Sorry lezers, vorige week een weekje overgeslagen wat betreft bloggen. Het was echt *piep*druk. Het regelen van een container om onze spullen naar Nederland te brengen lukte niet zo, maar volgens onze eigen planning zou deze op vrijdag de 8e bij ons voor de deur staan. Op maandag kregen we te horen dat ze eerst een goederenlijst nodig hadden voordat de haven in Shenzhen de vracht goed kon keuren. Dus als een gek aan het inpakken geslagen, want we moesten dus zo snel mogelijk weten hoeveel dozen er in de container moesten (en als je probeert te schatten: het zijn er toch altijd meer dan je denkt). Twee hele dagen doorgebikkeld, van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat. Uiteindelijk dinsdagavond de lijst naar de vervoerder gemaild. Krijgen we op woensdagmiddag te horen dat de haven de vracht niet accepteert. Dat vonden we, op z'n zachtst gezegd, niet zo leuk. Gelukkig werd er een alternatief gevonden en konden onze spullen wel via de haven van Guangzhou vervoerd worden. Een kleine vrachtwagen was op zo'n korte termijn niet beschikbaar, dus werden onze spullen op vrijdagmorgen in een enorme vrachtwagen geladen. Pfff.... dat luchtte op zeg!
Aan het begin van de week waren we al naar een ander appartement (van vrienden op verlof) verhuisd, met vijf koffers met daarin alles wat we in het vliegtuig mee wilden nemen, dus na vrijdagochtend was het eigenlijk alleen nog een kwestie van onze twee appartementen opruimen en schoonmaken. Het weekend was dus iets minder stressvol.
Deze dagen hadden we niet overleefd zonder Deborah en Hanna. Deborah is iemand uit Nederland van wie we eind juni hoorden dat ze wel graag voor een maandje wilde komen. Twee weken later stond ze op de stoep... Wat heeft ze ons veel werk uit handen genomen door elke dag de kinderen op sleeptouw te nemen! Hanna is onze hulp in de huishouding en zij heeft de afgelopen week afwisselend op de kinderen gepast of meegeholpen met inpakken, sjouwen, opruimen en schoonmaken. Twee engelen recht uit de hemel!
Qua afscheid nemen viel de drukte wel mee, want we hadden twee afscheidsfeestjes. Zaterdag hadden de buitenlanders een bijeenkomst voor ons georganiseerd en vanavond hadden we zelf een feest georganiseerd voor lokale vrienden. Niet al te veel tijd aan kwijt dus, maar wel goed.
En dan vraagt iedereen nog: 'Hoe gaat het met de zwangerschap?" Ik kan alleen maar antwoorden: "Ik weet het niet, ik hoop maar dat het goed gaat." Vóór deze zwangerschap dacht ik dat ik het emotioneel allemaal goed aankon, dat ik de misgelopen zwangerschap van vier jaar geleden goed verwerkt had, maar nu de hormonen door mijn lichaam gieren merk ik dat er geen dag voorbij gaat zonder dat ik denk: "Het gaat weer mis." Natuurlijk zou het verschrikkelijk zijn als het weer mis ging, maar wat me op dit moment het ergste lijkt is als het híer mis zou gaan. Dat kan ik er nu echt even niet bij hebben. Dus ik tel de dagen af dat we in Nederland arriveren en ik toegang heb tot normale zorg. Nog drie nachtjes slapen!
Hopelijk tot snel allemaal!
maandag 11 augustus 2014
maandag 28 juli 2014
Tevreden mannen
Ik weet nog dat ik het als kind zo moeilijk vond om iets voor mijn vaders verjaardag te kopen. Ik dacht eigenlijk dat het aan mijn vader lag, want die zei altijd: "Ik heb toch alles al wat mijn hartje begeert?" Dus ieder jaar kocht ik een nieuw flesje after shave. Ieder jaar hetzelfde merk, lekker makkelijk.
Afgelopen donderdag werd Robin 37. En in de weken vóór zijn verjaardag kon ik maar niks bedenken om hem te geven. Ik wist dat hij een stuk of 500 ongelezen e-books had, dus een boek ging het niet worden. Itunes beslaat met 5.000 nummers een groot deel van onze harde schijf, dus misschien was een nieuw muziek album ook niet echt nodig. Waar Robin zelf graag geld aan uitgeeft? Elektrische dingen (snoertjes, stekkertjes, computer accessoires etc.) en zo nu en dan wat gereedschap. Dat soort dingen kan hij beter zelf uitzoeken, leek me, en dat doet hij ook als het nodig is. Dus ik zat met mijn handen in het haar wat betreft een cadeau.
Gelukkig: op maandag arriveerde een pakketje van mijn moeder met daarin een blik met drop, een CD en een cadeaukaart (naast nog heel veel andere lekkere dingen). Drie prima cadeaus, zodat elk van de kinderen in ieder geval niet met lege handen stond op de ochtend van de 24e (uiteraard wist Robin donders goed dat dit cadeautjes van zijn schoonouders waren). En ik? Ik stopte al mijn liefde in een lekkere appeltaart; dat was dan mijn cadeau.
