Sorry, weer niks boeiends

Het moge jullie al een paar weken lang duidelijk zijn: ik ben totaal inspiratieloos. Naast de gebruikelijke misselijkheid en vermoeidheid kampen we binnen ons gezin al wekenlang met allerlei kwaaltjes. Ik had gehoopt dat we er na de buikgriep-episode in Thailand weer even vanaf zouden zijn, maar Salomé heeft al voor de derde keer koorts deze maand, ikzelf ben ook een paar dagen grieperig geweest en vandaag voegde Juda zich bij de ziekenboeg. Met onze gedachten zijn we al half in Nederland en ondertussen spelen er persoonlijke zaken die ook de nodige tijd en energie vragen.

Tja, en dan schiet er niet zo makkelijk even een leuk onderwerp om over te schrijven in je hoofd.

Mijn leven in het kort:
- ik heb toch een deel van de wedstrijd Nederland-Costa Rica gekeken. Ik had een slapeloze nacht en hoopte dat het voetbal (begon om 4 uur 's ochtends) me moe zou maken. En het werkte: na de eerste helft viel ik in slaap, om vervolgens vóór de penalty's weer wakker te worden (6.30u.).
- volgens mij is het kakkerlakkenseizoen begonnen: continu lopen we dikke, vette kakkerlakken tegen het lijf in ons huis. We weten dat ze niks doen, maar toch....
- eind deze week begint de Cultural Exchange waarbij we betrokken zijn. De hoofdorganisatie is echter niet in onze handen en we weten nog niet eens waar dit evenement gaat plaatsvinden en wat de invulling van het programma wordt. Beetje frustrerend, maar we wachten af.
- gisteren weer een echo gehad. Gelukkig zag alles er nog steeds goed uit. De prijs was sinds mijn zwangerschap van Salomé verhoogd van 7 naar 14 Euro. Schandalig! ;-)

Eerste boek gratis voor de Kindle, de andere 4 voor €1,50 op Amazon!

- van kinds-af-aan ben ik al een lezer geweest, maar sinds ik kinderen heb, kan ik maar slecht de tijd en de rust vinden om een boek te lezen. Of ik begin in een boek, maar lees het vervolgens niet uit. Maar sinds ik in deze 5-delige serie van Lynn Austin begon, was ik niet meer te stoppen. 5 boeken, 1750 bladzijden, in twee maanden. Heerlijk was het! Zoals gezegd, ik ben dan ook wel veel ziek, zwak en misselijk geweest en heb vakantie gehad, dus dat bood een mooie gelegenheid om wat vaker dan normaal een boek erbij te pakken.

Van suf naar cool

Loom
Toen we in Thailand waren ontving ik van mijn moeder een pakketje (ik moet waarschijnlijk eigenlijk zeggen: van mijn ouders, maar ik denk dat mijn vader weinig zeggenschap heeft in de samenstelling ervan, hij is slechts de financierder). Onderdeel van de inhoud was een zak met héél veel gekleurde elastiekjes en daarbij een boek hoe je er armbandjes van moest maken. Wat moet ik híer nou weer mee? dacht ik. Armbandjes maken van gekleurde elastiekjes? Wat suf (sorry, mam). Dus ik stopte ze in de koffer en dacht: daar kijk ik nog wel eens naar als we weer in Vrede Stad zijn.

Een week later waren we op de conferentie. Veel jonge gastjes en ook redelijk jonge leiders van over de hele wereld. Wat schetste mijn verbazing? Al die kinderen en tieners met zo'n gehaakt bandje om! Wist ik veel dat deze loom-bandjes zo'n rage waren, niet alleen in Nederland, maar wereldwijd! Snel de pakjes met elastiekjes weer uit de koffer gevist en er een paar bandjes voor de kinderen van gehaakt. Tja, dan is het ineens niet meer suf, maar cool. En dan ben je je moeder ineens toch wel dankbaar dat ze je laat meedelen in iets wat blijkbaar razend populair is in Nederland.

