Toch verhuizen

Nee, schrik niet, we gaan niet onze wortels hier uit de grond trekken en ergens anders opnieuw beginnen, maar toch zijn we genoodzaakt om ons boeltje weer te pakken en op een nieuwe plek weer een thuis te maken. Want twee dagen voor onze vakantie in Thailand begon, kondigde onze huisbaas aan dat hij in september het appartement terug wil. Ik was er best verdrietig over, ten eerste omdat een huis zoeken veel werk is, ten tweede omdat een verhuizing veel werk is en ten derde omdat ik zo van dit plekje hou. Vooral van de keuken die als een soort woonkeuken functioneert en waarin we veel tijd in doorbrengen.

Zoals alles gaat ook het zoeken naar een huis hier anders dan in Nederland, dus ik liep al dagenlang elke middag een rondje door de wijk om maar met zo veel mogelijk mensen een praatje te maken en te laten weten dat we naar een nieuw huis zochten. Nu wil het geval dat onze wijk juist op dit moment uitgebreid wordt met 700 nieuwe appartementen, waardoor onze kans op succes vergroot werd. Dus vorige week zag ik in het nieuwe stuk van de wijk wat mensen op straat staan en ik dacht: laat ik maar weer gewoon eens de gekke buitenlander spelen, dus ik stapte meteen op ze af en zei: "Ik ben op zoek naar een huis." Ik zag de ogen van de vrouw meteen oplichten en ze vertelde dat een vriendin van haar nog een appartement had dat ze graag wilde verhuren. Na een kijkje in dit appartement te hebben genomen en de voordelen tegen de nadelen te hebben afgewogen, hebben we vorige week het contract voor 2 jaar getekend en maken we ons dus klaar voor de verhuizing half augustus. Voordelen van dit huis zijn: het bevindt zich in dezelfde wijk als waar we nu wonen, het is heel netjes afgewerkt en het is op de eerste verdieping. Nadelen zijn: het is iets kleiner dan waar we nu wonen (we doen toch iets verkeerd: met elk kind dat we erbij krijgen, gaan we er qua woonruimte op achteruit, want ons appartement in Lente Stad was weer groter dan ons huidige appartement in Vrede Stad), het grenst aan een grote bouwput en om ons heen wordt overal nog dag-in-dag-uit geklust om appartementen bewoonbaar te maken. Maar goed, we zijn heel erg blij dat we al zo snel iets vonden en dat het redelijk naar onze zin is.

Ik merk dat een verhuizing steeds minder impact op me gaat maken. Als ik een opsomming maakt van alle plekken waar we de afgelopen 10 jaar hebben gewoond, dan tel ik 13 plekken! (nee, in deze berekening heb ik géén vakantieplekken meegenomen). Met andere woorden: het went en waarschijnlijk heb ik geleerd om me niet meer zo te hechten aan een huis.

Dus zodra Robin terug is van zijn teacher-training, gaan we weer beginnen met inpakken en organiseren. Gelukkig is het maar 100 meter verderop...

Robin de hort op

Het komt gelukkig maar heel weinig voor dat Robin eens een nachtje niet thuis is. In tien jaar huwelijk waren we twee keer eerder voor langere tijd van elkaar gescheiden. De eerste keer was in 2007 vijf weken lang, toen Robin in Engeland zijn lesbevoegdheid Engels (TEFL/TESOL) haalde. De tweede keer was vorig jaar, toen Robin en mijn broer Remko drie weken naar Nepal gingen om een expeditie naar het Base Camp van Mount Everest te ondernemen. En dan staat nu de derde keer voor de deur: aanstaande donderdag vertrekt Robin voor tien dagen naar een stad vijf uur ten noorden naar ons om daar, samen met nog een paar anderen, les te geven aan zestig Engelse leraren. Ik weet zeker dat hij daar een geweldige tijd zal hebben (ook al zal hij ons zo nu en dan wel een beetje missen), want het moet toch heerlijk zijn om even tien dagen lang aan de rompslomp, ahum, correctie: feest (!) van het gezinsleven te kunnen ontsnappen (begrijp me niet verkeerd: ik hou HEEL VEEL van mijn kinderen, maar zo nu en dan een break zou ik echt niet erg vinden).

