na járen weer eens bij elkaar voor een reünie. Toen we een rondje deden om te horen wat er van iedereen 'geworden was', bleek een terugkerend thema 'dromen' te zijn, in de zin van: welke dromen zijn uitgekomen en welke dromen heb je nog voor de toekomst? Het heeft me aan het denken gezet over mijn eigen dromen.

Tien jaar geleden, toen ik bijna twintig was, droomde ik van een sprookjeshuwelijk, ik droomde van het perfecte gezin, met Robin en ik als ideale ouders, ik droomde van een avontuurlijk leven in Azië, waar Robin en ik als moedige helden ons mannetje wel zouden staan, waar we zouden strijden tot de dood, waar we één zouden worden met de lokale bevolking en volledig opgenomen zouden worden in de gemeenschap. Ik droomde van een houten huis, uitkijkend op een met rijstvelden bedekte berghelling, waar het geluid van krekels ons elke ochtend uit een vredige slaap zou wekken.

Wist ik veel.

Sommige dromen moeten we vasthouden en najagen, andere dromen zullen we los moeten laten of bij moeten stellen.

Hoewel ik vind dat Robin en ik een goed team vormen samen, is gebleken dat het huwelijk iets is om aan te werken en om voor te vechten. Het gaat niet vanzelf en is ook geen sprookje. Ikzelf ben ook niet de echtgenote en moeder gebleken die ik had willen zijn; mijn ervaring is dat je jezelf nergens zó tegenkomt als als echtgenoot en als moeder. Man, wat zit er dan toch nog een hoop ongeduld, onbegrip en zelfgerichtheid van binnen.
Het leven in Azië had ik ook zwaar geromantiseerd, want we kwamen terecht in een appartementje op de 10e verdieping in een 'betonnen oerwoud' omgeven door 7 miljoen rochelende, spugende, onbeschofte Aziaten (van wie ik overigens ontzettend veel ben gaan houden in de afgelopen vier jaar). In plaats van door krekels werden we gewekt door toeterende vrachtwagens op de 12-baans rondweg langs ons huis en in plaats van groene bergen keken we uit op flatgebouwen zo ver het oog reikte. Ik ben ook niet de sterke vrouw die ik dacht te zijn: vaak maak ik me zorgen over de gezondheid, de scholing en de emotionele ontwikkeling van onze kinderen en ben ik er klaar voor om het bijltje erbij neer te gooien. Ik ga bijna over m'n nek als ik varkensingewanden of kippenhoofd voorgeschoteld krijg en realiseer me op zo'n moment: ik zal nooit één van hen worden.

Tot zover dus de losgelaten of bijgestelde dromen. Welke dromen heb ik nu nog?

Dat Robin, Juda, Zoë en Salomé nooit liefde tekort zullen komen van hun vrouw/moeder. Dat ik door mijn leven een stukje bij mag dragen aan Zijn koninkrijk hier op aarde. En dan nog mijn allergrootste droom: dat ik voor altijd bij mijn Hemelse Vader zal wonen.

Aan de ene kant veel grotere doelen, maar aan de andere kant wel haalbaar....

Allerlei

Vanavond de eerste 'officiële' presentatie gehad. Best wel spannend, vooral omdat ikzelf eigenlijk niemand in Klaaswaal (het dorp waar Robins ouders nog wonen) ken. En Robin is er ook al ruim 10 jaar weg, dus wat konden we verwachten? Van tevoren zeiden we tegen elkaar dat we blij zouden zijn als er tien mensen zouden komen opdagen. Dus we waren verrast toen er om acht uur 30 stoelen bezet waren! De aanwezigen waren (naar ons idee) ook oprecht geïnteresseerd en meelevend, dus al met al hebben we een bemoedigende avond achter de rug. Volgende week staan Numansdorp, Houten en Ermelo nog op het programma.

Sommige mensen vragen zich af waarom onze tijd in Nederland zo lang is. Veel mensen die in het buitenland wonen komen maar voor een periode van twee of drie maanden naar Nederland. Waarom zijn wij er straks dan 8,5 maand geweest? De voornaamste reden is dat onze organisatie van oudsher een regeling heeft van 4 jaar in het buitenland en 1 jaar in Nederland. Omdat we 3,5 jaar in Azië hadden gezeten, hadden we recht op 10 maanden verlof. Maar wij vonden 8,5 maand eigenlijk wel genoeg. Nu kwam dit lange verlof wel mooi uit vanwege de geboorte van Salomé, anders was het misschien wel wat lang geweest. We hebben het idee om dit keer maar 2,5 jaar in Azië te verblijven en dan een volgend verlof ook wat korter te houden.

En verder nog:

• we zitten nu ook op Twitter (nou ja, Robin dan). Je vindt ons onder mooievoeten.
• ik kom er de laatste tijd helaas niet meer aan toe om foto's op de blog te zetten.Je vindt ze wél op Facebook.
• twee weken geleden heb ik een (controle-)MRI van mijn rug gehad en de arts vertelde dat er sinds de laatste MRI 5 jaar geleden geen groei van het gezwel heeft plaatsgevonden. Wat hem betreft hoef ik niet meer terug te komen.
• morgenochtend (dinsdag) gaan we naar Den Haag om visa aan te vragen. Best spannend: zullen we krijgen waar we op hopen? 1 jaar? 6 maanden? 3 maanden? 2 maanden? 30 dagen?