Misschien lag het toch niet aan mijn vader en is het gewoon een mannending: tevreden zijn met wat je hebt. Vrouwen daarentegen hebben altijd wel wat te willen, anders zou er toch ook geen lol te beleven zijn aan een dagje winkelen?!
Ik hoop maar dat Robin straks in Nederland één of andere leuke hobby ontwikkelt, anders worden de komende 40 jaar wel heel eentonig wat verjaardagscadeaus betreft.
Afgelopen donderdag werd Robin 37. En in de weken vóór zijn verjaardag kon ik maar niks bedenken om hem te geven. Ik wist dat hij een stuk of 500 ongelezen e-books had, dus een boek ging het niet worden. Itunes beslaat met 5.000 nummers een groot deel van onze harde schijf, dus misschien was een nieuw muziek album ook niet echt nodig. Waar Robin zelf graag geld aan uitgeeft? Elektrische dingen (snoertjes, stekkertjes, computer accessoires etc.) en zo nu en dan wat gereedschap. Dat soort dingen kan hij beter zelf uitzoeken, leek me, en dat doet hij ook als het nodig is. Dus ik zat met mijn handen in het haar wat betreft een cadeau.
Gelukkig: op maandag arriveerde een pakketje van mijn moeder met daarin een blik met drop, een CD en een cadeaukaart (naast nog heel veel andere lekkere dingen). Drie prima cadeaus, zodat elk van de kinderen in ieder geval niet met lege handen stond op de ochtend van de 24e (uiteraard wist Robin donders goed dat dit cadeautjes van zijn schoonouders waren). En ik? Ik stopte al mijn liefde in een lekkere appeltaart; dat was dan mijn cadeau.
Misschien lag het toch niet aan mijn vader en is het gewoon een mannending: tevreden zijn met wat je hebt. Vrouwen daarentegen hebben altijd wel wat te willen, anders zou er toch ook geen lol te beleven zijn aan een dagje winkelen?!
Ik hoop maar dat Robin straks in Nederland één of andere leuke hobby ontwikkelt, anders worden de komende 40 jaar wel heel eentonig wat verjaardagscadeaus betreft.
 |
| Gelukkig hadden de kinderen op school iets leuks geknutseld voor Robin |
maandag 21 juli 2014
R.I.P. Hammie
Nadat we aan de kinderen verteld hadden dat we niet terug zouden keren naar China, vroegen we: "Wat zal je het meest missen in China?" We verwachtten als antwoord: "Lauren en Mia," hun Amerikaanse vriendinnen, maar Zoës antwoord was zonder twijfel: "De hamsters!" O nee, die stomme hamsters altijd! Want toen we ze in december kochten, leek het me een goed idee. Maar toen we erachter kwamen dat één van de twee bleek te bijten, durfden de kinderen beide hamsters niet meer vast te pakken en dus was de lol er snel af. Hoe wonderlijk zit dan het kinderbrein in elkaar, dat ze zich toch gaan hechten aan die beestjes waar ze bang voor zijn en die nooit hun kooitjes uitkomen.
Het was dan ook van groot belang dat Hammie en Doopie Woopie een goed thuis zouden krijgen na ons vertrek en veel andere opties dan Lauren en Mia hadden we niet. Maar hoe kun je nu een bijtende hamster aanbieden? Dus in stilte bad ik dat de bijtende hamster het niet zou halen, dat zou voor iedereen beter zijn. En tot mijn grote verbazing trof ik Hammie eergisteren met dichte oogjes aan in haar kooitje, nog wel actief rondlopend en klimmend. Maar gisteren was er weinig actie meer te bespeuren en stierf ze een stille dood. Wat een opluchting, voor mij dan. Toen Zoë en auntie Kelsey gisteravond samen Hammie in een plastic zakje deden en auntie Kelsey aan mij vroeg wat er met het diertje moest gebeuren, zei ik dan ook lacherig: "In de prullebak." Juda protesteerde: "Nee! Ik wil hem bewaren, hij is zo lekker zacht!" Maar uiteraard kwam daar niks van in. En dus werd ze in de prullenbak gegooid, werd de zak dichtgeknoopt en bij de deur gezet.
's Avonds wees Robin mij er -terecht- op dat ik wel wat gevoeliger om had mogen gaan met het overlijden van Zoës huisdier. Zo'n gebeurtenis kan voor een kind een heel traumatische ervaring zijn, zei hij. Oeps.... door mijn eigen vreugde was ik even de gevoelens van onze kinderen vergeten.