Eigenlijk wilde men (onze vrienden die deze training organiseren) graag dat ik en de kinderen ook mee zouden gaan, maar ik zag het echt niet zitten om tien dagen lang in een dorp zonder enig entertainment onze kinderen op een hotelkamer te moeten vermaken. Dus het leek ons beter als de kinderen en ik in Vrede Stad zouden blijven om het fort te bewaken.

Maar ook wij gaan vast een geweldige tijd hebben, want op de dag dat Robin vertrekt, arriveert een vriendin uit Nederland, Daniela, om een weekje bij ons door te brengen. Leuk om weer bij te praten, toeristische uitstapjes te maken en een indruk te geven van hoe we hier wonen.

School

Het leek zo'n mooi plan: ons kind groeit op onder de Chinezen, leert de taal spreken en maakt vriendjes met de locals. Juda was tenslotte vijf maanden oud toen we hierheen verhuisden en wist dus niet beter dan dat hij hier hoorde. Dus toen hij twee jaar en drie maanden oud was brachten we hem twee ochtenden per week naar de lokale peuter-/kleuterschool. Na onze verhuizing naar Vrede Stad, hij was toen ruim drie, brachten we hem weer elke ochtend naar de lokale peuter-/kleuterschool. In het begin huilde hij veel, maar na verloop van tijd begon hij zich thuis te voelen. Toen gingen we naar Nederland en na terugkomst in Vrede Stad was hij niet alleen negen maanden ouder, maar besefte hij zich waarschijnlijk veel beter dat hij Nederlander is en geen Chinees. En dit keer lukte het hem echt niet om te aarden. Hij vertelde dat als de kinderen aan het werk gingen hij nooit mee wilde doen, omdat hij geen Chinees spreekt. Hij weigert ook op school te eten (waar ik me ergens wel iets bij voor kan stellen), dus ook tijdens het ontbijt en de lunch zat hij aan een tafeltje aan de kant. Dus we hebben de knoop doorgehakt, ondanks het feit dat hij toch wel wat Chinees heeft opgepikt de afgelopen maanden en ondanks zijn twee hele lieve juffen: Juda gaat niet meer naar de Chinese school. Het heeft even geduurd voordat we tot dit punt gekomen zijn, maar we zien gewoon dat het hem geen goed doet en niet het resultaat oplevert waarop we gehoopt hadden. Toen ik dit vanmorgen aan zijn juffen uitlegde, begrepen ze me gelukkig helemaal en ze vertelden zelfs dat Juda elke keer moest huilen als ze hem vroegen of hij bij de rest van de groep wilde gaan zitten. Arme jongen; ik wist niet eens dat het zo erg was.

Dus nu ...
... is Juda weer 24 uur per dag thuis
... moet ik echt serieus aan de slag met thuisscholing
... gaat Zoë elke ochtend alleen naar school (kijken hoe lang ze dat pikt...)
... ben ik m'n lekkere rustige ochtend kwijt
... moeten we nadenken over hoe Juda op een andere manier de taal kan leren (want dat vinden we nog steeds wel belangrijk)

Het voelt als het afsluiten van een hoofdstuk, maar gelukkig begint er een nieuw hoofdstuk, waar ik eerlijk gezegd betere hoop voor heb.

Blijf nog maar even klein

We hebben twee stofzuigers in huis: eentje die we zo nu en dan tevoorschijn halen en een andere die full-time én volautomatisch zijn werk doet. Die eerste laat nog wel eens een kruimeltje liggen, maar die tweede doet zijn werk echt heel grondig.

Ik heb het natuurlijk over Salomé. Fijn dat een kind zich ontwikkelt, maar ergens wel lastig dat je haar veel meer in de gaten moet houden nu ze kruipt. Toen Juda ging kruipen was het makkelijk om het huis kind-veilig te maken. Toen Zoë ging kruipen was Juda net een peuter en was het huis dus ook nog zo goed als kind-veilig. Maar nu Salomé kruipt, slingeren overal in het huis stukjes Lego, Playmobil, scharen, waskrijtjes en kapotgetrokken kralenkettingen. En dus zitten Robin en ik de hele dag door dingen uit haar mond te vissen (want die keer dat mijn zusje als peuter een kraal in haar neus had gestopt en vervolgens naar het ziekenhuis moest en er een stuk of 5 mensen aan te pas moesten komen om die kraal eruit te krijgen, heeft op de één of andere manier heel veel indruk op me gemaakt).

