Gewoon?

Dit is dus waar we wonen. Nee, dit is niet een foto die we maakten tijdens een verre vakantie, dit is thuis. Ik heb heel wat van de wereld gezien, maar ik vind dat er weinig plekken op de wereld zijn die zo mooi zijn als onze provincie. Maar als je de gemiddelde inwoner van Vrede Stad zou vragen of hij de omgeving mooi vindt, zou hij waarschijnlijk zijn schouders ophalen en je aankijken met zo'n blik van: wat bedoel je? Want de gemiddelde inwoner van Vrede Stad komt de stad nooit uit. En als hij al de stad uitkomt, dan misschien naar de hoofdstad van onze provincie, maar echt niet verder. Vrijwel niemand is ooit in de hoofdstad van het land geweest en nóg minder mensen hebben zich ooit over de landsgrens begeven. Waarom wij het landschap daar zo mooi vinden? Omdat we weten dat het anders en uniek is. Maar als je nooit iets anders hebt gezien, dan zul je ergens ook niet de schoonheid van in kunnen zien.

Als het nooit winter zou zijn, zouden we dan net zo veel van de zomer genieten?
Als we niet 3,5 jaar zonder hagelslag hadden gezeten, zou een boterham met deze zoete lekkernij dan net zo lekker smaken?
Als we nooit ziek zouden zijn, zouden we dan net zo dankbaar zijn voor de dagen dat we gezond zijn?
Doet de confrontatie met de dood ons niet extra genieten van elke dag van dit leven?
Doet het verlies van een kind je niet extra beseffen dat het leven een groot wonder is? Dat elke hartslag en elke ademhaling een geschenk is?

Is de schaduw niet het bewijs dat de zon schijnt?
Geniet van het gewone, want misschien kom je er ooit wel achter dat het gewone eigenlijk wel heel bijzonder was.

(geïnspireerd door de preek van Jason Upton gistermorgen)

Klik hier voor het vervolg van de fotoserie van afgelopen zomer

What's in a name?

Het blijft een gek moment: de naam van je baby voor het eerst hardop uitspreken. De verpleegkundige in het ziekenhuis vroeg: "En hoe moet dit meisje gaan heten?" En met het antwoord bepaal je hoe zo'n kersverse baby misschien wel voor de komende tachtig jaar door het leven zal gaan. Salomé dus, daar moet ze het mee doen. Als je van tevoren het geslacht van je baby al weet, kun je tijdens de zwangerschap al een beetje oefenen met de naam en eraan gewend raken. Maar als het geslacht tot het moment van de geboorte nog een verrassing is, dan is het zeg maar meteen voor het echie. En als ons kind nou Emma of Sofie had geheten, dan was het misschien niet zo onwennig geweest om de naam uit te spreken. Maar hoewel wij Salomé een supermooie naam vinden, kennen we niemand die zo heet en was het voor ons in het begin dus ook best wel wennen om deze naam te gebruiken voor onze dochter.
Intussen zijn we drie weken verder en is Salomé voor ons de normaalste naam van de wereld geworden.

In eerste instantie hadden we een andere naam voor onze baby en Salomé als tweede naam. Maar een paar weken voor de bevalling zijn we toch nog geswitcht. Naast dat we de naam op zich heel mooi vinden, hebben we hem ook gekozen vanwege de betekenis, die varieert van 'vrede' tot 'vrede van Sion' tot 'de vreedzame'. Hoe het ook zij, het heeft in ieder geval iets met vrede (shalom) te maken. In de Bijbel is Salome één van de vrouwen die Jezus tijdens zijn reizen door Galilea volgden en voor hem zorgden. Zij was aanwezig bij de kruisiging en was, samen met de twee Maria's, de eerste die het lege graf op zondagmorgen ontdekte. Verondersteld wordt dat de dochter van koning Herodes ook Salome heette en dat zij degene was die vroeg om de onthoofding van Johannes de Doper. Hmm... niet zo'n fijne associatie. Wij denken liever aan de trouwe volgelinge van Jezus dan aan deze wrede prinses (die in de Bijbel niet eens bij naam genoemd wordt).

Daarnaast is Salomé ook nog de naam van een Noord-Franse gemeente, van een Zwitsers druivenras, van een helikopter in Aviodrome, van een tijdschrift dat niet meer bestaat en van een narcissensoort.

