We wonen op een heel bijzonder stukje aarde.....
Zo gingen we afgelopen week twee tafels kopen voor het 'klaslokaal' dat we in ons flatje aan het inrichten zijn. We hadden van een vriend gehoord dat hij 9 Euro voor zo'n tafel betaald had, dus we vonden dat 15 Euro voor twee tafels een mooi prijsje was. Na de verkoopster betaald te hebben stonden we nog even te wachten op het mannetje dat de twee tafels achter op zijn fiets naar ons huis zou brengen. Komen er twee locals langslopen die informeren naar de prijs van twee van die tafels. Zegt de verkoopster: "Wacht maar even tot die buitenlanders vertrokken zijn, dan geef ik je een goede prijs." Uiteraard een lagere prijs dan wat wij ervoor betaald hadden. Robin en ik kijken elkaar met een veelbetekenende blik aan en glimlachen. Tja, dit is nu eenmaal het systeem waarin we zitten; als buitenlander betaal je altijd extra. Toeristenbelasting zullen we maar zeggen.
Even later loop ik over de markt om fruit te kopen. Bij het bananenvrouwtje stop ik om bananen te kopen. Tjonge, 50 cent per kilo, het was toch altijd 30 cent? Maar goed, het zal wel een slechte bananenoogst zijn geweest, denk ik, en ik betaal netjes de prijs die het bananenvrouwtje vraagt. Terwijl ik de bananen onderin de kinderwagen leg, hoor ik achter me iemand anders informeren naar de prijs van bananen. "40 cent per kilo," is het antwoord. Ik lach in mezelf en denk: Yes! Weer de hoofdprijs betaald!
Het mooie aan beide situaties vind ik dat we er nota bene naast stonden terwijl de verkoopsters de producten voor een lagere prijs aan locals aanboden.
maandag 29 juni 2009
maandag 22 juni 2009
Van 1 naar 2
Wat is er veranderd nu we twee kinderen hebben? En in welk opzicht ervaar ik de babytijd van Zoë anders dan de babytijd van Juda?
Met de geboorte van Zoë is Juda ineens geen baby meer. Ik realiseer me hoe groot, wijs en weerbaar hij al is en hoeveel hij al zelf kan.
Wanneer beide kinderen het tegelijk op een brullen zetten, zou ik af en toe wel even de deur achter me dicht willen trekken en een blokje om lopen. Eén huilend kind kan ik prima verdragen, maar iedere keer dat het in stereo gaat, denk ik dat het me een jaar van m'n leven kost.
Toen Juda een baby was, ging al onze aandacht naar hem uit. We konden de hele dag wel naar hem kijken en met hem bezig zijn. Hoewel we natuurlijk net zo veel van Zoë houden, krijgt zij niet onze onverdeelde aandacht en moet gewoon op haar beurt wachten als het gaat om een schone luier, aandacht en eten.
We zijn nu een stuk relaxter als ouders. Als we met Juda op pad gingen moest er standaard een luiertas met luiers, luierdoekjes, spuugdoekjes, hydrofiele luiers, schone kleertjes, cremetjes, enz. mee. Nu prop ik snel een luiertje, luierdoekjes en een spuugdoekje in m'n handtas en eigenlijk is dat altijd wel voldoende. Wanneer Juda sliep checkte ik ook regelmatig (lees: elk kwartier) of hij nog wel ademde, vanwege al die aandacht voor wiegendood. Nu heb ik er meer vertrouwen in dat ons meisje niet zómaar stikt (we roken tenslotte niet, drinken niet, slapen niet samen met haar in één bed, dekken haar niet toe met een dekbedje en weten dat ze nog niet om kan rollen). En als ze een dagje wat verhoging heeft, dan schiet ik niet meer meteen in de stress, maar denk: ach, morgen zal het vast wel weer beter gaan.
Ik kan nu beter accepteren dat er als moeder van twee kleine kinderen maar weinig tijd voor jezelf over blijft. Toen we alleen Juda hadden kon ik er flink van balen dat ik zo weinig tijd had voor sporten, een boek lezen, uitrusten, e-mails schrijven, enz. Nu weet ik dat dit nou eenmaal een fase in mijn leven is en kan ik extra genieten van mijn rol als moeder.
Nieuws in het kort
We waren echt ontroerd toen we woensdag langsgingen bij onze vriendin die we altijd het melkmevrouwtje noemen (omdat we onze melk en yoghurt bij haar kopen). Onze vrienden in Lente Stad hadden haar al eerder verteld dat Zoë geboren was en nu bleek dat ze vier knuffeltjes voor onze kinderen gebreid had. Zo lief!
Juda is 'getraumatiseerd' door de kinderopvang tijdens de conferentie vorige week. Hij heeft nu een soort verlatingsangst en zet het op een gillen als we even niet in de buurt zijn. Ik heb echt het idee dat we weer zijn vertrouwen moeten terugwinnen.
Gistermiddag hebben we lekker een rondje gewandeld door het park. Kregen we met één kind al veel aandacht, nu is dat nóg meer! Zodra je stilstaat verzamelt er binnen no time een groep mensen om je heen die z'n ogen uitkijkt naar onze twee blanke, blonde koters met blauwe ogen. Er werd onder andere gezegd/gevraagd: "Waarom heeft de baby blauwe ogen?" "Jullie baby is wit en heeft geel haar!" "Hebben jullie twee baby's?!" (hier mag een echtpaar slechts één kind hebben). Voorheen kon ik me ergeren aan al die mensen om me heen, maar nu genoot ik er wel van en dacht: ja, dit is echt Lente Stad, hier voel ik me thuis!
Deze week pakken we de taalstudie weer op. Gelukkig is er meer blijven hangen dan ik had verwacht en ik heb er zin in om datgene wat weggezakt is weer op te halen.
Met de geboorte van Zoë is Juda ineens geen baby meer. Ik realiseer me hoe groot, wijs en weerbaar hij al is en hoeveel hij al zelf kan.
Wanneer beide kinderen het tegelijk op een brullen zetten, zou ik af en toe wel even de deur achter me dicht willen trekken en een blokje om lopen. Eén huilend kind kan ik prima verdragen, maar iedere keer dat het in stereo gaat, denk ik dat het me een jaar van m'n leven kost.
Toen Juda een baby was, ging al onze aandacht naar hem uit. We konden de hele dag wel naar hem kijken en met hem bezig zijn. Hoewel we natuurlijk net zo veel van Zoë houden, krijgt zij niet onze onverdeelde aandacht en moet gewoon op haar beurt wachten als het gaat om een schone luier, aandacht en eten.
We zijn nu een stuk relaxter als ouders. Als we met Juda op pad gingen moest er standaard een luiertas met luiers, luierdoekjes, spuugdoekjes, hydrofiele luiers, schone kleertjes, cremetjes, enz. mee. Nu prop ik snel een luiertje, luierdoekjes en een spuugdoekje in m'n handtas en eigenlijk is dat altijd wel voldoende. Wanneer Juda sliep checkte ik ook regelmatig (lees: elk kwartier) of hij nog wel ademde, vanwege al die aandacht voor wiegendood. Nu heb ik er meer vertrouwen in dat ons meisje niet zómaar stikt (we roken tenslotte niet, drinken niet, slapen niet samen met haar in één bed, dekken haar niet toe met een dekbedje en weten dat ze nog niet om kan rollen). En als ze een dagje wat verhoging heeft, dan schiet ik niet meer meteen in de stress, maar denk: ach, morgen zal het vast wel weer beter gaan.