Het was dan ook van groot belang dat Hammie en Doopie Woopie een goed thuis zouden krijgen na ons vertrek en veel andere opties dan Lauren en Mia hadden we niet. Maar hoe kun je nu een bijtende hamster aanbieden? Dus in stilte bad ik dat de bijtende hamster het niet zou halen, dat zou voor iedereen beter zijn. En tot mijn grote verbazing trof ik Hammie eergisteren met dichte oogjes aan in haar kooitje, nog wel actief rondlopend en klimmend. Maar gisteren was er weinig actie meer te bespeuren en stierf ze een stille dood. Wat een opluchting, voor mij dan. Toen Zoë en auntie Kelsey gisteravond samen Hammie in een plastic zakje deden en auntie Kelsey aan mij vroeg wat er met het diertje moest gebeuren, zei ik dan ook lacherig: "In de prullebak." Juda protesteerde: "Nee! Ik wil hem bewaren, hij is zo lekker zacht!" Maar uiteraard kwam daar niks van in. En dus werd ze in de prullenbak gegooid, werd de zak dichtgeknoopt en bij de deur gezet.
's Avonds wees Robin mij er -terecht- op dat ik wel wat gevoeliger om had mogen gaan met het overlijden van Zoës huisdier. Zo'n gebeurtenis kan voor een kind een heel traumatische ervaring zijn, zei hij. Oeps.... door mijn eigen vreugde was ik even de gevoelens van onze kinderen vergeten.
maandag 14 juli 2014
De droom teruggeven
Tja, en dan heb je ineens wel weer iets om over te schrijven, want the word is out.... we ronden onze tijd hier in China af. Iedereen bedankt voor alle lieve e-mails, fijn om te weten dat we met open armen weer in Nederland ontvangen worden. Drie dingen komen in vrijwel elke reactie terug:
- wat een verrassing, dat hadden we niet aan zien komen!
- wat moedig dat jullie deze beslissing hebben gemaakt
- het zal vast geen makkelijke beslissing zijn geweest
Ik had verwacht dat als het punt ooit daar zou komen dat we terug zouden gaan naar Nederland, dat ik in een euforische stemming zou zijn. Eindelijk een 'normaal' leven voor de kinderen. Eindelijk de kinderen kennis kunnen laten maken met het mooie Nederland en het fascinerende Europa. Eindelijk weer kunnen koken wat je lekker vindt. Eindelijk niet meer aangestaard worden en overal het onderwerp van gesprek zijn. Eindelijk kunnen de kinderen hun opa's, oma's, ooms, tantes, neefjes en nichtjes leren kennen.
Maar ondanks al bovenstaande dingen, brengt onze terugkeer op dit moment vooral veel verdriet met zich mee. Ik dacht altijd dat weggaan uit Nederland moeilijk was, nu weet ik: terugkeren is nóg moeilijker. Toen we vertrokken uit Nederland gingen we het Grote Avontuur tegemoet, onze droom werd werkelijkheid. Ja, natuurlijk zouden we Nederland en de mensen van wie we hielden gaan missen, maar we wisten dat we Nederland weer terug zouden zien en onze geliefden ook. Het afscheid dat nu voor de deur staat voelt meer definitief: de plekken die we nu thuis noemen, zullen we misschien nooit meer zien. De mensen die we onze beste vrienden noemen, zullen we waarschijnlijk ook nooit meer zien. En de droom waaraan we 6,5 jaar gewerkt hebben en die nog eens 7 jaar voorbereidingstijd heeft gekost, moeten we nu teruggeven aan Degene die hem ons gaf.
Gelukkig voelt het niet als falen of als een mislukking. We weten dat we hier een mooie bijdrage hebben kunnen leveren aan het werk. We weten ook dat God ons allebei speciale gaven en talenten heeft gegeven om te gebruiken voor Zijn eer, het waren alleen helaas niet de gaven en talenten die hard nodig zijn voor het werk hier. We weten ook dat we in deze periode gegroeid zijn als persoon en een aantal belangrijke levenslessen hebben geleerd. Het was dus allemaal niet voor niets.
Hoe ik me nu dan wél voel? Leeg. Ik heb er gewoon geen ander woord voor. Het is niet persé een negatief gevoel, gewoon een heel logisch gevoel. Je sluit een seizoen af, maar begint niet direct aan een nieuw seizoen. Eerst maar alles goed laten bezinken en verwerken, voordat we weer nieuwe dingen aanpakken, nieuwe uitdagingen aangaan. Nu dus in een vacuüm. Niet bedrukkend, maar juist heel vrij. Vrij om stil te zijn, om te reflecteren, om te huilen, om het allemaal een plek te geven.
En dan, ooit... zal er weer een Nieuwe Droom komen.
- wat een verrassing, dat hadden we niet aan zien komen!
- wat moedig dat jullie deze beslissing hebben gemaakt
- het zal vast geen makkelijke beslissing zijn geweest
Ik had verwacht dat als het punt ooit daar zou komen dat we terug zouden gaan naar Nederland, dat ik in een euforische stemming zou zijn. Eindelijk een 'normaal' leven voor de kinderen. Eindelijk de kinderen kennis kunnen laten maken met het mooie Nederland en het fascinerende Europa. Eindelijk weer kunnen koken wat je lekker vindt. Eindelijk niet meer aangestaard worden en overal het onderwerp van gesprek zijn. Eindelijk kunnen de kinderen hun opa's, oma's, ooms, tantes, neefjes en nichtjes leren kennen.