Zet haar dan in de box, hoor ik je denken. Nu hebben we inderdaad met veel moeite een box van Nederland naar Vrede Stad verscheept, omdat Salomé een echt box-kindje was en zich prima urenlang kon vermaken in de box. Tot we naar Thailand gingen was dat ook zo. Maar na een maand lang van de vrijheid van het box-loze leven geproefd te hebben, staat ze alleen nog maar te brullen in de box, alsof het een gevangenis is. De aanhouder wint, zeggen ze, maar ik ben benieuwd wie in dit geval de aanhouder zal zijn en wie deze strijd dus zal winnen.

Sowieso moeilijk om de jongste groot te zien worden. Voor m'n gevoel heb je juist bij de jongste zoiets van: blijf nog maar even lekker klein, want ik geniet er zo van om met je te knuffelen, om je kleine lijfje tegen me aan te voelen als je na een voeding voldaan in slaap valt, om dat Pamper-kontje heen en weer te zien gaan als je door de gang kruipt. Maar de tijd is niet te stoppen en langzaamaan vinden de babyspullen hun weg naar nieuwe moeders, die nog aan het begin van dit avontuur staan. Nee, we sluiten het babytijdperk nog niet af, maar het einde is in zicht.
(maar er kan nog van alles veranderen; ik ben tenslotte pas net 30.....)

 6,5 maand oud

 6,5 maand oud

Zoë's derde verjaardag (3 april), waarop ze o.a. een nieuwe fiets en vlinder-vleugels kreeg

8 maanden oud

 8 maanden oud (toen was het nog dikke pret in de box)

8 maanden oud

Zoek de verschillen in de foto's hierboven (de linker is de foto die gemaakt werd, de rechter is de afdruk die we meekregen)

Ontwikkeling

Als we de expert van vorige week mogen geloven, dan zijn het roerige tijden voor het land waarin we wonen. Ze vergeleek het zelfs met het plot van een thriller. Op zo'n moment heb ik er spijt van dat ik het landelijke nieuws niet op de voet volg, want qua politiek ben ik helemaal niet op de hoogte.

Maar goed, twee weken geleden in Thailand zijn we dus een beetje bijgepraat. Elke vijf jaar komen de leiders met een nieuw vijf-jaren-plan, dit gebeurt al sinds 1953. Natuurlijk is er sindsdien veel veranderd in dit land, maar het einde is nog niet bereikt. Wat krijgen wij nu mee van de veranderingen in dit land? Ten eerste natuurlijk de economische groei. Zo werden vorig jaar in Vrede Stad een heuse 3D-bioscoop en een warenhuis in de stijl van de Bijenkorf geopend. Geen kip die één van beide plekken bezoekt natuurlijk, maar toch.... Wat me de laatste maanden opvalt is de toename van het aantal gezinnen met twee kinderen. Ineens zie ik moeders bij Juda en Zoë op school die hun peuter/kleuter komen brengen ook met een baby op de arm of met een dikke buik. De boete die voorheen relatief hoog was, is voor veel gezinnen nu waarschijnlijk een schijntje. Overigens blijft het doel van de beperking van de bevolkingsgroei nog steeds bestaan.

Toen we eind februari weer terug reden naar Vrede Stad werden we ook verbaasd door de aanleg van een treinrails en een snelweg naar onze stad; het verbeteren van de infrastructuur hoort ook bij de belangrijke doelen. Wow, wat zal dat betekenen voor de toeristische en bedrijfssector, als deze twee projecten afgerond zijn? Dan zijn we ineens bereikbaar voor de rest van de wereld!

Een ander doel van het huidige vijf-jaren-plan is verstedelijking. Dit zien we om ons heen aan het toenemend aantal appartementencomplexen. Ook wil men zien dat het westen van het land mee gaat met de ontwikkeling die aan de oostkust al heeft plaatsgevonden. Om dat te bereiken worden mensen (werkers, studenten) van steden in het oosten naar steden in het westen gestuurd om daar te gaan wonen, werken en studeren. Hoewel Vrede Stad niet echt in het westen ligt, geldt het wel als onderontwikkeld gebied en zullen we hier waarschijnlijk dus ook meer mensen van de oostkust zien verschijnen. Natuurlijk hopen wij dat deze mensen méér zullen meenemen dan alleen kennis en welvaart.... Tegelijkertijd beseften we ons voor het eerst de (waarschijnlijke) eindigheid van ons verblijf hier. Als de ontwikkelingen zich inderdaad zullen afspelen zoals in het vijf-jaren-plan wordt beoogd, dan zal Vrede Stad niet langer een geïsoleerde, achtergebleven stad zijn op de grens met Vietnam. Voor het eerst stelden we ons de vraag: wat gaan we doen wanneer onze taak hier erop zit?