Ik kan nu beter accepteren dat er als moeder van twee kleine kinderen maar weinig tijd voor jezelf over blijft. Toen we alleen Juda hadden kon ik er flink van balen dat ik zo weinig tijd had voor sporten, een boek lezen, uitrusten, e-mails schrijven, enz. Nu weet ik dat dit nou eenmaal een fase in mijn leven is en kan ik extra genieten van mijn rol als moeder.
Nieuws in het kort
We waren echt ontroerd toen we woensdag langsgingen bij onze vriendin die we altijd het melkmevrouwtje noemen (omdat we onze melk en yoghurt bij haar kopen). Onze vrienden in Lente Stad hadden haar al eerder verteld dat Zoë geboren was en nu bleek dat ze vier knuffeltjes voor onze kinderen gebreid had. Zo lief!
Juda is 'getraumatiseerd' door de kinderopvang tijdens de conferentie vorige week. Hij heeft nu een soort verlatingsangst en zet het op een gillen als we even niet in de buurt zijn. Ik heb echt het idee dat we weer zijn vertrouwen moeten terugwinnen.
Gistermiddag hebben we lekker een rondje gewandeld door het park. Kregen we met één kind al veel aandacht, nu is dat nóg meer! Zodra je stilstaat verzamelt er binnen no time een groep mensen om je heen die z'n ogen uitkijkt naar onze twee blanke, blonde koters met blauwe ogen. Er werd onder andere gezegd/gevraagd: "Waarom heeft de baby blauwe ogen?" "Jullie baby is wit en heeft geel haar!" "Hebben jullie twee baby's?!" (hier mag een echtpaar slechts één kind hebben). Voorheen kon ik me ergeren aan al die mensen om me heen, maar nu genoot ik er wel van en dacht: ja, dit is echt Lente Stad, hier voel ik me thuis!
Deze week pakken we de taalstudie weer op. Gelukkig is er meer blijven hangen dan ik had verwacht en ik heb er zin in om datgene wat weggezakt is weer op te halen.
woensdag 17 juni 2009
Puzzelstukjes
Sinds gistermiddag zijn we weer THUIS in Lente Stad. Heerlijk!
Vorige week maandag zijn we druk bezig geweest met het inpakken van onze spullen en dinsdag hebben we ons tijdelijke 'thuis' verlaten en ingewisseld voor een conferentiecentrum. Toen we 3 maanden geleden van Lente Stad naar Chiang Mai reisden hadden we 57 kilo aan ingecheckte baggage. Daarnaast hadden we nog 3 stuks handbaggage, één kind en een kinderwagen. Toen we vorige week alles ingepakt hadden bleek dat we 110 kilo aan baggage zouden moeten inchecken en daarnaast nog zouden reizen met 5 stuks handbaggage, twee kinderen, een kinderwagen, een Maxi Cosi en een reiswieg. Ja ja, jullie hebben goed je best gedaan met het sturen van pakketjes!! Naast het feit dat we 50 kilo boven het toegestane gewicht zaten, zag ik er ook erg tegenop om al dit spul mee te moeten slepen van hot naar her.
De 6-daagse conferentie was erg goed en gezellig. Naast het opbouwende programma hebben we veel collega's ontmoet en genoten van heerlijk eten. Juda ging iedere dag naar de kinderopvang. De eerste dag vond hij het prachtig, al dat nieuwe speelgoed. De tweede dag klampte hij zich aan me vast zodra we de speelzaal instapten. De derde dag begon hij onderweg al te piepen en weigerde om verder te lopen en aan het eind van de week was hij al in tranen voordat we de ontbijtzaal verlieten. Gelukkig was hij steeds na 10 minuutjes over zijn verdriet heen en heeft hij heerlijk gespeeld met leeftijdsgenootjes.
Afgelopen maandag nog Zoë's visum opgehaald en in het ziekenhuis 8 vaccinaties voor Zoë gekocht, die we meenamen in een doosje gevuld met ijsblokjes. Dit zijn alle vaccinaties die ze komend jaar moet krijgen, nu maar hopen dat we in Lente Stad een dokter kunnen vinden die haar wil vaccineren.
Maandagavond vlogen we van Chiang Mai naar Bangkok, waar we een nachtje in een guesthouse vlakbij het vliegveld zouden doorbrengen. Op het moment dat het vliegtuig zou landen, stormde het in Bangkok en kwam het vliegtuig terecht in hevige turbulentie. De landing was al ingezet, toen het vliegtuig ineens weer omhoog schoot. De stewardessen keken elkaar benauwd aan en maakten hun gordels nog eens extra goed vast. Wow, dit was best eng! Even later meldde de piloot dat het zulk noodweer was dat hij het niet aandurfde om te landen en dat hij zou wachten tot het weer beter werd. Na nog eens drie kwartier vliegen waagde hij nog een poging om te landen, dit keer met meer succes.
Dinsdagochtend vlogen we naar Lente Stad, waar we opgewacht werden door Nederlandse vrienden, die als verrassing bij hun thuis nog een klein geboortefeestje voor Zoë organiseerden. Dat was nog eens leuk thuiskomen! Ze hadden een taart gemaakt met Zoë's naam erop, een enorme bos (roze) bloemen gekocht en er lagen cadeautjes klaar. De echte thuiskomst was bijzonder: ineens leek het alsof alle puzzelstukjes op hun plaats vielen. Zoë en Juda kunnen allebei slapen in hun eigen bedjes, Zoë kan lekker liggen in de box of zitten in het wipstoeltje, ik kan voeden op de bank en we kunnen als gezinnetje aan onze eigen eettafel eten. Dat de drukke 10-baans rondweg die pal langs ons huis loopt intussen geopend is, nemen we maar op de koop toe.
nb. gelukkig waren er collega's die twee van onze koffers konden inchecken, waardoor we al onze baggage zonder problemen konden meenemen naar Lente Stad.
Vorige week maandag zijn we druk bezig geweest met het inpakken van onze spullen en dinsdag hebben we ons tijdelijke 'thuis' verlaten en ingewisseld voor een conferentiecentrum. Toen we 3 maanden geleden van Lente Stad naar Chiang Mai reisden hadden we 57 kilo aan ingecheckte baggage. Daarnaast hadden we nog 3 stuks handbaggage, één kind en een kinderwagen. Toen we vorige week alles ingepakt hadden bleek dat we 110 kilo aan baggage zouden moeten inchecken en daarnaast nog zouden reizen met 5 stuks handbaggage, twee kinderen, een kinderwagen, een Maxi Cosi en een reiswieg. Ja ja, jullie hebben goed je best gedaan met het sturen van pakketjes!! Naast het feit dat we 50 kilo boven het toegestane gewicht zaten, zag ik er ook erg tegenop om al dit spul mee te moeten slepen van hot naar her.
De 6-daagse conferentie was erg goed en gezellig. Naast het opbouwende programma hebben we veel collega's ontmoet en genoten van heerlijk eten. Juda ging iedere dag naar de kinderopvang. De eerste dag vond hij het prachtig, al dat nieuwe speelgoed. De tweede dag klampte hij zich aan me vast zodra we de speelzaal instapten. De derde dag begon hij onderweg al te piepen en weigerde om verder te lopen en aan het eind van de week was hij al in tranen voordat we de ontbijtzaal verlieten. Gelukkig was hij steeds na 10 minuutjes over zijn verdriet heen en heeft hij heerlijk gespeeld met leeftijdsgenootjes.