Maar ondanks al bovenstaande dingen, brengt onze terugkeer op dit moment vooral veel verdriet met zich mee. Ik dacht altijd dat weggaan uit Nederland moeilijk was, nu weet ik: terugkeren is nóg moeilijker. Toen we vertrokken uit Nederland gingen we het Grote Avontuur tegemoet, onze droom werd werkelijkheid. Ja, natuurlijk zouden we Nederland en de mensen van wie we hielden gaan missen, maar we wisten dat we Nederland weer terug zouden zien en onze geliefden ook. Het afscheid dat nu voor de deur staat voelt meer definitief: de plekken die we nu thuis noemen, zullen we misschien nooit meer zien. De mensen die we onze beste vrienden noemen, zullen we waarschijnlijk ook nooit meer zien. En de droom waaraan we 6,5 jaar gewerkt hebben en die nog eens 7 jaar voorbereidingstijd heeft gekost, moeten we nu teruggeven aan Degene die hem ons gaf.
Gelukkig voelt het niet als falen of als een mislukking. We weten dat we hier een mooie bijdrage hebben kunnen leveren aan het werk. We weten ook dat God ons allebei speciale gaven en talenten heeft gegeven om te gebruiken voor Zijn eer, het waren alleen helaas niet de gaven en talenten die hard nodig zijn voor het werk hier. We weten ook dat we in deze periode gegroeid zijn als persoon en een aantal belangrijke levenslessen hebben geleerd. Het was dus allemaal niet voor niets.
Hoe ik me nu dan wél voel? Leeg. Ik heb er gewoon geen ander woord voor. Het is niet persé een negatief gevoel, gewoon een heel logisch gevoel. Je sluit een seizoen af, maar begint niet direct aan een nieuw seizoen. Eerst maar alles goed laten bezinken en verwerken, voordat we weer nieuwe dingen aanpakken, nieuwe uitdagingen aangaan. Nu dus in een vacuüm. Niet bedrukkend, maar juist heel vrij. Vrij om stil te zijn, om te reflecteren, om te huilen, om het allemaal een plek te geven.
En dan, ooit... zal er weer een Nieuwe Droom komen.
maandag 7 juli 2014
Sorry, weer niks boeiends
Het moge jullie al een paar weken lang duidelijk zijn: ik ben totaal inspiratieloos. Naast de gebruikelijke misselijkheid en vermoeidheid kampen we binnen ons gezin al wekenlang met allerlei kwaaltjes. Ik had gehoopt dat we er na de buikgriep-episode in Thailand weer even vanaf zouden zijn, maar Salomé heeft al voor de derde keer koorts deze maand, ikzelf ben ook een paar dagen grieperig geweest en vandaag voegde Juda zich bij de ziekenboeg. Met onze gedachten zijn we al half in Nederland en ondertussen spelen er persoonlijke zaken die ook de nodige tijd en energie vragen.
Tja, en dan schiet er niet zo makkelijk even een leuk onderwerp om over te schrijven in je hoofd.
Mijn leven in het kort:
- ik heb toch een deel van de wedstrijd Nederland-Costa Rica gekeken. Ik had een slapeloze nacht en hoopte dat het voetbal (begon om 4 uur 's ochtends) me moe zou maken. En het werkte: na de eerste helft viel ik in slaap, om vervolgens vóór de penalty's weer wakker te worden (6.30u.).
- volgens mij is het kakkerlakkenseizoen begonnen: continu lopen we dikke, vette kakkerlakken tegen het lijf in ons huis. We weten dat ze niks doen, maar toch....
- eind deze week begint de Cultural Exchange waarbij we betrokken zijn. De hoofdorganisatie is echter niet in onze handen en we weten nog niet eens waar dit evenement gaat plaatsvinden en wat de invulling van het programma wordt. Beetje frustrerend, maar we wachten af.
- gisteren weer een echo gehad. Gelukkig zag alles er nog steeds goed uit. De prijs was sinds mijn zwangerschap van Salomé verhoogd van 7 naar 14 Euro. Schandalig! ;-)
- van kinds-af-aan ben ik al een lezer geweest, maar sinds ik kinderen heb, kan ik maar slecht de tijd en de rust vinden om een boek te lezen. Of ik begin in een boek, maar lees het vervolgens niet uit. Maar sinds ik in deze 5-delige serie van Lynn Austin begon, was ik niet meer te stoppen. 5 boeken, 1750 bladzijden, in twee maanden. Heerlijk was het! Zoals gezegd, ik ben dan ook wel veel ziek, zwak en misselijk geweest en heb vakantie gehad, dus dat bood een mooie gelegenheid om wat vaker dan normaal een boek erbij te pakken.
Tja, en dan schiet er niet zo makkelijk even een leuk onderwerp om over te schrijven in je hoofd.
Mijn leven in het kort:
- ik heb toch een deel van de wedstrijd Nederland-Costa Rica gekeken. Ik had een slapeloze nacht en hoopte dat het voetbal (begon om 4 uur 's ochtends) me moe zou maken. En het werkte: na de eerste helft viel ik in slaap, om vervolgens vóór de penalty's weer wakker te worden (6.30u.).