Maar goed, zo ver is het nog lang niet, dus we gaan nog even door met het schrijven van een bedrijfsplan, met het leren kennen van mensen, met het leren van de taal en met het 'denken aan' de lokale bevolking.

Ziekenhuis

Het was me het weekje wel. Vorige week maandag tot en met vrijdag elke dag naar het ziekenhuis geweest. Was het niet voor een bloedtest (waarna ik op de EHBO terechtkwam i.v.m. flauwvallen), dan wel voor een uitstrijkje of een bezoek aan de KNO-arts. Maar het lastigste was nog wel (sorry voor dit onderwerp) het vullen van een potje met urine en een potje met ontlasting van 5 gezinsleden. En dat moest dan natuurlijk "vers" (= max 1 uur oud) zijn, dus we hebben heel wat ritjes naar het ziekenhuis gemaakt om weer een potje af te leveren (want vooral kinderen doen zoiets natuurlijk niet op commando).

Ik heb dus ook eindelijk een KNO-arts gezien en ik ben weer wat wijzer. Nadat ik mijn klachten aan hem had uitgelegd, was zijn eerste vraag: "Hoe is het met je maag?" Ik dacht: wat een stomme vraag, het gaat toch om mijn luchtwegen? Maar nadat ik had verteld dat ik sinds mijn zwangerschappen best wat last had van mijn maag, was zijn conclusie dat de spieren in mijn hals/nek daardoor verkrampt waren. Klinkt eigenlijk wel logisch, dus ik hoop dat hij het bij het rechte eind heeft. Ik heb nu medicijnen voor mijn maag gekregen, maar ik kwam er later pas achter dat je die niet kunt gebruiken als je borstvoeding geeft. Maar ik kan in ieder geval beginnen met goed op mijn voeding te gaan letten (en daarnaast natuurlijk ook stress en vermoeidheid te vermijden). Hopen dat het binnenkort beter gaat.

Zaterdagochtend om half zes zaten we in de taxi op weg naar het vliegveld en 15 uur en drie vluchten later arriveerden we eindelijk bij ons vrienden in Lente Stad. Door die vermoeiende reis helemaal vaderdag vergeten, maar dat halen we nog wel in. Morgen nog het laatste stukje van de reis: terugrijden naar Vrede Stad, wat meestal een autorit van 10-12 uur betekent. En dan weer lekker in ons eigen bedje.
(een vriendin belde trouwens net dat ons appartement geen stroom heeft en dat al het eten in de vriezer (o.a. Nederlandse kaas!) bedorven is. Bah.)

Laatste paar dagen in Thailand

We zitten nog steeds in Thailand. Na onze vakantie volgde een week conferentie in Chiang Mai (noord-Thailand) en nu moeten we nog een aantal medische zaken afhandelen, zoals tandarts, inentingen en medische onderzoeken. We gaan ook nog even op kraamvisite bij vrienden die afgelopen nacht hun 7e (!) kind kregen.

Salomé kruipt intussen al twee weken vrolijk rond, waarmee ze de vroegste van de drie is. Ze vond het ook helemaal geen probleem om afgelopen week elke dag bij de oppas gebracht te worden, wat voor ons heerlijk was, want zo hadden we lekker onze handen vrij en konden we alle samenkomsten bijwonen.

Juda en Zoë hebben ook een heerlijke tijd gehad bij het kinderprogramma (wat ze zelf 'school' noemden), waar ze lekker konden spelen, knutselen, verhalen luisteren en zingen. En natuurlijk heeft hun Engels een flinke boost gehad. Toen we op een dag lunch hadden met één van zijn juffen vroeg ze: "Wie is Mieke?" We moesten even nadenken, maar al gauw kwam het aha-moment, want als Juda over ons gezin praat, vergeet hij Mika (het kindje dat we in 2010 na 17 weken zwangerschap verloren) nooit. Hij zegt ook altijd dat we thuis met z'n zessen zijn, terwijl we in de ogen van Robin en mij maar met z'n vijven zijn. Bijzonder om te zien dat die gebeurtenis zo'n indruk op zo'n jong ventje heeft gemaakt, want Robin en ik hebben het er verder eigenlijk nooit over.