En voor de getallen-freaks onder ons: in 2010 werd in Nederland de naam Salomé (soms anders gespeld) 20 keer aan een meisje gegeven (bron: www.svb.nl). In totaal lopen er op dit moment in Nederland zo'n 260 vrouwen/meisjes rond die als eerste naam Salomé hebben (bron: www.meertens.knaw.nl).

Verloren onschuld

In Vrede Stad kunnen we onze kinderen heerlijk beschermd opvoeden. Het enige Nederlands dat ze horen is van ons en het enige Engels dat ze horen is van onze gelijkgezinde vrienden. Totdat we naar Nederland kwamen was lelijk en vies taalgebruik onze kinderen dus vreemd. Het duurde niet lang of Juda hoorde een jongetje tegen zijn broertje zeggen: "Jij bent stom!"; een zin die nog lang bleef hangen en duidelijk indruk op hem maakte. En hoewel je weet dat het onvermijdelijk is, schrik je toch wel een beetje als je kleuter voor het eerst tegen je zegt: "Jij bent stom!"

En na de eerste twee weken school lijkt het hek van de dam: elke zin lijkt te beginnen met 'poep', halverwege horen we 'scheet' en aan het eind komt 'plas'. En ondertussen ligt Juda onder zijn stoel van het lachen. Dit is overdreven natuurlijk, maar de poep-en-plas-grapjes hebben hun intrede gedaan in Huize Weltevree. Ook het woord 'stommerik' wordt te pas en te onpas gebruikt en ineens is ALLES wat op tafel komt vies. Heel irritant, want Juda was altijd een prima eter.

Tijdens de eerste schooldag was er op school al een oudere leerling geweest die tegen Juda had gezegd dat hij niet mocht plassen op de WC en hij had ook nog expres het licht uitgedaan en Juda in een donkere WC achtergelaten. Een beetje pech, zo op je eerste schooldag. Afgelopen week had een leerling uit een andere klas aan Juda gevraagd: "Hoe heet je?" Toen Juda zijn naam had gezegd, had het jongetje gezegd dat het een stomme naam was. Arme jongen. Het liefst zou ik dat gevoelige en kwetsbare kinderhart beschermen tegen alle gemene mensen (en kinderen) op deze wereld, maar dat kan ik niet. Dan maar ervoor zorgen dat we onze kinderen hier thuis zoveel liefde en bevestiging meegeven, dat ze daarbuiten in die 'gemene' wereld tegen een stootje zullen kunnen.

Loslaten: pffff... moeilijk hoor.

Klik hier voor een aantal al wat oudere foto's van de afgelopen zomer

Kraamweek

Drie kinderen, die keer een kraamtijd. De eerste weken na de geboorte van Juda ervoer ik echt als een gekkenhuis. Ik zat zeker op een wolk, maar of die roze was? Borstvoeding wilde niet lukken en we kwamen om in de kraamvisite. De kraamtijd van Zoë daarentegen was juist superrustig, maar vond ik emotioneel gezien daarom erg moeilijk en eenzaam. We zaten in een kleine Thaise houten paalwoning, tijdens de warmste periode van het jaar.

En nu? Nu vind ik het allemaal goed te behappen. Juda gaat naar school, Zoë gaat twee ochtenden per week naar de peuterspeelzaal, Salomé slaapt bijna de hele dag en de borstvoeding gaat prima. Het huisje waarin we wonen is zo klein dat de kraamverzorgster binnen no-time klaar is met schoonmaken en ze hoeft mij ook niks meer te vertellen over luiers verschonen, badderen, borstvoeding, etc. De afgelopen week viel de hoeveelheid kraamvisite heel erg mee (misschien is een derde al niet meer zo interessant?) en dus wist de kraamverzorgster vaak van ellende niet wat ze moest doen. We maken dan ook niet gebruik van het aantal geïndiceerde uren kraamzorg, want er bestaat ook nog zoiets als een eigen bijdrage.

Ik vond het allemaal zó goed gaan, dat we besloten om het geplande kinderfeestje van Juda gistermiddag maar gewoon door te laten gaan. Op zaterdagmorgen was Juda al flink verwend door de opa's en oma's en gistermiddag om drie uur stonden twee vriendjes en één vriendinnetje samen met hun ouders op de stoep om Juda's verjaardag te vieren. Na de taart en cadeautjes gingen de kinderen samen met de vaders het bos in om aan de hand van een schatkaart de schat te zoeken. Ze waren zó enthousiast. Zoiets simpels, maar toch zó leuk! Nadat de schat was gevonden, keerde iedereen terug naar ons huisje om nog lekker patat met bitterballen te eten en zodoende was Juda's kinderfeestje heel eenvoudig, maar toch heel geslaagd en was Juda een tevreden mens.