- volgens mij is het kakkerlakkenseizoen begonnen: continu lopen we dikke, vette kakkerlakken tegen het lijf in ons huis. We weten dat ze niks doen, maar toch....
- eind deze week begint de Cultural Exchange waarbij we betrokken zijn. De hoofdorganisatie is echter niet in onze handen en we weten nog niet eens waar dit evenement gaat plaatsvinden en wat de invulling van het programma wordt. Beetje frustrerend, maar we wachten af.
- gisteren weer een echo gehad. Gelukkig zag alles er nog steeds goed uit. De prijs was sinds mijn zwangerschap van Salomé verhoogd van 7 naar 14 Euro. Schandalig! ;-)
 |
| Eerste boek gratis voor de Kindle, de andere 4 voor €1,50 op Amazon! |
maandag 30 juni 2014
Van suf naar cool
Loom
Toen we in Thailand waren ontving ik van mijn moeder een pakketje (ik moet waarschijnlijk eigenlijk zeggen: van mijn ouders, maar ik denk dat mijn vader weinig zeggenschap heeft in de samenstelling ervan, hij is slechts de financierder). Onderdeel van de inhoud was een zak met héél veel gekleurde elastiekjes en daarbij een boek hoe je er armbandjes van moest maken. Wat moet ik híer nou weer mee? dacht ik. Armbandjes maken van gekleurde elastiekjes? Wat suf (sorry, mam). Dus ik stopte ze in de koffer en dacht: daar kijk ik nog wel eens naar als we weer in Vrede Stad zijn.
Een week later waren we op de conferentie. Veel jonge gastjes en ook redelijk jonge leiders van over de hele wereld. Wat schetste mijn verbazing? Al die kinderen en tieners met zo'n gehaakt bandje om! Wist ik veel dat deze loom-bandjes zo'n rage waren, niet alleen in Nederland, maar wereldwijd! Snel de pakjes met elastiekjes weer uit de koffer gevist en er een paar bandjes voor de kinderen van gehaakt. Tja, dan is het ineens niet meer suf, maar cool. En dan ben je je moeder ineens toch wel dankbaar dat ze je laat meedelen in iets wat blijkbaar razend populair is in Nederland.
Eenmaal terug in Vrede Stad ontdekte ik dat de loom-bandjes zelfs hun weg naar deze afgelegen en achtergebleven stad hadden gevonden en dat schoolkinderen er hier ook helemaal gek mee zijn.
Nog meer rages in Nederland waar ik geen weet van heb? Dingen die we móeten weten voordat we op 14 augustus op Nederlandse bodem landen?
Dansvoorstelling
Zoë danste dus al een paar weken op de school waaraan Robin lesgeeft, maar door onze reis naar Thailand was ze er in totaal vier weekjes tussenuit geweest. Toen ze vorige week woensdag weer bij de les verscheen, hoorden we: "overmorgen is er een voorstelling, voor de graduation ceremony" (jawel, op een peuter-/kleuterschool nog wel!). Woensdag, donderdag en vrijdag dus flink aan Zoë's danspasjes gesleuteld en dan ben je als moeder toch wel trots als je dochter op het podium staat te swingen, ook stond ze vooral naar het meisje naast zich te kijken wat ze ook alweer moest doen :-) Het blijft tenslotte je dochter...
Toen we in Thailand waren ontving ik van mijn moeder een pakketje (ik moet waarschijnlijk eigenlijk zeggen: van mijn ouders, maar ik denk dat mijn vader weinig zeggenschap heeft in de samenstelling ervan, hij is slechts de financierder). Onderdeel van de inhoud was een zak met héél veel gekleurde elastiekjes en daarbij een boek hoe je er armbandjes van moest maken. Wat moet ik híer nou weer mee? dacht ik. Armbandjes maken van gekleurde elastiekjes? Wat suf (sorry, mam). Dus ik stopte ze in de koffer en dacht: daar kijk ik nog wel eens naar als we weer in Vrede Stad zijn.
Een week later waren we op de conferentie. Veel jonge gastjes en ook redelijk jonge leiders van over de hele wereld. Wat schetste mijn verbazing? Al die kinderen en tieners met zo'n gehaakt bandje om! Wist ik veel dat deze loom-bandjes zo'n rage waren, niet alleen in Nederland, maar wereldwijd! Snel de pakjes met elastiekjes weer uit de koffer gevist en er een paar bandjes voor de kinderen van gehaakt. Tja, dan is het ineens niet meer suf, maar cool. En dan ben je je moeder ineens toch wel dankbaar dat ze je laat meedelen in iets wat blijkbaar razend populair is in Nederland.
Eenmaal terug in Vrede Stad ontdekte ik dat de loom-bandjes zelfs hun weg naar deze afgelegen en achtergebleven stad hadden gevonden en dat schoolkinderen er hier ook helemaal gek mee zijn.
Nog meer rages in Nederland waar ik geen weet van heb? Dingen die we móeten weten voordat we op 14 augustus op Nederlandse bodem landen?