Afgelopen maandag nog Zoë's visum opgehaald en in het ziekenhuis 8 vaccinaties voor Zoë gekocht, die we meenamen in een doosje gevuld met ijsblokjes. Dit zijn alle vaccinaties die ze komend jaar moet krijgen, nu maar hopen dat we in Lente Stad een dokter kunnen vinden die haar wil vaccineren.
Maandagavond vlogen we van Chiang Mai naar Bangkok, waar we een nachtje in een guesthouse vlakbij het vliegveld zouden doorbrengen. Op het moment dat het vliegtuig zou landen, stormde het in Bangkok en kwam het vliegtuig terecht in hevige turbulentie. De landing was al ingezet, toen het vliegtuig ineens weer omhoog schoot. De stewardessen keken elkaar benauwd aan en maakten hun gordels nog eens extra goed vast. Wow, dit was best eng! Even later meldde de piloot dat het zulk noodweer was dat hij het niet aandurfde om te landen en dat hij zou wachten tot het weer beter werd. Na nog eens drie kwartier vliegen waagde hij nog een poging om te landen, dit keer met meer succes.
Dinsdagochtend vlogen we naar Lente Stad, waar we opgewacht werden door Nederlandse vrienden, die als verrassing bij hun thuis nog een klein geboortefeestje voor Zoë organiseerden. Dat was nog eens leuk thuiskomen! Ze hadden een taart gemaakt met Zoë's naam erop, een enorme bos (roze) bloemen gekocht en er lagen cadeautjes klaar. De echte thuiskomst was bijzonder: ineens leek het alsof alle puzzelstukjes op hun plaats vielen. Zoë en Juda kunnen allebei slapen in hun eigen bedjes, Zoë kan lekker liggen in de box of zitten in het wipstoeltje, ik kan voeden op de bank en we kunnen als gezinnetje aan onze eigen eettafel eten. Dat de drukke 10-baans rondweg die pal langs ons huis loopt intussen geopend is, nemen we maar op de koop toe.
nb. gelukkig waren er collega's die twee van onze koffers konden inchecken, waardoor we al onze baggage zonder problemen konden meenemen naar Lente Stad.
maandag 8 juni 2009
Myanmar
Om in Thailand te kunnen verblijven heb je een visum nodig. In Lente Stad hadden we een visum voor 90 dagen gekregen, maar toen wisten we al dat we een dag of 10 tekort zouden komen aan het eind van ons verblijf. Maar iedereen verzekerde ons: "Ach, daar doen ze niet zo moeilijk over." Intussen zijn we aan het eind van ons verblijf in Thailand gekomen en we moesten er dus voor zorgen dat we een verlenging van ons visum kregen. Koud kunstje, dachten we, en we verwachtten dat een bezoekje aan het immigratiekantoor hier in Chiang Mai voldoende zou zijn. Daar aangekomen bleek helaas dat we een verlenging van slechts 7 dagen zouden kunnen krijgen. Nét te weinig dus. Maar, zo werd ons verteld, aan de grens met Myanmar (= het vroegere Birma) zouden we een verlenging van 15 dagen kunnen krijgen. Een andere optie was om het land uit te vliegen en terug te komen; dat zou een nieuw visum van 30 dagen opleveren.
De gemakkelijkste optie was natuurlijk om twee keer een verlenging van 7 dagen in Chiang Mai aan te vragen, maar dat was ook de duurste optie (240 Euro). Met een goedkope luchtvaartmaatschappij het land uitvliegen zou wat goedkoper zijn (misschien zo'n 100 Euro), maar dat kon niet, aangezien Zoë nog geen paspoort had. Dus we kozen voor de meest bewerkelijke en goedkoopste optie: met de bus naar de grens. We kochten buskaartjes voor woensdagochtend en boekten twee nachtjes in een guesthouse op de terugweg. Juda was al een paar dagen een beetje koortsig, maar oogde helemaal niet ziek. Dinsdagavond was de koorts echter opgelopen tot 39,6 graden. Wat nu? We besloten om toch maar vast te houden aan ons plan en dus zaten we woensdag om 9.30 uur in de bus. Tijdens de 4 uur durende rit werd ik hoe langer hoe zenuwachtiger, want ik zag dat een rode uitslag zich verspreidde over Juda's romp. Tegen de tijd dat we bij de grens aankwamen zaten zijn benen, armen en gezicht ook onder de rode vlekjes. Best wel spannend, want wat als ze ons wél Myanmar in zouden laten, maar ze moeilijk gingen doen bij de Thaise immigratie vanwege Juda's toestand (zeker nu met de verspreiding van de Mexicaanse Griep)? Na een kwartiertje struinen over de markt met nep-merktassen en illegale DVD's in Myanmar, keerden we weer terug naar de grensovergang, waar we gelukkig zonder problemen weer Thailand in konden gaan en we 15 extra dagen kregen in ons paspoort. Een andere meevaller was dat ze er niet moeilijk over deden dat Zoë geen paspoort had, want anders hadden Robin en ik in toerbeurt de grens over gemoeten, omdat Zoë in Thailand had moeten blijven.
Hierna hebben we direct de bus gepakt naar Chiang Rai, de plek waar we voor twee nachtjes een guesthouse geboekt hadden. Bij aankomst meteen met Juda naar het ziekenhuis gegaan. Daar stelde de kinderarts ons gerust dat het waarschijnlijk om een virusje ging en dat het vanzelf wel weer over zou gaan. Na twee heerlijke rustige dagen in Chiang Rai, keerden we vrijdagmiddag weer verfrist en uitgerust terug naar Chiang Mai.
Nieuws in het kort
Vrijdag zat Zoë's paspoort tussen de post! Hoera! Vanmorgen is Robin naar de ambassade geweest om een visum voor Lente Stad voor haar aan te vragen, zodat we die hopelijk volgende week maandag in ontvangst kunnen nemen.
Bedankt voor alle lieve felicitaties voor mijn verjaardag. Ik heb vorige week maandag een leuke dag gehad: 's ochtends zijn we met vrienden buiten de deur gaan ontbijten en hebben daarna in een ander tentje nog een verrukkelijke smoothie gedronken. 's Middags hoorde ik toevallig van iemand op het park dat er een masseuse kwam om haar te masseren, dus ik heb die middag ook een complete lichaamsmassage van een uur gehad (en dat voor 3 Euro!). En 's avonds heeft Robin ons als gezin mee uit eten genomen naar mijn favoriete restaurantje: Jerusalem Falafel.
Morgen begint de conferentie waarvoor we nog zo lang in Thailand zijn gebleven. Ik zie er naar uit om collega's weer te zien en daarna eindelijk terug te keren naar Lente Stad.