Klik hier voor een aantal nieuwe foto's

De bevalling

Maandagavond zat ik met een vriendin thee te drinken en we hadden het er nog over hoe bizar het eigenlijk is dat de komst van een baby (meestal) zo onverwachts is. Ik zei nog gekscherend: "Ja, misschien heb ik morgen wel een kind."

En jawel, de volgende ochtend om een uur of acht voelde ik de eerste wee en drie kwartier later kwamen ze al om de vijf minuten. Toen om kwart over negen een vriendin de kinderen kwam halen en de verloskundige op de stoep stond, waren mijn vliezen al gebroken, kwamen de weeën om de 3 minuten en had ik al 5 a 6 centimeter ontsluiting. Dat gaat geen uur meer duren, dacht de verloskundige en alles werd snel klaargezet en de kraamverzorgster werd gebeld. Terwijl Robin gezellig met de verloskundige en de kraamverzorgster zat te keuvelen aan de keukentafel, zuchtte ik in de slaapkamer wee na wee weg. Maar het ging allemaal niet zo vlot als in eerste instantie was verwacht en om twaalf uur besloot de verloskundige dat we toch maar naar het ziekenhuis zouden rijden, omdat ik pas acht centimeter ontsluiting had. Dat was geen prettig ritje, ook al duurde het maar tien minuten. Spoorbomen ook nog dicht; ik wist niet meer hoe ik het had. Om half één lag ik op de verloskamer in het ziekenhuis van Harderwijk en werd de procedure uitgelegd: infuus erin, banden om mijn buik, hartslagmeter op het hoofdje van de baby..... Waarschijnlijk schrokken deze dingen mij zo af, dat ik dacht: ja dag, dat trek ik niet. En spontaan had ik persdrang en binnen een paar minuten werd ons meisje geboren, gelukkig zonder medische poes-pas dus.

Een meisje dus. Tegen al mijn verwachtingen in. Ik had tegen iedereen zitten verkondigen dat ik bijna zeker wist dat het een jongetje was. Vooral omdat de verloskundige van tevoren al had ingeschat dat het geen kleintje zou zijn, maar ook omdat ik m'n buik weer helemaal naar voren droeg. Wat een verrassing toen de verloskundige zei: "Goed gedaan, meisje!" (ik dacht nog even dat ze het tegen mij had). Maar een meisje was natuurlijk net zo goed welkom en we zijn er net zo blij mee.

Diezelfde middag waren we om kwart over vier alweer thuis en zat de kraamverzorgster al voor de deur te wachten. Het toeval wil dat we dezelfde kraamverzorgster hebben als vier jaar geleden bij Juda, dus we hoefden niet echt te wennen aan elkaar.

Het voelt een beetje alsof de baby tussen de bedrijven doorkomt. Juda is aan het wennen op school en viert dit weekend zijn verjaardag. Zoë is ook net voor het eerst naar de peuterspeelzaal geweest en is al sinds afgelopen weekend een beetje ziek en erg verkouden. Voor de kinderen is het dus heel wat, zoveel nieuwe en vreemde situaties. Maar ze zijn gek op hun zusje en vooral Zoë is niet bij haar weg te slaan. De spanningen reageren ze gelukkig op ons af en niet op de baby :-)

Salomé

38 weken en 1 dag: ik had niet verbaasd moeten zijn, maar toch kwam het voor m'n gevoel nog als een donderslag bij heldere hemel. Op dinsdag 30 augustus is onze dochter Salomé Abigail geboren om 13.00 uur 's middags in het ziekenhuis van Harderwijk. Ze woog bij de geboorte 3640 gram en is gelukkig helemaal gezond en zó mooi (zoals elke kersverse ouder van zijn pasgeboren baby zegt).

Het uitgebreide bevallingsverhaal volgt later (voor de liefhebbers), maar foto's kun je hier al wel bekijken.

Erfenis van onschatbare waarde

Twee weken geleden blogte ik over mijn ene opa, dit keer maar eens over mijn andere. Deze opa, de vader van mijn moeder, is drie jaar geleden overleden op 80-jarige leeftijd. Hij liet mijn oma achter, die overigens nog behoorlijk fit is, vorig jaar zelfs nog naar Nieuw-Zeeland reisde en mijn oudste friend is op Facebook. Afgelopen weekend kwam de familie van mijn moeders kant bij elkaar in Vierhouten voor het jaarlijkse familieweekend. Wat was het leuk om er weer eens bij te kunnen zijn! Ondanks het regenachtige weer, konden de geplande buitenactiviteiten toch plaatsvinden, zoals een fietspuzzeltocht, een barbecue, een nachtspel en een klimavontuur in Klimbos Ermelo.