Eenmaal terug in Vrede Stad ontdekte ik dat de loom-bandjes zelfs hun weg naar deze afgelegen en achtergebleven stad hadden gevonden en dat schoolkinderen er hier ook helemaal gek mee zijn.

Nog meer rages in Nederland waar ik geen weet van heb? Dingen die we móeten weten voordat we op 14 augustus op Nederlandse bodem landen? 
Dansvoorstelling
Zoë danste dus al een paar weken op de school waaraan Robin lesgeeft, maar door onze reis naar Thailand was ze er in totaal vier weekjes tussenuit geweest. Toen ze vorige week woensdag weer bij de les verscheen, hoorden we: "overmorgen is er een voorstelling, voor de graduation ceremony" (jawel, op een peuter-/kleuterschool nog wel!). Woensdag, donderdag en vrijdag dus flink aan Zoë's danspasjes gesleuteld en dan ben je als moeder toch wel trots als je dochter op het podium staat te swingen, ook stond ze vooral naar het meisje naast zich te kijken wat ze ook alweer moest doen :-) Het blijft tenslotte je dochter...

Robin eenzaam op de bank

Ik kan wel gaan schrijven over wat er hier op dit moment leeft, maar dat is weinig boeiends: we pakken onze activiteiten weer op na drie weken afwezigheid en ik ben bezig om met Juda de laatste weken van groep 3 af te ronden. Verder voeren woorden als 'misselijk', 'brak' en 'bagger' de boventoon. Hopen dat dat over een week of drie minder wordt.

Dan maar aansluiten bij wat er op dit moment in Nederland (en de rest van de wereld) leeft: VOETBAL! Ja, het leeft in de rest van de wereld, behalve in China. Is het niet vreemd dat een klein land als België zich weet te plaatsen voor de achtste finales en dat het grootste land ter wereld (wat inwoners betreft) deze sport maar niet onder de knie kan krijgen? Dit land dat bovenaan de medaillelijst eindigde bij de Spelen van 2008 en dat een ijzersterke discipline aan de dag kan leggen op welk gebied dan ook. Tafeltennis, badminton, hockey, volleybal: ze kunnen het allemaal. Maar voetbal? Nou nee. Misschien komt het wel omdat de steden zó dichtbevolkt zijn dat er helemaal geen ruimte is voor een groot voetbalveld. Maar misschien komt het ook wel omdat ze hier niet zijn opgegroeid met Calvé Pindakaas.

En dan helpt het ook niet echt dat we midden in de nacht ons bed uit moeten om een wedstrijd te kunnen zien. Als we nou overdag konden kijken, dan zou Robin in Juda misschien nog mede-fanaat vinden. In ons huis dus geen oranje-koorts. In dit land ook geen WK-gekte. En dus zit Robin 's nachts eenzaam op de bank met zijn computer op zijn schoot Oranje aan te moedigen. In stilte natuurlijk, want ik ben niet bereid om mijn nachtrust ervoor op te offeren. Nóg niet; pas als ze in de finale staan...

Zeg nooit nooit

Wat vond ik het allemaal overweldigend: die eerste jaren van een jong gezin. Toevallig vielen de eerste jaren van ons gezin samen met de eerste jaren van ons wonen in Azië, dus dat zal ongetwijfeld hebben bijgedragen aan het achtbaangevoel.

Juda was vijf maanden oud toen we naar Azië vertrokken. Binnen een paar maanden was ik alweer zwanger en anderhalf jaar na Juda diende Zoë zich aan. Na een jaar borstvoeding was ik al gauw weer zwanger van de derde, een kind dat we helaas bijna halverwege de zwangerschap weer aan God terug moesten geven. Maar tien maanden later werden we verblijd met de komst van Salomé, geen vervanging van ons overleden kindje, maar wel een verzachting van het verdriet.