Dansvoorstelling
Zoë danste dus al een paar weken op de school waaraan Robin lesgeeft, maar door onze reis naar Thailand was ze er in totaal vier weekjes tussenuit geweest. Toen ze vorige week woensdag weer bij de les verscheen, hoorden we: "overmorgen is er een voorstelling, voor de graduation ceremony" (jawel, op een peuter-/kleuterschool nog wel!). Woensdag, donderdag en vrijdag dus flink aan Zoë's danspasjes gesleuteld en dan ben je als moeder toch wel trots als je dochter op het podium staat te swingen, ook stond ze vooral naar het meisje naast zich te kijken wat ze ook alweer moest doen :-) Het blijft tenslotte je dochter...
maandag 23 juni 2014
Robin eenzaam op de bank
Ik kan wel gaan schrijven over wat er hier op dit moment leeft, maar dat is weinig boeiends: we pakken onze activiteiten weer op na drie weken afwezigheid en ik ben bezig om met Juda de laatste weken van groep 3 af te ronden. Verder voeren woorden als 'misselijk', 'brak' en 'bagger' de boventoon. Hopen dat dat over een week of drie minder wordt.
Dan maar aansluiten bij wat er op dit moment in Nederland (en de rest van de wereld) leeft: VOETBAL! Ja, het leeft in de rest van de wereld, behalve in China. Is het niet vreemd dat een klein land als België zich weet te plaatsen voor de achtste finales en dat het grootste land ter wereld (wat inwoners betreft) deze sport maar niet onder de knie kan krijgen? Dit land dat bovenaan de medaillelijst eindigde bij de Spelen van 2008 en dat een ijzersterke discipline aan de dag kan leggen op welk gebied dan ook. Tafeltennis, badminton, hockey, volleybal: ze kunnen het allemaal. Maar voetbal? Nou nee. Misschien komt het wel omdat de steden zó dichtbevolkt zijn dat er helemaal geen ruimte is voor een groot voetbalveld. Maar misschien komt het ook wel omdat ze hier niet zijn opgegroeid met Calvé Pindakaas.
En dan helpt het ook niet echt dat we midden in de nacht ons bed uit moeten om een wedstrijd te kunnen zien. Als we nou overdag konden kijken, dan zou Robin in Juda misschien nog mede-fanaat vinden. In ons huis dus geen oranje-koorts. In dit land ook geen WK-gekte. En dus zit Robin 's nachts eenzaam op de bank met zijn computer op zijn schoot Oranje aan te moedigen. In stilte natuurlijk, want ik ben niet bereid om mijn nachtrust ervoor op te offeren. Nóg niet; pas als ze in de finale staan...
Dan maar aansluiten bij wat er op dit moment in Nederland (en de rest van de wereld) leeft: VOETBAL! Ja, het leeft in de rest van de wereld, behalve in China. Is het niet vreemd dat een klein land als België zich weet te plaatsen voor de achtste finales en dat het grootste land ter wereld (wat inwoners betreft) deze sport maar niet onder de knie kan krijgen? Dit land dat bovenaan de medaillelijst eindigde bij de Spelen van 2008 en dat een ijzersterke discipline aan de dag kan leggen op welk gebied dan ook. Tafeltennis, badminton, hockey, volleybal: ze kunnen het allemaal. Maar voetbal? Nou nee. Misschien komt het wel omdat de steden zó dichtbevolkt zijn dat er helemaal geen ruimte is voor een groot voetbalveld. Maar misschien komt het ook wel omdat ze hier niet zijn opgegroeid met Calvé Pindakaas.
En dan helpt het ook niet echt dat we midden in de nacht ons bed uit moeten om een wedstrijd te kunnen zien. Als we nou overdag konden kijken, dan zou Robin in Juda misschien nog mede-fanaat vinden. In ons huis dus geen oranje-koorts. In dit land ook geen WK-gekte. En dus zit Robin 's nachts eenzaam op de bank met zijn computer op zijn schoot Oranje aan te moedigen. In stilte natuurlijk, want ik ben niet bereid om mijn nachtrust ervoor op te offeren. Nóg niet; pas als ze in de finale staan...
maandag 16 juni 2014
Zeg nooit nooit
Wat vond ik het allemaal overweldigend: die eerste jaren van een jong gezin. Toevallig vielen de eerste jaren van ons gezin samen met de eerste jaren van ons wonen in Azië, dus dat zal ongetwijfeld hebben bijgedragen aan het achtbaangevoel.
Juda was vijf maanden oud toen we naar Azië vertrokken. Binnen een paar maanden was ik alweer zwanger en anderhalf jaar na Juda diende Zoë zich aan. Na een jaar borstvoeding was ik al gauw weer zwanger van de derde, een kind dat we helaas bijna halverwege de zwangerschap weer aan God terug moesten geven. Maar tien maanden later werden we verblijd met de komst van Salomé, geen vervanging van ons overleden kindje, maar wel een verzachting van het verdriet.
En toen.... was ik er HELEMAAL klaar mee. Voor mij geen zwangerschappen en baby’s meer, wist ik zeker. Dus ik gaf al mijn babyspullen en positiekleding weg en als we niet in zo’n afgelegen gebied hadden gewoond, dan was Robin intussen ongetwijfeld al ‘onschadelijk’ gemaakt.