De gemakkelijkste optie was natuurlijk om twee keer een verlenging van 7 dagen in Chiang Mai aan te vragen, maar dat was ook de duurste optie (240 Euro). Met een goedkope luchtvaartmaatschappij het land uitvliegen zou wat goedkoper zijn (misschien zo'n 100 Euro), maar dat kon niet, aangezien Zoë nog geen paspoort had. Dus we kozen voor de meest bewerkelijke en goedkoopste optie: met de bus naar de grens. We kochten buskaartjes voor woensdagochtend en boekten twee nachtjes in een guesthouse op de terugweg. Juda was al een paar dagen een beetje koortsig, maar oogde helemaal niet ziek. Dinsdagavond was de koorts echter opgelopen tot 39,6 graden. Wat nu? We besloten om toch maar vast te houden aan ons plan en dus zaten we woensdag om 9.30 uur in de bus. Tijdens de 4 uur durende rit werd ik hoe langer hoe zenuwachtiger, want ik zag dat een rode uitslag zich verspreidde over Juda's romp. Tegen de tijd dat we bij de grens aankwamen zaten zijn benen, armen en gezicht ook onder de rode vlekjes. Best wel spannend, want wat als ze ons wél Myanmar in zouden laten, maar ze moeilijk gingen doen bij de Thaise immigratie vanwege Juda's toestand (zeker nu met de verspreiding van de Mexicaanse Griep)? Na een kwartiertje struinen over de markt met nep-merktassen en illegale DVD's in Myanmar, keerden we weer terug naar de grensovergang, waar we gelukkig zonder problemen weer Thailand in konden gaan en we 15 extra dagen kregen in ons paspoort. Een andere meevaller was dat ze er niet moeilijk over deden dat Zoë geen paspoort had, want anders hadden Robin en ik in toerbeurt de grens over gemoeten, omdat Zoë in Thailand had moeten blijven.
Hierna hebben we direct de bus gepakt naar Chiang Rai, de plek waar we voor twee nachtjes een guesthouse geboekt hadden. Bij aankomst meteen met Juda naar het ziekenhuis gegaan. Daar stelde de kinderarts ons gerust dat het waarschijnlijk om een virusje ging en dat het vanzelf wel weer over zou gaan. Na twee heerlijke rustige dagen in Chiang Rai, keerden we vrijdagmiddag weer verfrist en uitgerust terug naar Chiang Mai.
Nieuws in het kort
Vrijdag zat Zoë's paspoort tussen de post! Hoera! Vanmorgen is Robin naar de ambassade geweest om een visum voor Lente Stad voor haar aan te vragen, zodat we die hopelijk volgende week maandag in ontvangst kunnen nemen.
Bedankt voor alle lieve felicitaties voor mijn verjaardag. Ik heb vorige week maandag een leuke dag gehad: 's ochtends zijn we met vrienden buiten de deur gaan ontbijten en hebben daarna in een ander tentje nog een verrukkelijke smoothie gedronken. 's Middags hoorde ik toevallig van iemand op het park dat er een masseuse kwam om haar te masseren, dus ik heb die middag ook een complete lichaamsmassage van een uur gehad (en dat voor 3 Euro!). En 's avonds heeft Robin ons als gezin mee uit eten genomen naar mijn favoriete restaurantje: Jerusalem Falafel.
Morgen begint de conferentie waarvoor we nog zo lang in Thailand zijn gebleven. Ik zie er naar uit om collega's weer te zien en daarna eindelijk terug te keren naar Lente Stad.
maandag 1 juni 2009
Big Brother
Terugkijkend op de blogs die ik de afgelopen weken heb geschreven, realiseer ik me dat ik eigenlijk weinig tot niets over Juda heb geschreven.
Juda is nu 1 jaar en 9 maanden oud, weegt bijna 14 kilo en is 89 cm lang. Hij heeft zich sinds we in Thailand zijn razendsnel ontwikkeld (zoals waarschijnlijk alle kinderen van zijn leeftijd doen).
Ten eerste is er een wereld voor hem opengegaan wat betreft andere kinderen. In Lente Stad ontmoette hij op straat wel andere kinderen, maar dan bleef het bij even handje vasthouden en zwaaien. Bij de crèche en bij de 'playgroup' (beiden 1x per week) speelde hij voornamelijk alleen en had weinig oog voor wat er om hem heen gebeurde. Hier in Thailand heeft hij tijdens het eten en in het zwembad tientallen andere kinderen ontmoet en met sommigen van hen is hij echt vriendjes geworden. Hij weet hun namen en vindt het hartstikke leuk om na het eten samen met hen rond te rennen door de eetzaal, speelgoed met hen te delen en hun een dikke knuffel te geven.
Ten tweede is Juda sinds de geboorte van Zoë ineens begonnen met praten. Vóór die tijd vond hij dat blijkbaar nog niet zo nodig, want hij kreeg toch wel alle aandacht die hij wilde. Maar het lijkt erop dat hij zich sinds de komst van Zoë realiseert dat hij er nu echt iets voor moet doen om onze aandacht te krijgen. Hij kletst honderduit en benoemt alles wat hij ziet. Als er op straat bijvoorbeeld 10 auto's langsrijden, dan roept hij ook 10 keer "auto!". Hij heeft ook goed door dat mensen het prachtig vinden als hij naar hen zwaait en daarbij "Bye bye" zegt, dus dat doet hij de hele dag door. Hij geniet echt van de aandacht!
Tenslotte kan hij sinds een paar weken heel goed alleen spelen. Hij beleeft samen met zijn poppetjes en diertjes hele avonturen in de trein, de auto of het vliegtuig. Hij is dus gelukkig niet meer zo afhankelijk van ons voor zijn vermaak.
Wat vindt Juda leuk?
Juda is nu 1 jaar en 9 maanden oud, weegt bijna 14 kilo en is 89 cm lang. Hij heeft zich sinds we in Thailand zijn razendsnel ontwikkeld (zoals waarschijnlijk alle kinderen van zijn leeftijd doen).
Ten eerste is er een wereld voor hem opengegaan wat betreft andere kinderen. In Lente Stad ontmoette hij op straat wel andere kinderen, maar dan bleef het bij even handje vasthouden en zwaaien. Bij de crèche en bij de 'playgroup' (beiden 1x per week) speelde hij voornamelijk alleen en had weinig oog voor wat er om hem heen gebeurde. Hier in Thailand heeft hij tijdens het eten en in het zwembad tientallen andere kinderen ontmoet en met sommigen van hen is hij echt vriendjes geworden. Hij weet hun namen en vindt het hartstikke leuk om na het eten samen met hen rond te rennen door de eetzaal, speelgoed met hen te delen en hun een dikke knuffel te geven.
Ten tweede is Juda sinds de geboorte van Zoë ineens begonnen met praten. Vóór die tijd vond hij dat blijkbaar nog niet zo nodig, want hij kreeg toch wel alle aandacht die hij wilde. Maar het lijkt erop dat hij zich sinds de komst van Zoë realiseert dat hij er nu echt iets voor moet doen om onze aandacht te krijgen. Hij kletst honderduit en benoemt alles wat hij ziet. Als er op straat bijvoorbeeld 10 auto's langsrijden, dan roept hij ook 10 keer "auto!". Hij heeft ook goed door dat mensen het prachtig vinden als hij naar hen zwaait en daarbij "Bye bye" zegt, dus dat doet hij de hele dag door. Hij geniet echt van de aandacht!
Tenslotte kan hij sinds een paar weken heel goed alleen spelen. Hij beleeft samen met zijn poppetjes en diertjes hele avonturen in de trein, de auto of het vliegtuig. Hij is dus gelukkig niet meer zo afhankelijk van ons voor zijn vermaak.
Wat vindt Juda leuk?
- Boekjes lezen, wat inhoudt: plaatjes kijken en benoemen
- Met water spelen, of dat nou onder de douche is, in bad, in het zwembad, buiten in een regenplas of met het water uit de beker die hij standaard aan tafel omgooit
- DVD kijken. Favoriet zijn: Paz, Pep, Toet en Vroep-vroep en Sesamstraat.