En toen.... was ik er HELEMAAL klaar mee. Voor mij geen zwangerschappen en baby’s meer, wist ik zeker. Dus ik gaf al mijn babyspullen en positiekleding weg en als we niet in zo’n afgelegen gebied hadden gewoond, dan was Robin intussen ongetwijfeld al ‘onschadelijk’ gemaakt.

Maar de gebroken nachten werden minder, het gesjouw met een kind op je arm hield op, er hoefden geen babyhapjes meer gemaakt te worden, er hoefde geen kind meer gevoerd te worden, er hoefden geen luiers meer verschoond te worden en ik verbaasde me erover dat er nog een andere wereld bestond buiten die oneindige oververmoeidheid.

En dus, na Salomé’s tweede verjaardag, realiseerde ik me: ik had de achtbaan achter me gelaten en was in rustiger vaarwater terechtgekomen.
Er was weer ruimte: in mijn hoofd, in mijn energievoorraad, in mijn tijd.

Deze hele inleiding was eigenlijk alleen maar bedoeld om jullie voor te bereiden op het nieuws dat we in januari opnieuw een kind in ons gezin hopen te verwelkomen. Natuurlijk heeft de ervaring uit het verleden ons geleerd dat we alleen maar kunnen zeggen ‘hopen’ en dat je ons niet zult horen zeggen: “In januari komt de baby.” Maar: ik ben nu 11 weken zwanger en: so far, so good (= tot nu toe alles goed).

Eerlijk gezegd had ik wel mijn twijfels over ruimte in ons budget. Onze manier van leven is uiteraard geen vetpot en natuurlijk brengt een extra kind ook extra kosten met zich mee. Zouden we nog wel rond kunnen komen? Maar ook hierin mocht ik al snel ‘ruimte’ ervaren: we zijn nog nooit iets tekort gekomen, God heeft altijd ruim voorzien in wat we nodig hadden! Zou God dan nu zeggen: “Tot drie kinderen zorg ik voor je, maar bij de vierde hou ik ermee op”. Gekheid natuurlijk! Zijn zorg is grenzeloos en zijn middelen zijn eindeloos. We hoeven niet te twijfelen aan zijn zorg voor ons, of we nu drie, vier of tien kinderen hebben!

Vakantie in foto's

Na 11 dagen vakantie begint morgen de conferentie en daarna vliegen we op zondag direct terug naar Lente Stad. Hieronder een foto-impressie (die een beetje lang is geworden omdat we vandaag in zó'n leuk museum zijn geweest)

 

 In de nachttrein naar Lente Stad. Zoë en Salomé deelden samen een bed.

 Het leven is zwaar als je een peuter bent

 Maar een ijsje is gelukkig altijd goed

 

 Al talloze ritjes met de tuktuk gemaakt; de kinderen vinden het heerlijk

 Boaz laat Salomé meekijken in zijn boekje

 Zoë logeert een nachtje bij haar beste vriendinnetje, Leah, die ze één keer per jaar ziet

 Met z'n allen een dagje naar een waterval. Ongelooflijk hoeveel plezier kinderen kunnen hebben aan een beetje water: ze hebben ruim drie uur lang een beetje gerommeld in een ondiep stroompje.

 

 Maar de waterval beklimmen is natuurlijk ook erg leuk (voor de mannen)

 Robin en Mark samen met de jongens op bezoek bij de vliegbasis.

 Het zijn schatjes als ze wakker zijn, maar zo kan ik er toch ook echt wel van genieten

 Tenslotte vandaag nog naar een kunstmuseum. Nu ben ik over het algemeen niet zo'n kunstliefhebber, maar dit was echt heel mooi gedaan. In veel gevallen kon je jezelf onderdeel maken van het schilderij. Ik had de kinderen van tevoren verteld dat ze moesten toneelspelen in dit museum en gelukkig deden ze (meestal) leuk mee.