Vrijgevigheid

Een paar maanden geleden vroeg Robin me: "Waarom doen christenen (over het algemeen) eigenlijk niet mee aan loterijen?" Goeie vraag. Hoewel het voor mij een vanzelfsprekendheid was om daar niet aan mee te doen, had ik nooit over het waarom nagedacht. Er is niet zoiets als een tekst die zegt "Gij zult niet meedoen aan loterijen." Maar wat is dan de achterliggende gedachte? Een vriend van ons wees ons op het volgende: de onderliggende motivatie voor deelname aan een loterij is hebberigheid, terwijl we juist de nadruk zouden moeten leggen op vrijgevigheid. Met dat antwoord namen we genoegen.

Maar toen ik dacht aan al onze babyspullen in Nederland, moest ik hieraan terugdenken. Ik wilde ze namelijk graag kwijt en overwoog om ze te verkopen, bijvoorbeeld via Marktplaats of via een tweedehandskledingwinkeltje. Maar zou de onderliggende motivatie voor iets te verkopen in plaats van het weg te geven dan ook niet hebberigheid zijn? "Wie twee stel kleren heeft, moet delen met iemand die niets heeft" (Lucas 3:11) Er staat niet: "Wie twee stel kleren heeft moet één stel verkopen", maar: "... moet één stel weggeven." Dus ik raakte ervan overtuigd dat ik onze babyspullen weg moest geven aan iemand die niets had. Makkelijker gezegd dan gedaan, want hoe vind je zo iemand? Net toen ik het idee wilde laten varen en al het spul toch bij het tweedehands winkeltje wilde brengen, kreeg ik een e-mail waarin een pleegmoeder vroeg om babyspullen voor een hoogzwangere tiener. Ze bleek zwanger van een meisje en is uitgerekend op 1 maart.
Fantastisch hoe dit soort dingen samenkomen!

Het verhaal bleek echter best triest. Een jonge meid, zonder geld, met een los-vaste relatie en met een moeder die haar belazert. Verder geen vrienden en geen netwerk. Ik vroeg me af: hoe komt zo iemand uit de negatieve spiraal? Hoe kan zij haar dochtertje een betere toekomst bieden als zij van huis uit al een slecht voorbeeld heeft gehad? Mijn gedachten gingen terug naar de tijd dat wij in de woongroep in Amersfoort woonden. Destijds vond ik het allemaal niet geestelijk genoeg daar en wilde ik me liever inzetten binnen de gemeente, wat één van de redenen was voor ons vertrek. Maar nu, terugkijkend, zie ik dat we een positieve draai hebben kunnen geven aan de levens van de jongeren die met ons 'meewoonden'. Gewoon een goeie buur zijn en een positieve leefomgeving creëren, kan al zoveel impact hebben op het leven van een 'aan lager wal geraakte' jongere. Stuk voor stuk zagen we deze jongeren opklimmen uit de negatieve spiraal waarin ze om allerlei verschillende redenen terecht waren gekomen. Nu pas zie ik dat het eigenlijk wel heel 'geestelijk' was wat we daar deden, maar dan op een andere manier. Meer op de manier van: "Ik was hongerig en jij gaf mij te eten" (klik hier voor het hele verhaal).

Uitstellen

Over zes weken zitten we alweer in het vliegtuig! Tjonge, dan is ons eerste verlof alweer voorbij; nog even niet aan denken.

Robin en ik zijn van nature uitstellers. Mensen die ons goed kennen weten dat we zelden of nooit te vroeg op een afspraak zullen verschijnen, eerder een paar minuten te laat. Ik zal niet zeggen dat ik me erbij neergelegd heb, want elke keer heb ik weer het goede voornemen om nu eens een realistische tijdsplanning te maken in plaats van een optimistische. Maar we falen steeds weer. En het helpt natuurlijk ook niet dat we allebei zo zijn. Ik zou de kinderen de schuld kunnen geven, maar dat is niet eerlijk, want ook toen we nog geen kinderen hadden kwamen we overal altijd net te laat, zaten we tot diep in de nacht nog te werken voor een deadline en moesten we regelmatig een sorry-te-laat-kaartje sturen voor een verjaardag. Ja, het is al zolang ik me kan heugen dat dit een probleem is. Voordeel is wel weer dat ik goed kan presteren onder druk. Als ik geen tijdsdruk heb, komt er gewoon niks uit mijn handen.

En nu we bijna aan het eind van ons verlof gekomen zijn, zien we het wéér: we hebben ontzettend veel dingen al die maanden vooruit zitten schuiven, waardoor die laatste zes weken nu helemaal volgepland staan. Presentaties, spreekbeurten, koffiebezoekjes, medische en praktische zaken; de to-do-list wordt steeds langer en het aantal dagen steeds minder. Ik weet nu al dat ik op 27 februari in dat vliegtuig zal zitten met in mijn hoofd al die dingen die we nog graag hadden willen doen, maar waar gewoonweg geen tijd meer voor was.