- Eten. Nog altijd gaat werkelijk álles erin, zij het in een tergend langzaam tempo. Hij neemt er echt de tijd voor en observeert ondertussen alles wat er om hem heen gebeurt.
- Buiten spelen. Hij is gefascineerd door blaadjes, stokken en stenen en op weg van ons huisje naar de eetzaal wordt er dus ook van alles verzameld. Ook schommelen en klimmen op het klimrek vindt hij erg leuk.
- Z'n zusje Zoë. Hij kan oneindig om haar heen hangen en haar kusjes geven. Hij deelt ook graag zijn speelgoed met haar, maar is dan wel teleurgesteld als ze het speelgoed niet aanpakt.
- Dansen. Zodra hij muziek hoort gaat hij staan swingen en gaan z'n handjes de lucht in.
- Alles met wielen: tractors, fietsen, auto's en brommers (of: broemers, zoals Juda ze noemt)
- Dieren, in het bijzonder hondjes. Maar als ze te dichtbij komen en aan zijn hand snuffelen zijn ze toch eigenlijk wel een beetje eng.
- Naar bed toe moeten. Maar gelukkig slaapt hij meestal snel in, wordt 's nachts zelden wakker en slaapt 's ochtends regelmatig tot een uur of 8.
- Luier verschonen
- Afdrogen na het douchen
- Tanden poetsen. Dit is echt het allerergste: hij krijst dan de hele boel bij elkaar en stopt pas zodra de borstel weer uit z'n mond is (iemand nog tips?)
maandag 25 mei 2009
Paspoort
Het verhaal van 9 mei over de aanvraag van Zoë's paspoort moest natuurlijk nog een vervolg krijgen, want zonder dat rode boekje komen we het land niet uit.
Ik was nog vergeten te vermelden dat de pasfoto die ik in Bangkok aan de Nederlandse Ambassade had voorgelegd afgekeurd werd, omdat Zoë's hoofd te groot op de foto stond. Deze vrouw achter de balie moest eens weten hoeveel tijd en energie het had gekost om onze drie weken oude dochter met dichte mond en open ogen recht in de camera te laten kijken!
Maar goed, regels zijn regels, dus vorige week gingen we in de herkansing voor de pasfoto. In de fotostudio wilden ze persé dat Zoë rechtop gehouden zou worden in verband met het licht. Hiervoor moest Robin haar nekje ondersteunen en het was onvermijdelijk dat zijn vingers op de foto kwamen, wat natuurlijk niet mag. Weet je met welke oplossing de fotostudio kwam? Gewoon de vingers wegwerken met Photoshop (wat natuurlijk óók niet mag).
Op deze foto stond Zoë echter met haar mond open en dat zat ons toch niet lekker. We waren er intussen achter dat het aanvragen van zoiets officieels als een paspoort geen sinecure is en volgens het 6 pagina's tellende document met richtlijnen voor paspoortfoto's moest de mond gesloten zijn. Dus afgelopen woensdag op pad gegaan voor een derde fotosessie. Opnieuw liepen we (bij een andere studio) tegen dezelfde problemen aan: rechtop zitten, recht in de camera kijken (terwijl Zoë's aandacht natuurlijk getrokken werd door de grote verlichte schermen aan de zijkanten), mond dicht, hoofd recht, schouders op gelijke hoogte.... hoe kun je dat nou van een baby van 7 weken verwachten?? Na zeker een uur proberen, was het nog niet gelukt om het juiste plaatje te schieten en intussen was Zoë het natuurlijk helemaal zat. Oplossing? Photoshop natuurlijk! Zoë's onderlip werd een stukje omhooggeplaatst, waardoor haar open mond in een dichte mond veranderde. Haar hoofd werd rechtgedraaid en de achtergrond werd ingekleurd met de juist grijze kleur. Resultaat? Een afschuwelijke, onnatuurlijke foto.
Donderdag kwam de Nederlandse Ambassade voor één dagje naar Chiang Mai om consulaire zaken in behandeling te nemen. Nu móest het dus goed gaan, anders zou het ons nóg een tripje naar Bangkok gaan kosten. We hebben beide foto's van afgelopen week ingeleverd en ze werden gelukkig door de dienstdoende ambtenaar geaccepteerd. Ze zei er nog bij: "Ach, met kinderen tot 5 jaar zijn ze niet zo streng." Hopen dat ze ook in Den Haag één van de twee pasfoto's goed zullen keuren. Nog een paar weekjes afwachten....
Ik was nog vergeten te vermelden dat de pasfoto die ik in Bangkok aan de Nederlandse Ambassade had voorgelegd afgekeurd werd, omdat Zoë's hoofd te groot op de foto stond. Deze vrouw achter de balie moest eens weten hoeveel tijd en energie het had gekost om onze drie weken oude dochter met dichte mond en open ogen recht in de camera te laten kijken!
Maar goed, regels zijn regels, dus vorige week gingen we in de herkansing voor de pasfoto. In de fotostudio wilden ze persé dat Zoë rechtop gehouden zou worden in verband met het licht. Hiervoor moest Robin haar nekje ondersteunen en het was onvermijdelijk dat zijn vingers op de foto kwamen, wat natuurlijk niet mag. Weet je met welke oplossing de fotostudio kwam? Gewoon de vingers wegwerken met Photoshop (wat natuurlijk óók niet mag).
Op deze foto stond Zoë echter met haar mond open en dat zat ons toch niet lekker. We waren er intussen achter dat het aanvragen van zoiets officieels als een paspoort geen sinecure is en volgens het 6 pagina's tellende document met richtlijnen voor paspoortfoto's moest de mond gesloten zijn. Dus afgelopen woensdag op pad gegaan voor een derde fotosessie. Opnieuw liepen we (bij een andere studio) tegen dezelfde problemen aan: rechtop zitten, recht in de camera kijken (terwijl Zoë's aandacht natuurlijk getrokken werd door de grote verlichte schermen aan de zijkanten), mond dicht, hoofd recht, schouders op gelijke hoogte.... hoe kun je dat nou van een baby van 7 weken verwachten?? Na zeker een uur proberen, was het nog niet gelukt om het juiste plaatje te schieten en intussen was Zoë het natuurlijk helemaal zat. Oplossing? Photoshop natuurlijk! Zoë's onderlip werd een stukje omhooggeplaatst, waardoor haar open mond in een dichte mond veranderde. Haar hoofd werd rechtgedraaid en de achtergrond werd ingekleurd met de juist grijze kleur. Resultaat? Een afschuwelijke, onnatuurlijke foto.
Donderdag kwam de Nederlandse Ambassade voor één dagje naar Chiang Mai om consulaire zaken in behandeling te nemen. Nu móest het dus goed gaan, anders zou het ons nóg een tripje naar Bangkok gaan kosten. We hebben beide foto's van afgelopen week ingeleverd en ze werden gelukkig door de dienstdoende ambtenaar geaccepteerd. Ze zei er nog bij: "Ach, met kinderen tot 5 jaar zijn ze niet zo streng." Hopen dat ze ook in Den Haag één van de twee pasfoto's goed zullen keuren. Nog een paar weekjes afwachten....
maandag 18 mei 2009
Bloggen
Meestal noem ik deze pagina onze website, maar feitelijk is het natuurlijk niet veel meer dan een blog. Wat is dan het verschil? Na een beetje surfen op het internet, kom ik tot de conclusie dat het hem vooral zit in het persoonlijke karakter, de chronologische presentatie en het frequente bijwerken.