(geen van deze foto's is gephotoshopped!)

 Het kleed lijkt vrij te zijn van de grond, maar in werkelijkheid is het gewoon een tekening op de vloer

Op vakantie: zo doen wij dat

Het had een makkelijke reis moeten worden: dit jaar reisden we voor het eerst zonder luiers, campingbedje en kinderwagen naar Thailand. Nog nooit zo licht gereisd!

Maar... helaas werd meer dan de helft van ons gezin bij aanvang van de reis nog steeds gekweld door een irritant buikvirus en een reis van 27 uur is dan geen leuk vooruitzicht.
Het goede nieuws is: we hebben het overleefd.
De kanttekening is: vraag niet hóe.
Ikzelf heb de hele rit in de nachttrein al kotsend doorgebracht, zo nu en dan afgewisseld met een spurt naar het toilet. Zoë, Salomé en Robin ook aan de dunne (gelukkig zonder overgeven); het is alleen Juda bespaard gebleven.

Hoe het ook zij, we zitten nu in Thailand en na een paar dagen waren we allemaal weer de oude. Helaas hebben we nu het virus doorgegeven aan onze vrienden, bij wie er intussen al drie van het gezin door ziekte zijn geveld.

Zoals altijd ook dit jaar weer mijn verjaardag gevierd in Thailand. Het blijft lastig om er op een leuke manier vorm aan te geven, maar we hebben in ieder geval gezellig taart gegeten en zijn 's avonds lekker uit eten geweest. Oja, en de avond vóór mijn verjaardag konden Robin en ik samen erop uit, terwijl onze vrienden oppasten. Die kans krijgen we niet zo vaak, dus we zijn blij dat het nu kon.

Juda en Zoë zien we bijna de hele dag niet, die struinen buiten rond met hun vriendje Levi en vriendinnetje Leah. Salomé hobbelt half met hun mee, maar zoekt toch ook nog wel regelmatig het gezelschap van haar ouders op.

En aangezien mijn hoofd ook een beetje vakantie heeft, verder vandaag geen diepzinnige dingen...

Daar gaan we weer

Net als de zes voorgaande jaren, vertrekken we ook dit jaar eind mei weer naar Thailand voor onze jaarlijkse vakantie en conferentie. Niks nieuws: zelfde plek, zelfde mensen.

Een week of drie geleden klaagde ik nog dat het maar niet wilde vlotten met het mooie weer dit jaar, het kwik bleef steeds steken rond een graad of twintig en we hadden veel regen. Waar bleef die zon toch? Maar niet lang daarna werd het plotseling warmer. Nee, niet een aangename 27 graden ofzo, maar meteen 32 graden. Hoewel ik absoluut niet voor de kou ben gemaakt, heb ik me de afgelopen weken ook weer beseft dat ik ook niet voor de warmte ben gemaakt. Wat bezielt al die mensen die voor hun lol half Europa afreizen naar zonovergoten gebieden als Spanje of Italië? Of die zelfs de halve wereld afreizen voor een strandvakantie op Bali, Bonaire of Phuket? Oké, ieder z'n ding, maar na zes jaren in de subtropen te hebben gewoond kan ik mezelf echt geen zonaanbidder meer noemen. Zittend op de bank in een woonkamer van 30°C, met een ventilator op me gericht die nauwelijks verkoeling brengt, verlang ik naar een vakantie in de Duitse bossen ofin de Belgische Ardennen.

Vanwege de warmte de afgelopen dagen, klinkt zo'n vakantie naar Thailand allang niet meer zo aantrekkelijk. Nóg warmer! En dan de reis ernaar toe, die er niet gemakkelijker op wordt nu we de auto verkocht hebben. Eerst 4 uur in de bus, dan 10 uur in de trein en tenslotte nog 2 uurtjes vliegen. Hopen dat de 'buik bug' die me sinds zaterdag kwelt tegen die tijd zijn strijd heeft opgegeven.