Maar de gebroken nachten werden minder, het gesjouw met een kind op je arm hield op, er hoefden geen babyhapjes meer gemaakt te worden, er hoefde geen kind meer gevoerd te worden, er hoefden geen luiers meer verschoond te worden en ik verbaasde me erover dat er nog een andere wereld bestond buiten die oneindige oververmoeidheid.
En dus, na Salomé’s tweede verjaardag, realiseerde ik me: ik had de achtbaan achter me gelaten en was in rustiger vaarwater terechtgekomen.
Er was weer ruimte: in mijn hoofd, in mijn energievoorraad, in mijn tijd.
Deze hele inleiding was eigenlijk alleen maar bedoeld om jullie voor te bereiden op het nieuws dat we in januari opnieuw een kind in ons gezin hopen te verwelkomen. Natuurlijk heeft de ervaring uit het verleden ons geleerd dat we alleen maar kunnen zeggen ‘hopen’ en dat je ons niet zult horen zeggen: “In januari komt de baby.” Maar: ik ben nu 11 weken zwanger en: so far, so good (= tot nu toe alles goed).
Eerlijk gezegd had ik wel mijn twijfels over ruimte in ons budget. Onze manier van leven is uiteraard geen vetpot en natuurlijk brengt een extra kind ook extra kosten met zich mee. Zouden we nog wel rond kunnen komen? Maar ook hierin mocht ik al snel ‘ruimte’ ervaren: we zijn nog nooit iets tekort gekomen, God heeft altijd ruim voorzien in wat we nodig hadden! Zou God dan nu zeggen: “Tot drie kinderen zorg ik voor je, maar bij de vierde hou ik ermee op”. Gekheid natuurlijk! Zijn zorg is grenzeloos en zijn middelen zijn eindeloos. We hoeven niet te twijfelen aan zijn zorg voor ons, of we nu drie, vier of tien kinderen hebben!
Juda was vijf maanden oud toen we naar Azië vertrokken. Binnen een paar maanden was ik alweer zwanger en anderhalf jaar na Juda diende Zoë zich aan. Na een jaar borstvoeding was ik al gauw weer zwanger van de derde, een kind dat we helaas bijna halverwege de zwangerschap weer aan God terug moesten geven. Maar tien maanden later werden we verblijd met de komst van Salomé, geen vervanging van ons overleden kindje, maar wel een verzachting van het verdriet.
En toen.... was ik er HELEMAAL klaar mee. Voor mij geen zwangerschappen en baby’s meer, wist ik zeker. Dus ik gaf al mijn babyspullen en positiekleding weg en als we niet in zo’n afgelegen gebied hadden gewoond, dan was Robin intussen ongetwijfeld al ‘onschadelijk’ gemaakt.
Maar de gebroken nachten werden minder, het gesjouw met een kind op je arm hield op, er hoefden geen babyhapjes meer gemaakt te worden, er hoefde geen kind meer gevoerd te worden, er hoefden geen luiers meer verschoond te worden en ik verbaasde me erover dat er nog een andere wereld bestond buiten die oneindige oververmoeidheid.
En dus, na Salomé’s tweede verjaardag, realiseerde ik me: ik had de achtbaan achter me gelaten en was in rustiger vaarwater terechtgekomen.
Er was weer ruimte: in mijn hoofd, in mijn energievoorraad, in mijn tijd.
Deze hele inleiding was eigenlijk alleen maar bedoeld om jullie voor te bereiden op het nieuws dat we in januari opnieuw een kind in ons gezin hopen te verwelkomen. Natuurlijk heeft de ervaring uit het verleden ons geleerd dat we alleen maar kunnen zeggen ‘hopen’ en dat je ons niet zult horen zeggen: “In januari komt de baby.” Maar: ik ben nu 11 weken zwanger en: so far, so good (= tot nu toe alles goed).
Eerlijk gezegd had ik wel mijn twijfels over ruimte in ons budget. Onze manier van leven is uiteraard geen vetpot en natuurlijk brengt een extra kind ook extra kosten met zich mee. Zouden we nog wel rond kunnen komen? Maar ook hierin mocht ik al snel ‘ruimte’ ervaren: we zijn nog nooit iets tekort gekomen, God heeft altijd ruim voorzien in wat we nodig hadden! Zou God dan nu zeggen: “Tot drie kinderen zorg ik voor je, maar bij de vierde hou ik ermee op”. Gekheid natuurlijk! Zijn zorg is grenzeloos en zijn middelen zijn eindeloos. We hoeven niet te twijfelen aan zijn zorg voor ons, of we nu drie, vier of tien kinderen hebben!
dinsdag 10 juni 2014
Vakantie in foto's
Na 11 dagen vakantie begint morgen de conferentie en daarna vliegen we op zondag direct terug naar Lente Stad. Hieronder een foto-impressie (die een beetje lang is geworden omdat we vandaag in zó'n leuk museum zijn geweest)
In de nachttrein naar Lente Stad. Zoë en Salomé deelden samen een bed.