Tot slot nog even een gesprekje dat ik laatst met Juda had toen ik hem naar bed bracht:
Juda: "Hoe kun je stikken?"
Ik: "Als er iets in je luchtpijp zit, zoals een pindaatje, of als je keel dichtgeknepen wordt."
Juda: "Waarom is dat dan zo?"
Ik: "Gewoon, dat heeft de Here God zo gemaakt."
Juda: "Waarom heeft Hij dat dan zo gemaakt?"
Ik: "Dat weet ik ook niet hoor. Maar nu moet je lekker gaan slapen."
Juda: "Mag ik nog één vraag stellen?"
Ik: "Oké, nog eentje dan. Maar dat is dan echt de allerlaatste."
Juda: "Hoe groot is Jezus?'

Haha, wat een denker is het ventje toch.

Have a break...

Voordat Robin en ik kinderen hadden, hielden we meestal een actieve vakantie: wandelen, steden bekijken, rondreizen. Ook mét kinderen stonden onze vakanties meestal in het teken van dingen dóen, omdat je op zo’n hotelkamer snel bent uitgekeken. Shoppen (al die dingen die in China niet verkrijgbaar zijn), toeristische attracties bekijken, ergens een kopje koffie drinken. Sowieso moet je er hier in Thailand (waar we de afgelopen vier jaar onze vakanties hebben doorgebracht) twee keer per dag over nadenken waar je je lunch en waar je je avondeten gaat nuttigen, want dat zit nooit bij het verblijf inbegrepen. En dus moesten twee keer per dag alle slabbetjes, drinkbekers, kinderzitjes, plastic lepels en bakjes, luiers, doekjes en schone kleding bij elkaar verzameld worden voordat we een eetplek op konden gaan zoeken.

Maar dan de vakantie die achter ons ligt. Het vakantiehuis waar we verbleven lag in the middle of nowhere en er waren geen restaurantjes, winkeltjes, koffietentjes of toeristische attracties op loopafstand. En aangezien we geen vervoersmiddel hadden, waren we 12 dagen lang aangewezen op die plek. We hóefden er ook niet op uit, want er werden drie maaltijden per dag verzorgd. En dan blijft er niks anders over dan: niks doen. Bah, wat een vies woord: niks doen. De eerste dagen was het even wennen, want bij het opstaan denk je automatisch: wat gaan we vandaag doen? Maar na een paar dagen merkte ik dat iedereen binnen ons gezin lekkerder in zijn vel ging zitten en dat de lontjes niet meer zo kort waren. Hé, eigenlijk zijn we best een leuk gezin, kwam ik achter.

De beheerder van het vakantiehuis zei het heel mooi: “You have to learn to take a break.” (je moet leren om tot rust te komen). Het was hem in de afgelopen jaren opgevallen dat dat ook cultuurgebonden is: zo zijn Australiërs er van nature veel beter in dan bijvoorbeeld mensen uit Singapore. En Koreanen schijnen de kroon te spannen wat hard werken betreft. Waar zouden wij als Nederlanders zitten? Hoe denken wij bijvoorbeeld over de siësta? In China is het middagdutje een standaard verschijnsel: tussen 12.00 en 15.30 uur hoef je eigenlijk niks van een Chinees te verwachten want dan is het xiuxi (sjoosie), rusttijd. Het hele leven ligt dan voor een paar uur stil. Of ik zelf ook tijdens die uren rust? Nooit! Zonde van mijn tijd, zegt mijn Nederlandse achtergrond; er zijn zóveel dingen die moeten gebeuren! (herinner je je nog wat ik schreef als aandachtspunt voor mensen met een hoge D-factor? Ze moeten meer plezier maken en meer ontspannen!) Maar toch begin ik er steeds meer van overtuigd te raken dat het de mens goed doet, zo’n break midden op de dag en dat het goed zou zijn voor de volksgezondheid (maar waarschijnlijk niet voor de economie, en die is toch belangrijker dan de volksgezondheid?).