En hopen dat het toch heel veel genieten geblazen wordt, vanwege het lekkere eten, het zwembad en de ontmoeting met vrienden!

(sorry, vrienden in Thailand en Jordanië, ik weet dat het bij jullie nog veel warmer is!)

Niks te verbergen!

We bleken onze verkleurde tanden.
We bruinen onze bleke huid.
We verven onze grijze haren.
We werken vlekjes en andere oneffenheden weg met concealer.
We vergroten borsten die te klein zijn.
We verkleinen borsten die te groot zijn.
We smeren tegen cellulitis en rimpels alsof onze levens ervan af hangen.
We laten scheven tanden rechtzetten.
We dragen figuurcorrigerend ondergoed.
We spuiten menselijke luchtjes weg met geuren uit de fabriek.

Jaloers kijken we naar de lichamen van de modellen op de televisie en in de bladen. We meten onszelf aan hen, maar dan alleen aan hun buitenkant. Want wie weet hoe ze zichzelf afgemat hebben om tot dit resultaat te komen? Hoe vaak hebben ze een uitnodiging van vrienden moeten afslaan omdat de sportschool vóórging? Hoe vaak moesten ze knauwen op een rauwe wortel en toekijken dat tegenover hen een heerlijke pizza verorberd werd, zonder er zelf een stukje van te mogen nemen? Ik denk dat als we zouden weten wat voor lifesyle vele van deze modellen erop na moeten houden om zo'n lichaam te behouden, als we het totaalplaatje zouden zien, dat we dit 'ideaalbeeld' gauw zouden inruilen voor ons eigen leven.

Volgens mij begon het al in mijn tienertijd: kleine blauwe adertjes op mijn benen, in mijn beleving duidelijk zichtbaar voor de buitenwereld. Ieder jaar werden het er meer en werden ze duidelijker zichtbaar. Vier zwangerschappen hebben het er niet beter op gemaakt en ik ben bang dat ik eraan vastzit voor de rest van mijn leven. Dus nam ik mezelf voor: geen korte rokjes of broeken meer voor mij; de wereld kon niet geconfronteerd worden met dit soort benen.

Tot een week of twee geleden. Het warme seizoen is hier aangebroken en ik besloot: dit is van de gekke! Ik ga niet langer mijn lichaam verbergen, zelfs als dit betekent dat de wereld geconfronteerd moet worden met mijn verre-van-perfecte lichaam. Hoewel.... is het niet een belediging voor de Bedenker ervan, voor de Grote Designer om zijn creatie verre-van-perfect te noemen? Denk eens na over hoe fantastisch en ingenieus dit lichaam eigenlijk is. Met hoeveel zorg en liefde heeft Hij ons precies gemaakt zoals Hij wilde; Hij heeft zelfs alle haren op ons hoofd geteld! Wat een verdriet moet het Hem doen, elke keer dat we voor de spiegel staan en zijn creatie afkraken. Wat een belediging voor de Designer om niet tevreden te zijn met zijn design.

Nu wil ik niet zeggen dat iedereen maar moet stoppen met het spuiten van deo of zijn bezoek aan de orthodontist af moet zetten, maar ik hoop dat wij als vrouwen (en ik spreek hiermee ook mezelf aan) beter zullen leren om blij te zijn met het lichaam dat we hebben, om er dankbaar voor te zijn en om te accepteren dat we geschapen zijn als mens en niet als Barbie.

Toevallig stuitte ik afgelopen week op de naam Taryn Brumfitt, die de Body Image Movement opzette. Dit korte filmpje raakte me en ik denk dat het goed aansluit bij wat ik hierboven geschreven heb.

School aan huis

Laatst vroeg iemand hoe dat nu eigenlijk precies werkt, onderwijs van de Wereldschool, Dus deze post gaat over onze oudste twee, Juda en Zoë.