Drieëneenhalf jaar geleden ben ik begonnen met het bijhouden van een weblog. Zoals trouwe lezers weten, ben ik al een paar keer veranderd van opzet en lay-out. Dit stukje (of in blog-taal ' deze post') gaat over mijn bevindingen en ervaringen in het bloggen.
Kort en simpel. Dit is voornamelijk vanuit mezelf geredeneerd: ik ben een luie internetgebruiker en een drukke huismoeder/taalstudent. Ik merk dat ik voldoe aan de kenmerken van de huidige generatie, die meestal niet langer dan 3 minuten wil besteden aan het lezen van een website. Triest, maar waar... Ook ben ik meestal te lui of te druk om verschillende pagina's binnen één website te bekijken of allerlei links te volgen. Vandaar dat ik ervoor heb gekozen om op deze website alles op één pagina te houden: eenvoudig en overzichtelijk; je ziet in één oogopslag of er iets nieuws te lezen of te bekijken valt. Daarnaast zouden de stukjes kort en krachtig moeten zijn, maar daar ga ik nu alweer de mist mee in.
Ik realiseer me dat het voor luie mensen zoals ik veel te veel werk is om één voor één de foto's hiernaast te moeten aanklikken om ze in het groot te kunnen bekijken. Daarom is mijn voornemen om voortaan één keer per twee weken een fotoserie op een aparte pagina te zetten en op de hoofdpagina een link daarnaartoe te plaatsen, zoals ik al heb gedaan met de foto's van het familiebezoek. Hopelijk vergroot dit het kijk-gemak voor jou als bezoeker.
Regelmatig bijhouden. Als je niet regelmatig iets nieuws te melden hebt, dan haken lezers af. Logisch, want als je als lezer een paar keer teleurgesteld bent, dan denk je op een gegeven moment: er zal waarschijnlijk toch niks nieuws op staan, dus ik neem niet eens meer de moeite om te kijken (er nog steeds vanuit gaande dat lezers net zo lui zijn als ik). Ik probeer dan ook om één keer per week iets te schrijven, zodat jullie niet te vaak teleurgesteld worden (tenzij je natuurlijk iedere dag onze site checkt). Om mezelf en jullie hierbij te helpen, noem ik mijn blog vanaf nu 'maandag-blog', zodat ik voor mezelf iedere week een deadline heb om iets te schrijven (heb ik echt nodig!) en jullie weten wanneer je een nieuwe post kunt verwachten.
Persoonlijke ervaringen i.p.v. feiten. Uit de reacties die we krijgen op de website maak ik op dat mensen liever lezen over persoonlijke ervaringen dan over feiten. Het zal jullie intussen duidelijk zijn dat deze website slechts één schrijver heeft en dat ben ik, Tanja. Verwacht hier dan ook geen opsomming van feiten, maar meer mijn persoonlijke ervaringen te lezen. Ik merk dat ik door de jaren heen er steeds meer handigheid in heb gekregen om mijn gevoelens 'op papier' te zetten en deze d.m.v. de website te delen met vrienden en familie.
Ik heb er over zitten denken om een statistisch programmaatje aan deze website toe te voegen waarmee ik kan zien hoeveel mensen dagelijks deze site bezoeken. Ik heb er namelijk helemaal geen idee van wie er regelmatig of af en toe een kijkje komen nemen. Maar al gauw bedacht ik me: ik wil het niet eens weten, want ik zou best teleurgesteld en gedemotiveerd zijn als bleek dat er bijna niemand komt kijken of als ik het aantal lezers terug zou zien lopen. Dus ik hou me maar aan het volgende uitgangspunt: ik reken erop dat mijn moeder en schoonmoeder trouwe lezers zijn en iedereen die daar nog bijkomt is mooi meegenomen.
Natuurlijk ontvang ik graag feedback over de website. Wat vind je interessante onderwerpen om over te lezen en wat helemaal niet? Na hoeveel regels tekst haak je af? Hoe vaak bezoek je onze website? Heb je nog tips?
Tenslotte wil ik nog noemen dat ik het bijhouden van deze website echt heel erg leuk vind. Als kind wilde ik altijd graag schrijfster worden en als tiener graag journaliste. Beide dromen zijn niet in vervulling gegaan, maar op deze manier kan ik toch uiting geven aan de behoefte om voor een (klein) publiek te schrijven.
Drieëneenhalf jaar geleden ben ik begonnen met het bijhouden van een weblog. Zoals trouwe lezers weten, ben ik al een paar keer veranderd van opzet en lay-out. Dit stukje (of in blog-taal ' deze post') gaat over mijn bevindingen en ervaringen in het bloggen.
Kort en simpel. Dit is voornamelijk vanuit mezelf geredeneerd: ik ben een luie internetgebruiker en een drukke huismoeder/taalstudent. Ik merk dat ik voldoe aan de kenmerken van de huidige generatie, die meestal niet langer dan 3 minuten wil besteden aan het lezen van een website. Triest, maar waar... Ook ben ik meestal te lui of te druk om verschillende pagina's binnen één website te bekijken of allerlei links te volgen. Vandaar dat ik ervoor heb gekozen om op deze website alles op één pagina te houden: eenvoudig en overzichtelijk; je ziet in één oogopslag of er iets nieuws te lezen of te bekijken valt. Daarnaast zouden de stukjes kort en krachtig moeten zijn, maar daar ga ik nu alweer de mist mee in.
Ik realiseer me dat het voor luie mensen zoals ik veel te veel werk is om één voor één de foto's hiernaast te moeten aanklikken om ze in het groot te kunnen bekijken. Daarom is mijn voornemen om voortaan één keer per twee weken een fotoserie op een aparte pagina te zetten en op de hoofdpagina een link daarnaartoe te plaatsen, zoals ik al heb gedaan met de foto's van het familiebezoek. Hopelijk vergroot dit het kijk-gemak voor jou als bezoeker.
Regelmatig bijhouden. Als je niet regelmatig iets nieuws te melden hebt, dan haken lezers af. Logisch, want als je als lezer een paar keer teleurgesteld bent, dan denk je op een gegeven moment: er zal waarschijnlijk toch niks nieuws op staan, dus ik neem niet eens meer de moeite om te kijken (er nog steeds vanuit gaande dat lezers net zo lui zijn als ik). Ik probeer dan ook om één keer per week iets te schrijven, zodat jullie niet te vaak teleurgesteld worden (tenzij je natuurlijk iedere dag onze site checkt). Om mezelf en jullie hierbij te helpen, noem ik mijn blog vanaf nu 'maandag-blog', zodat ik voor mezelf iedere week een deadline heb om iets te schrijven (heb ik echt nodig!) en jullie weten wanneer je een nieuwe post kunt verwachten.
Persoonlijke ervaringen i.p.v. feiten. Uit de reacties die we krijgen op de website maak ik op dat mensen liever lezen over persoonlijke ervaringen dan over feiten. Het zal jullie intussen duidelijk zijn dat deze website slechts één schrijver heeft en dat ben ik, Tanja. Verwacht hier dan ook geen opsomming van feiten, maar meer mijn persoonlijke ervaringen te lezen. Ik merk dat ik door de jaren heen er steeds meer handigheid in heb gekregen om mijn gevoelens 'op papier' te zetten en deze d.m.v. de website te delen met vrienden en familie.