Hopelijk zullen jullie deze komende weken genadig met ons willen zijn, wanneer we niet zo snel reageren op e-mails, niet zoveel tijd hebben voor sociale dingen en we niet aan ieders verwachtingen kunnen voldoen.

Engeland

Donderdagochtend: net van maandag t/m woensdag een 3-daagse conferentie achter de rug en 's nachts een wilde zuidwesterstorm. Dé perfecte ochtend om op reis te gaan met drie kleine koters en dus ging om 5 uur de wekker.

De reis ging naar het platteland vlakbij Southampton (Engeland), om een lieve tante en een betrokken gemeente te bezoeken. Tante Grace leerden we bijna 8 jaar geleden kennen, vlak nadat haar man, de favoriete neef van Robin's opa, was overleden. Tante Grace is een bijzonder mens. Ze is oorspronkelijk van Ierse afkomst, maar ontmoette haar Nederlandse man in India toen ze daar werkte. Daarna hebben ze met hun gezin in Italië, India, Thailand en België gewoond, om uiteindelijk neer te strijken in Zuid-Engeland.

Intussen is Grace 80 jaar, maar één van de meest energieke vrouwen die ik ooit heb gezien. Ze woont in een enorm huis, dat eigenlijk veel te groot is voor haar alleen, maar ze heeft vaak logees over de vloer. Op zondag staat ze nog regelmatig op de preekstoel en woont bijna alle activiteiten van de nabijgelegen Methodist Church bij. Ze reist nog jaarlijks naar allerlei landen om daar vervolgde gelovigen te bezoeken. En volgens mij besteedt ze de tijd die ze nog over houdt op haar knieën om de Vader te smeken en te vragen, want ze heeft echt een hart voor voorbede.

Behalve de erg turbulente vlucht op donderdag (de wind leek met het kleine vliegtuigje te spelen als ware het een bal), hebben we een fantastische tijd gehad. We mochten op vrijdag bij een vrouwengroep wat vertellen en op zondagmorgen mocht Robin spreken. Daarnaast ontmoetten we op zaterdagochtend en op zaterdagmiddag nog vrienden. Bijzonder is dat al onze vrienden in dit kleine dorpje eigenlijk 60+ zijn. Nou ja, misschien niet echt bijzonder gezien Grace's leeftijd en het feit dat zij ons in contact heeft gebracht met al deze mensen.

Vandaag zijn we weer teruggereisd naar Nederland en maken we ons klaar voor ons volgende avontuur: komend weekend een paar dagen naar de Belgische Ardennen met familie!

Laat je door niets weerhouden of ontmoedigen

Vaak vragen mensen: "Heb je zin om weer terug te gaan naar Aziê?" Pffff... wat een moeilijke vraag. Ja, ik heb er zin in om weer een wat ruimer huisje te hebben, om onze eigen meubels en spullen weer om me heen te hebben en om de (andere) mensen van wie we houden weer te zien. Maar eigenlijk zie ik er ook best wel tegenop: hoe zal Juda het vinden om weer naar de Chinese school te gaan na 6 maanden (leuk!) Nederlands onderwijs? Hoe zal het zijn om zelf les te geven? Wat als één van ons ziek wordt? Daarnaast vroegen onze vrienden die een paar weken geleden op bezoek waren of we naar een ander deel van de provincie wilden verhuizen. Aan de ene kant zou dat gunstig zijn voor onze visumsituatie, want we zouden dan waarschijnlijk les kunnen geven of krijgen op de universiteit, maar aan de andere kant: wéér een verhuizing, wéér een nieuwe plek! Ik word al zenuwachtig als ik eraan denk.
Als ik alleen al denk aan deze dingen draait mijn maag zich vaak meteen in een knoop.

Vanmorgen (Nieuwjaarsdag) zaten we in een bijna lege aula van het Groevenbeek College. Eigenlijk had ik moeten oppassen bij de baby's, maar omdat Salomé de enige baby was, was mijn hulp niet nodig. De opkomst was dus schaars, de preek was kort (15 min.) en de normaal zo uitgebreide, levendige band was nu gekrompen tot een viool en een keyboard.
Maar deze dienst was voor mij.
Het ging over de eerste paar verzen van het boek Jozua. In het laatste vers van dit gedeelte staat: "Ik gebied je dus: wees vastberaden en standvastig, laat je door niets weerhouden of ontmoedigen, want waar je ook gaat, de HEER, je God, staat je bij."
Oja, zo zat het ook alweer.
Later zongen we nog de gouwe ouwe Omdat Hij leeft, ben ik niet bang voor morgen. Normaal gesproken ben ik niet zo van de 'oude meezingers', maar vanmorgen had ik tranen in m'n ogen staan. Hier móest ik even aan herinnerd worden.

Ik blijf het spannend vinden: teruggaan naar Vrede Stad, maar ik weet dat ik niet bang hoef te zijn. Hij gaat met ons mee op avontuur en zal ons bijstaan.

Gelukkig nieuwjaar gewenst!