Een tijdje geleden schreef ik al dat ik het zo lastig vond om onze ochtenden wat gesmeerder te laten verlopen. Nou ja, ze lopen wel gesmeerd, maar gewoon iets té gezellig en ontspannen. Sinds het vertrek van Anneke is het er niet beter op geworden, eigenlijk alleen maar erger, want ik wil graag 's ochtends de boel aan kant hebben voordat ik met Juda en Zoë naar school vertrek. Dus nu moet niet alleen Juda op tijd klaar staan, nu moeten Zoë en ik óók klaar zijn voordat we met z'n drieën naar school kunnen vertrekken. Meestal zijn we er om 9.45u :-)

De ochtenden doe ik dus met Juda en Zoë samen. Ons programma ziet er (in theorie) als volgt uit:
9.45: startactiviteit (vergelijkbaar met het kiezen van een hoek in de kleuterklas)
10.00: kalender bespreken (dagen, maanden, seizoenen, feestdagen, etc.)
10.15: Bijbelverhaal voorlezen, Bijbeltekst memoriseren (aan de hand van Bijbelkenner), samen bidden
10.30: korte workout aan de hand van Move to Learn. Simpel en leuk voor scholieren. elke dag van de week een andere. (te vinden op Youtube)
10.40 Juda gaat zelfstandig aan de slag met rekenen, taal en schrijven, terwijl ik wat 1-op-1-tijd met Zoë heb.
11.15 pauze
11.25 gym
11.35 handvaardigheid
12.00 verhaal voorlezen

En dan naar huis. Eten, even rusten, boodschappen doen en dan 's middags nog even terug naar school met alleen Juda voor dingen waar uitleg/begeleiden bij nodig is.

Maar goed, hoe gaat dat nou met de Wereldschool? Voor elk vak heb ik een uitgebreide handleiding en natuurlijk werkboekjes. Tussendoor wordt er vrij veel getoetst, waarvan ik dan een foto maak en opstuur naar de Wereldschool. Ook moeten er twee keer per jaar CITO-toetsen worden afgenomen. Juda heeft een persoonlijke juf, die elke maand een persoonlijk verhaal aan Juda en mij schrijft. Hierdoor heeft Juda echt het idee dat hij een juf in Nederland heeft. Vervolgens wordt alles geregistreerd in een online systeem en eens in de zoveel tijd volgt een (digitaal) rapport.

Een tijd geleden zijn we al gestopt met Zoë's danslessen in het weekend, want van 9.00-11.00 op zaterdag- en zondagochtend werkte niet echt voor ons. Bovendien vonden we twee uur achter elkaar wel erg lang voor een meisje van vier. Sinds kort organiseert de kleuterschool waarop Robin lesgeeft een eigen dansklas en daarvoor werd Zoë ook uitgenodigd. Zodoende danst ze nu weer, dit keer met meer plezier. Praktisch gezien is het nog steeds niet heel handig voor ons als gezin, want het is van maandag t/m donderdag van 16.30 tot 17.30. Maar het is voor Zoë wel een leuke gelegenheid om wat contact te hebben met leeftijdsgenootjes.

Het bovenstaande was waarschijnlijk alleen boeiend voor degenen die echt geïnteresseerd zijn in hoe het eraan toe gaat bij onze school, maar hopelijk waren dat er toch een paar.

Koningsdag

Op school hebben we een kalender hangen en op 30 april hing een mooi plaatje van de koning. Al vanaf 23 april telden de kinderen de dagen af tot koningsdag.

Ik was dan ook hoogst verbaasd toen op 26 april de volgende fotootjes op mijn Whats App verschenen:

Dit was de korte conversatie die ik daarop met mijn broer had (mijn excuses voor het taalgebruik):

Nou, mooi niet dat wij het op woensdag gevierd hebben. Als je al weet dat je ernaast zit, is het leuke eraf. Volgend jaar beter...