Ik heb er over zitten denken om een statistisch programmaatje aan deze website toe te voegen waarmee ik kan zien hoeveel mensen dagelijks deze site bezoeken. Ik heb er namelijk helemaal geen idee van wie er regelmatig of af en toe een kijkje komen nemen. Maar al gauw bedacht ik me: ik wil het niet eens weten, want ik zou best teleurgesteld en gedemotiveerd zijn als bleek dat er bijna niemand komt kijken of als ik het aantal lezers terug zou zien lopen. Dus ik hou me maar aan het volgende uitgangspunt: ik reken erop dat mijn moeder en schoonmoeder trouwe lezers zijn en iedereen die daar nog bijkomt is mooi meegenomen.
Natuurlijk ontvang ik graag feedback over de website. Wat vind je interessante onderwerpen om over te lezen en wat helemaal niet? Na hoeveel regels tekst haak je af? Hoe vaak bezoek je onze website? Heb je nog tips?
Tenslotte wil ik nog noemen dat ik het bijhouden van deze website echt heel erg leuk vind. Als kind wilde ik altijd graag schrijfster worden en als tiener graag journaliste. Beide dromen zijn niet in vervulling gegaan, maar op deze manier kan ik toch uiting geven aan de behoefte om voor een (klein) publiek te schrijven.
zaterdag 16 mei 2009
Het gras is altijd groener...
Na bijna 4 weken familiebezoek is de rust wedergekeerd in Huize Kusters: afgelopen woensdag hebben we Robins ouders en zusje naar het vliegveld gebracht en daar afscheid genomen (dit ging uiteraard opnieuw gepaard met de nodige emoties).
Hoewel we natuurlijk héél erg genoten hebben van onze families, is het ook wel lekker om niet meer elke dag op pad te zijn, te sjouwen met twee kinderwagens, in restaurants te 'moeten' eten (wat een luxeprobleem!), Zoë tussen de bedrijven door te voeden en Juda in zijn buggy te laten slapen.
Met de familie is ook het warme weer vertrokken en daar waren we wel aan toe. Het regent al een paar dagen, waardoor de temperatuur gedaald is naar een comfortabele 32 °C.
Het fijne van een tijdje weg zijn van huis, is dat je extra gaat waarderen wat je hebt. Vóórdat we in maart naar Thailand kwamen hadden we geen goed woord over voor Lente Stad: de drukte, de smog, de droogte, het weinige groen, de lokale bevolking. We konden niet wachten om naar Thailand te vertrekken en te kunnen genieten van de warmte, het groen, de rust en de vriendelijke bevolking. Maar nu we al ruim twee maanden in Thailand zijn, kunnen we niet wachten om terug te gaan naar Lente Stad. We zijn het zweten, de airco ( > verkoudheid), de muggen(bulten), het kleine, donkere huisje en het leven uit een koffer best wel zat en verlangen naar ons heerlijke appartment in Lente Stad en naar onze vrienden daar.
Hoewel we natuurlijk héél erg genoten hebben van onze families, is het ook wel lekker om niet meer elke dag op pad te zijn, te sjouwen met twee kinderwagens, in restaurants te 'moeten' eten (wat een luxeprobleem!), Zoë tussen de bedrijven door te voeden en Juda in zijn buggy te laten slapen.
Met de familie is ook het warme weer vertrokken en daar waren we wel aan toe. Het regent al een paar dagen, waardoor de temperatuur gedaald is naar een comfortabele 32 °C.
Het fijne van een tijdje weg zijn van huis, is dat je extra gaat waarderen wat je hebt. Vóórdat we in maart naar Thailand kwamen hadden we geen goed woord over voor Lente Stad: de drukte, de smog, de droogte, het weinige groen, de lokale bevolking. We konden niet wachten om naar Thailand te vertrekken en te kunnen genieten van de warmte, het groen, de rust en de vriendelijke bevolking. Maar nu we al ruim twee maanden in Thailand zijn, kunnen we niet wachten om terug te gaan naar Lente Stad. We zijn het zweten, de airco ( > verkoudheid), de muggen(bulten), het kleine, donkere huisje en het leven uit een koffer best wel zat en verlangen naar ons heerlijke appartment in Lente Stad en naar onze vrienden daar.
"Don't it always seem to go
that you dont know what you've got till it's gone"
zaterdag 9 mei 2009
Puntjes kwijt
Afgelopen donderdag hadden de vrouwen een dagje uit: samen met Zoë zou ik 's ochtends naar Bangkok vliegen en 's avonds weer terugvliegen. Helaas niet om de toerist uit te hangen of te shoppen, maar om een paspoort voor Zoë aan te vragen bij de Nederlandse Ambassade. De mannen (Robin en Juda) bleven in Chiang Mai om geld te besparen. Eigenlijk had ik er best wel zin in: lekker met onze kleine meid op stap, 's ochtends het paspoort aanvragen en wie weet zou ik 's middags nog tijd hebben om een shopping mall in te duiken.
Bepakt en bezakt met allerlei officiële documenten en pasfoto's ging ik 's ochtends om zeven uur op stap. De vlucht verliep prima en na een taxiritje van een uur belandde ik bij de Nederlandse Ambassade. Toen ik eindelijk aan de beurt was, vertelde de vrouw achter de balie me dat op de Engelse vertaling van de Thaise geboorte-akte nog een stempel van het Thaise Ministerie van Buitenlandse Zaken miste. Ze zei dat ik dus eerst naar dat ministerie zou moeten gaan om de geboorte-akte te laten legaliseren. Ja, maar dat had niemand mij verteld! Vervolgens wist ze te vermelden dat me dat op die dag niet meer ging lukken.
Ik kon wel janken: was ik helemaal speciaal naar Bangkok gekomen om te horen te krijgen dat ik geen paspoort aan kon vragen. Daar kwam nog eens bij dat de pasfoto's die we van Zoë hadden laten maken ook niet goed waren, dus die moest ik opnieuw laten maken. Mijn tranen bedwingend liep ik de ambassade uit en vroeg aan de poortwachter tot hoe laat het Ministerie van Buitenlandse Zaken open was. "Tot half vier," zei hij. Aangezien het pas half twaalf was, had ik goede hoop dat ik de aanvraag toch nog op diezelfde dag zou kunnen indienen.
Na opnieuw een taxirit van een uur, kwam ik bij het Ministerie van Buitenlandse Zaken terecht in een hal met honderden wachtende mensen. Meteen zakte de moed me in de schoenen. En terecht, bleek achteraf, want pas 4 uur later kwam ik weer naar buiten met het felbegeerde stempel. Ik zal hierover niet te veel uitwijden, maar even leek het erop dat ik zelfs dit stempel niet op tijd zou krijgen, omdat de Engelse vertaling van het geboortecertificaat niet deugde. Dus een vertaalbureau in hetzelfde gebouw moest opnieuw een vertaling maken, maar die kon pas een week later klaar zijn. Opnieuw stond ik op het punt om in huilen uit te barsten en gelukkig kregen ze medelijden met me en zijn razendsnel aan de slag gegaan met vertalen.