Het leven is zwaar als je een peuter bent
Maar een ijsje is gelukkig altijd goed
Al talloze ritjes met de tuktuk gemaakt; de kinderen vinden het heerlijk
Boaz laat Salomé meekijken in zijn boekje
Zoë logeert een nachtje bij haar beste vriendinnetje, Leah, die ze één keer per jaar ziet
Met z'n allen een dagje naar een waterval. Ongelooflijk hoeveel plezier kinderen kunnen hebben aan een beetje water: ze hebben ruim drie uur lang een beetje gerommeld in een ondiep stroompje.
Maar de waterval beklimmen is natuurlijk ook erg leuk (voor de mannen)
Robin en Mark samen met de jongens op bezoek bij de vliegbasis.
Het zijn schatjes als ze wakker zijn, maar zo kan ik er toch ook echt wel van genieten
Tenslotte vandaag nog naar een kunstmuseum. Nu ben ik over het algemeen niet zo'n kunstliefhebber, maar dit was echt heel mooi gedaan. In veel gevallen kon je jezelf onderdeel maken van het schilderij. Ik had de kinderen van tevoren verteld dat ze moesten toneelspelen in dit museum en gelukkig deden ze (meestal) leuk mee.
(geen van deze foto's is gephotoshopped!)
Het kleed lijkt vrij te zijn van de grond, maar in werkelijkheid is het gewoon een tekening op de vloer
maandag 2 juni 2014
Op vakantie: zo doen wij dat
Het had een makkelijke reis moeten worden: dit jaar reisden we voor het eerst zonder luiers, campingbedje en kinderwagen naar Thailand. Nog nooit zo licht gereisd!
Maar... helaas werd meer dan de helft van ons gezin bij aanvang van de reis nog steeds gekweld door een irritant buikvirus en een reis van 27 uur is dan geen leuk vooruitzicht.
Het goede nieuws is: we hebben het overleefd.
De kanttekening is: vraag niet hóe.
Ikzelf heb de hele rit in de nachttrein al kotsend doorgebracht, zo nu en dan afgewisseld met een spurt naar het toilet. Zoë, Salomé en Robin ook aan de dunne (gelukkig zonder overgeven); het is alleen Juda bespaard gebleven.
Hoe het ook zij, we zitten nu in Thailand en na een paar dagen waren we allemaal weer de oude. Helaas hebben we nu het virus doorgegeven aan onze vrienden, bij wie er intussen al drie van het gezin door ziekte zijn geveld.
Zoals altijd ook dit jaar weer mijn verjaardag gevierd in Thailand. Het blijft lastig om er op een leuke manier vorm aan te geven, maar we hebben in ieder geval gezellig taart gegeten en zijn 's avonds lekker uit eten geweest. Oja, en de avond vóór mijn verjaardag konden Robin en ik samen erop uit, terwijl onze vrienden oppasten. Die kans krijgen we niet zo vaak, dus we zijn blij dat het nu kon.
Juda en Zoë zien we bijna de hele dag niet, die struinen buiten rond met hun vriendje Levi en vriendinnetje Leah. Salomé hobbelt half met hun mee, maar zoekt toch ook nog wel regelmatig het gezelschap van haar ouders op.
En aangezien mijn hoofd ook een beetje vakantie heeft, verder vandaag geen diepzinnige dingen...
Maar... helaas werd meer dan de helft van ons gezin bij aanvang van de reis nog steeds gekweld door een irritant buikvirus en een reis van 27 uur is dan geen leuk vooruitzicht.
Het goede nieuws is: we hebben het overleefd.
De kanttekening is: vraag niet hóe.
Ikzelf heb de hele rit in de nachttrein al kotsend doorgebracht, zo nu en dan afgewisseld met een spurt naar het toilet. Zoë, Salomé en Robin ook aan de dunne (gelukkig zonder overgeven); het is alleen Juda bespaard gebleven.
Hoe het ook zij, we zitten nu in Thailand en na een paar dagen waren we allemaal weer de oude. Helaas hebben we nu het virus doorgegeven aan onze vrienden, bij wie er intussen al drie van het gezin door ziekte zijn geveld.
Zoals altijd ook dit jaar weer mijn verjaardag gevierd in Thailand. Het blijft lastig om er op een leuke manier vorm aan te geven, maar we hebben in ieder geval gezellig taart gegeten en zijn 's avonds lekker uit eten geweest. Oja, en de avond vóór mijn verjaardag konden Robin en ik samen erop uit, terwijl onze vrienden oppasten. Die kans krijgen we niet zo vaak, dus we zijn blij dat het nu kon.
Juda en Zoë zien we bijna de hele dag niet, die struinen buiten rond met hun vriendje Levi en vriendinnetje Leah. Salomé hobbelt half met hun mee, maar zoekt toch ook nog wel regelmatig het gezelschap van haar ouders op.
En aangezien mijn hoofd ook een beetje vakantie heeft, verder vandaag geen diepzinnige dingen...
Abonneren op:
Posts (Atom)