Toevallig las ik afgelopen week een artikel in het tijdschrift Newsweek over de slaapachterstand die mensen in het westen opbouwen. 85% van de mensen heeft een wekker nodig om wakker te worden, wat aantoont dat het volgens je interne lichaamsklok nog geen tijd was om wakker te worden. 66% slaapt per nacht één uur te weinig, 16% twee uur en mensen die nachtdiensten draaien komen nóg meer slaap te kort. Uit onderzoek was gebleken dat een ernstig slaaptekort resulteerde in hoge suikerspiegels, wat weer resulteerde in diabetes. Daarnaast zorgde slaapgebrek ervoor dat mensen de voorkeur gaven aan ongezond en zoet eten, in plaats van groenten en fruit, terwijl ze minder energie hadden om te bewegen. Het resultaat ligt voor de hand: overgewicht.

Dusss.... mijn goede voornemen is om meer bewust tijd te nemen om op te laden en om op tijd naar bed te gaan. En dan maar hopen dat je nachtrust niet verstoord wordt door een kind dat wat wil drinken, of uit bed valt, of de slaap niet meer kan vatten, of gewoon even een knuffel van papa of mama nodig heeft...

Luxe

Ziet dit eruit als een leuk begin van een vakantie? Ik dacht het niet.

Op dinsdagmorgen ging de wekker om 5.00 uur, zodat we op tijd konden vertrekken en ook op tijd in Lente Stad konden zijn. Dus om kwart voor zeven reden we weg, maar na 1,5 uur rijden stopte de auto ermee. Daar sta je dan, 1,5 uur van huis, met nog zeker 8 uur rijden voor de boeg. Twee mannen die daar woonden hebben alles geprobeerd om hem weer aan de praat te krijgen, maar het mocht niet baten. En we hadden ook nog wel een beetje tijdstress, want de volgende ochtend om 7.00 uur moesten we op het vliegveld van Lente Stad zijn voor onze vlucht naar Thailand. Uiteindelijk besloten om maar een sleepbedrijf uit Vrede Stad in te schakelen en de auto terug te laten slepen naar huis. Gelukkig stond daar een auto van vrienden die op verlof zijn, dus om 16.00 uur reden we opnieuw weg uit Vrede Stad, om om 3.30 uur 's nachts bij het huis van onze vrienden te arriveren. Twee uurtjes slaap gepakt en daarna weer uit de veren en op naar het vliegveld. Ach, zo zie je maar weer: every disaster makes a good story... (elke ramp zorgt voor een goed verhaal).

En nu genieten we van een luxe vakantie aan het strand. Niet dat we ons op een 5-sterren-resort bevinden, waarschijnlijk zou deze locatie volgens de gangbare classificatie nog geen twee sterren verdienen (en daar is de prijs dan ook naar). De kamers zijn eenvoudig en zeer verouderd, het verblijf ligt in de middle of nowhere en tijdens de maaltijden (op gezette tijden) moet je gewoon eten wat de pot schaft. Maar toch is het voor ons een luxe vakantie, omdat...

• al je was hier dagelijks wordt gedaan
• drie maaltijden per dag worden verzorgd in de eetzaal, waar ook nog eens kinderstoelen beschikbaar zijn
• drinken en snacks altijd beschikbaar zijn voor tussendoor
• er een zwembad is met peuterbadje erbij. Om het zwembad heen staat een hek met twee kindveilige sloten en tussen het peuterbadje en het diepe bad staat ook een hek.
• er een grote, groene tuin is met een soort boomhut, schommels, glijbaan, trampoline, wipwappen, driewielers en andere fietsjes
• het hele complex omheind is en op alle hekken sloten zitten
• het complex direct grenst aan een mooi, rustig strand, waarvoor ook nog eens allerlei speelgoed aanwezig is
• er in de tuin andere kinderen zijn om mee te spelen
• er een speelruimte is met veel speelgoed en boekjes en ook nog een TV-ruimte met veel DVD's
• er vrienden zijn met wie we na de maaltijd gezellig kunnen natafelen of die even een oogje in het zeil kunnen houden als wij onze handen vol hebben
• je vanuit de lounge een overzicht hebt over het hele terrein, zodat je rustig een boek kunt lezen of achter de computer kunt zitten terwijl de kinderen zich vermaken in de tuin
• er dekens beschikbaar zijn die we overal waar we maar willen kunnen neerleggen om Salomé op te laten spelen
• we als bonus-feature 24 uur per dag genieten van het rustgevende geluid van golven die het strand oprollen

Zo zie je maar, gedurende je leven verandert je idee van luxe; luxe is een subjectief en relatief begrip. Op dit moment vinden we dit een luxe resort, omdat de kinderen er vriendjes hebben en zich er heel goed kunnen vermaken. Ook omdat je ze eigenlijk nauwelijks in de gaten hoeft te houden, want het strand, het zwembad en de weg zijn goed afgesloten. Als je kleine kinderen hebt zit je helemaal niet zo te wachten op restaurants, winkelcentra en uitgaansgelegenheden, dan wil je gewoon dat de kinderen zich goed vermaken, want dan kan jij je als ouder ook goed vermaken.
Wie weet, over een jaar of 30 zoeken we misschien wel een resort op waar juist géén kinderen toegestaan zijn en ervaren we dat als een luxe....