En dat is waar het mis is gegaan met de puntjes. De vertaler zei dat hij op zijn computer niet de trema op de e kon zetten, dus het zou zonder moeten. Ik had eigenlijk geen tijd om erover na te denken en bovendien: dat stempel moest ik hoe dan ook hebben, dus ik stemde ermee in dat ze de puntjes weg zouden laten. Op alle officiele papieren zal Zoë dus voortaan door het leven gaan zonder puntjes....
Intussen was het kwart over vier en was ik genoodzaakt om alweer terug te keren naar het vliegveld, waar ik om zes uur moest zijn. Na opnieuw een voorspoedige vlucht was ik 's avonds om negen uur weer thuis.
Het goede nieuws is dat een delegatie van de ambassade op 22 mei naar Chiang Mai komt (ook dat had niemand ons eerder verteld) en dat we dan alsnog een paspoort voor Zoë aan kunnen vragen.
Aanvankelijk baalde ik nogal van het verloop van de dag, maar nu ik erop terugkijk ben ik blij dat ik in ieder geval dat stempel van Buitenlandse Zaken heb kunnen bemachtigen (wat echt alleen in Bangkok kon) en dat ik tijdens al dat wachten eindelijk weer eens wat heb kunnen lezen, waar ik al wekenlang niet aan toe was gekomen.
Bepakt en bezakt met allerlei officiële documenten en pasfoto's ging ik 's ochtends om zeven uur op stap. De vlucht verliep prima en na een taxiritje van een uur belandde ik bij de Nederlandse Ambassade. Toen ik eindelijk aan de beurt was, vertelde de vrouw achter de balie me dat op de Engelse vertaling van de Thaise geboorte-akte nog een stempel van het Thaise Ministerie van Buitenlandse Zaken miste. Ze zei dat ik dus eerst naar dat ministerie zou moeten gaan om de geboorte-akte te laten legaliseren. Ja, maar dat had niemand mij verteld! Vervolgens wist ze te vermelden dat me dat op die dag niet meer ging lukken.
Ik kon wel janken: was ik helemaal speciaal naar Bangkok gekomen om te horen te krijgen dat ik geen paspoort aan kon vragen. Daar kwam nog eens bij dat de pasfoto's die we van Zoë hadden laten maken ook niet goed waren, dus die moest ik opnieuw laten maken. Mijn tranen bedwingend liep ik de ambassade uit en vroeg aan de poortwachter tot hoe laat het Ministerie van Buitenlandse Zaken open was. "Tot half vier," zei hij. Aangezien het pas half twaalf was, had ik goede hoop dat ik de aanvraag toch nog op diezelfde dag zou kunnen indienen.
Na opnieuw een taxirit van een uur, kwam ik bij het Ministerie van Buitenlandse Zaken terecht in een hal met honderden wachtende mensen. Meteen zakte de moed me in de schoenen. En terecht, bleek achteraf, want pas 4 uur later kwam ik weer naar buiten met het felbegeerde stempel. Ik zal hierover niet te veel uitwijden, maar even leek het erop dat ik zelfs dit stempel niet op tijd zou krijgen, omdat de Engelse vertaling van het geboortecertificaat niet deugde. Dus een vertaalbureau in hetzelfde gebouw moest opnieuw een vertaling maken, maar die kon pas een week later klaar zijn. Opnieuw stond ik op het punt om in huilen uit te barsten en gelukkig kregen ze medelijden met me en zijn razendsnel aan de slag gegaan met vertalen.
En dat is waar het mis is gegaan met de puntjes. De vertaler zei dat hij op zijn computer niet de trema op de e kon zetten, dus het zou zonder moeten. Ik had eigenlijk geen tijd om erover na te denken en bovendien: dat stempel moest ik hoe dan ook hebben, dus ik stemde ermee in dat ze de puntjes weg zouden laten. Op alle officiele papieren zal Zoë dus voortaan door het leven gaan zonder puntjes....
Intussen was het kwart over vier en was ik genoodzaakt om alweer terug te keren naar het vliegveld, waar ik om zes uur moest zijn. Na opnieuw een voorspoedige vlucht was ik 's avonds om negen uur weer thuis.
Het goede nieuws is dat een delegatie van de ambassade op 22 mei naar Chiang Mai komt (ook dat had niemand ons eerder verteld) en dat we dan alsnog een paspoort voor Zoë aan kunnen vragen.
Aanvankelijk baalde ik nogal van het verloop van de dag, maar nu ik erop terugkijk ben ik blij dat ik in ieder geval dat stempel van Buitenlandse Zaken heb kunnen bemachtigen (wat echt alleen in Bangkok kon) en dat ik tijdens al dat wachten eindelijk weer eens wat heb kunnen lezen, waar ik al wekenlang niet aan toe was gekomen.
vrijdag 1 mei 2009
Koninginnedag in Chiang Mai
Hier in de stad zit een Benelux restaurantje en Remko en Kirsten hadden daar woensdag gevraagd of er nog iets georganiseerd zou worden i.v.m. koninginnedag. De eigenaar, een Belg, zei tot onze teleurstelling van niet. De volgende ochtend heb ik toch nog even gegoogles op Koninginnedag Chiang Mai en ontdekte dat de Nederlandse Vereniging wel degelijk een feest zou organiseren, maar op een andere lokatie in de stad.
Dus aan het eind van de middag vertrokken we met z'n allen (zowel Robins familie als mijn familie) naar het betreffende café waar we veel andere Nederlanders ontmoetten en ons tegoed deden aan kroketten en frikadellen. Het was best vreemd om voor het eerst in lange tijd weer ergens te zijn waar iedereen je verstaat (en je dus bewuster je gespreksonderwerp moet kiezen). Helaas hoorden we tijdens het eten over het drama in Apeldoorn, waardoor we natuurlijk erg geschokt waren. Maar op zo'n grote afstand lijkt zoiets ook wel een ver van je bed show, dus we hebben er nog wel een leuke avond van gemaakt.
Vanavond hebben we Remko, Eline, Kirsten en Jorgen op de trein naar Bangkok gezet. Net als het weerzien twee weken geleden, was ook het afscheid nemen weer emotioneel. Toen we een jaar geleden uit Nederland vertrokken wisten we nog niet hoe het zou zijn om onze familie lange tijd niet te zien, maar intussen weten we hoe pijnlijk het is en dat maakte het afscheid nemen dit keer misschien nog wel moeilijker.
Dus aan het eind van de middag vertrokken we met z'n allen (zowel Robins familie als mijn familie) naar het betreffende café waar we veel andere Nederlanders ontmoetten en ons tegoed deden aan kroketten en frikadellen. Het was best vreemd om voor het eerst in lange tijd weer ergens te zijn waar iedereen je verstaat (en je dus bewuster je gespreksonderwerp moet kiezen). Helaas hoorden we tijdens het eten over het drama in Apeldoorn, waardoor we natuurlijk erg geschokt waren. Maar op zo'n grote afstand lijkt zoiets ook wel een ver van je bed show, dus we hebben er nog wel een leuke avond van gemaakt.
Vanavond hebben we Remko, Eline, Kirsten en Jorgen op de trein naar Bangkok gezet. Net als het weerzien twee weken geleden, was ook het afscheid nemen weer emotioneel. Toen we een jaar geleden uit Nederland vertrokken wisten we nog niet hoe het zou zijn om onze familie lange tijd niet te zien, maar intussen weten we hoe pijnlijk het is en dat maakte het afscheid nemen dit keer misschien nog wel moeilijker.
Abonneren op:
Posts (Atom)