 

De speelruimte met een ruime selectie aan verkleedkleren

 De mannen (Robin, Juda, Mark en Levi) gingen met een roeibootje de zee op

 Juda maakt met een peddel een kunstwerk in het zand

 Salomé's eerste strandervaring

Ons gezin door de DISC-bril

Ik ben onlangs begonnen met het lezen van het boek "Different Children, different needs". Nu was ik al langer bekend met het DISC-model, maar om het eens toegespitst te zien op het gezin is erg verfrissend. Het ligt zo voor de hand, maar toch staan we er vaak niet bij stil dat wij zelf een bepaalde persoonlijkheid hebben en dat onze kinderen wel eens een heel andere persoonlijkheid kunnen hebben. En dat daardoor onze opvoedstijl misschien helemaal niet aansluit bij wat een kind nodig heeft. Zo scoor ik bijvoorbeeld hoog in de D-factor, wat o.a. staat voor controle. D's zien grote lijnen en maken snel beslissingen, ze zijn taakgericht en willen snel resultaat. Dat Juda niet alleen qua uiterlijk op zijn vader lijkt, maar ook qua persoonlijkheid wordt me des te duidelijker tijdens het lezen van dit boek. Juda is namelijk gevoelig, rustig en een echte denker. Hij denkt over álles na en is niet snel tevreden met een antwoord. Voor mij gaat het soms een beetje te langzaam met die mannen bij ons in huis, maar ze zitten gewoon allebei meer aan de 'onderkant' van het model en zijn meer gericht op details en willen graag een weloverwogen beslissing maken. Zoë daarentegen lijkt meer op mij, wat juist ook wel weer voor botsingen zorgt, want twee vrouwen onder één dak die graag de touwtjes in handen hebben gaat natuurlijk niet altijd goed. Overigens zegt het boek dat pas tussen de 6 en 8 jaar de persoonlijkheid van een kind pas echt duidelijk wordt, dus misschien is het nog wat vroeg om nu al conclusies te trekken.

Het mooie aan dit boek is dat het bepaalde persoonlijkheden niet als beter bestempeld, maar dat elke persoonlijkheid zijn eigen kracht en zijn eigen valkuilen heeft. Dit in tegenstelling tot het denken van deze maatschappij, waar eigenschappen als extravert en mensgericht zijn vaak als beter worden bestempeld.
Het advies in dit boek voor een D-ouder, zoals ik, is om relaxter te zijn en meer plezier te hebben. Herkenbaar: ik wil gewoon resultaat zien. Dus, nu doe ik meer m'n best om gewoon af en toe even de controle te laten gaan.

Ik zou nog veel meer kunnen schrijven over de dingen die ik goed vind in dit boek, maar eigenlijk moet je het als ouder gewoon zelf lezen. (ook verkrijgbaar in het Nederlands: Ieder kind een eigen aanpak)

Tenslotte nog twee voorvallen die iets weergeven van de gevoelige aard van Juda:
Een paar weken geleden zaten we met een groep buitenlanders in een restaurant te eten en iemand had wormen besteld. Toen Juda de wormpjes, waar ogen en pootjes nog aan zaten, zag, was hij helemaal ontroostbaar. Hij vond het zo zielig voor de wormpjes! We hebben maar niet verteld dat de schaal ernaast hondenvlees was....
Een andere keer nam Joanne, die zo nu en dan nog een middagje bij ons thuis komt, Juda en Zoë mee naar buiten om te spelen. Beneden aan de trap lag een rupsje en Juda stond er gefascineerd naar te kijken. Wat er precies is gebeurd weet ik niet, misschien dacht Joanne wel dat Juda de rups eng of vies vond, maar in ieder geval kwam Juda even later helemaal overstuur weer het huis binnen omdat Joanne de rups had doodgetrapt. Zoals jullie begrijpen is Joanne een beetje uit de gratie gevallen...