Hoewel mijn opa er dus al drie jaar niet meer is, moest ik er verschillende keren aan denken wat voor erfenis hij (samen met mijn oma) heeft nagelaten. En dan heb ik het niet over geld. Hij laat (tot nu toe) 6 kinderen, 18 kleinkinderen en 9 (bijna 10) achterkleinkinderen na. Inclusief aanhang waren we dus met zo'n 50 mensen bij elkaar. Maar nog meer dan een 'vleselijke' erfenis, laat hij ook een geestelijke erfenis van onschatbare waarde na. Als ik zo naar die familie bij elkaar keek, dacht ik: "Er moet iets zijn dat mijn opa en oma goed hebben gedaan, dat de familie zo hecht en liefdevol is en dat ze allemaal gepassioneerd zijn voor God. Deze groep mensen bidt trouw voor ons, ondersteunt ons financieel, is oprecht geïnteresseerd in wat we doen en denkt met ons mee. En ik realiseerde me dat wat je in geestelijk opzicht aan je kinderen meegeeft, je niet alleen aan hun meegeeft, maar ook aan de generaties erna. De invloed die je hebt stopt niet bij je kinderen, maar gaat nog vele generaties door. Mede dankzij het standvastige geloof van mijn opa en oma, horen hun achterkleinkinderen nu al op jonge leeftijd over God. En hopelijk zullen zij het weer aan hun kinderen vertellen. En ga zo maar door.

Een enorme geestelijke erfenis dus en ik ben dankbaar dat ik daarin mag meedelen en dat onze kinderen daar op hun beurt ook weer de vruchten van plukken.
Ik zou willen dat ik de gelegenheid had om mijn opa te bedanken; wie weet later in de hemel. Maar bij deze wil ik in ieder geval zeggen: oma, bedankt! (want ik weet dat u een trouwe volgster van mijn blog bent)

Kleine kinderen worden groot

Aan de vooravond van de komst van ons derde kind, worden onze andere twee kinderen 'ineens' groot.

Zo beginnen Juda en Zoë allebei aanstaande woensdag op hun nieuwe school: Zoë op de peuterspeelzaal en Juda op de basisschool. Ik hoef er niet eens over na te denken of Juda het leuk zal gaan vinden, want als je de Chinese school al leuk vindt, dan vind je de Nederlandse school helemáál leuk. Vorige week kwam zijn nieuwe juf, juf Rosalie, bij ons thuis kennismaken en later in die week woonde ik ook een ouderavond op school bij. Hij komt in een klas met 8 andere kinderen, die nu in augustus allemaal voor het eerst naar school zijn gegaan. Lekker veel persoonlijke en gerichte aandacht dus. Alle kinderen die in de loop van komend jaar vier worden, stromen in deze klas in. Voor het eerst sinds onze terugkomst in Nederland dacht ik: ik wil niet meer terug naar Azië! De Nederlandse school lijkt me zó leuk, dat ik het bijna niet over m'n hart kan verkrijgen om Juda in maart weer naar een Chinese school te sturen. Als alles volgens plan verloopt gaan we volgend jaar natuurlijk wel terug naar Azië, maar ik realiseerde me wel dat scholing van de kinderen echt een offer is dat we brengen.

Vorige week wilde Zoë ineens van haar luiers af. Na het slopende proces van zindelijkheidstraining van Juda (wat anderhalf jaar duurde), zag ik er erg tegenop om aan Zoë het potje te introduceren en was ik eigenlijk van plan om dat uit te stellen tot na de bevalling. Maar ja, als je dochter zelf aangeeft er klaar voor te zijn, dan moet je die gelegenheid toch met beide handen aangrijpen. En zo was Zoë van de een op de andere dag droog, zonder beloningsstickers of andere motivatietechnieken. Zelfs 's nachts slaapt ze zonder luier en met grote ogen sta ik iedere ochtend te kijken dat haar bed nog droog is. En zo is Zoë nog eerder volledig uit de luiers dan haar grote broer.... Een beetje een vreemde gewaarwording. En sinds ik haar gisteren in de kerk op een gewone WC heb gezet om te plassen, heeft het potje ook afgedaan en wil ze alleen nog maar op de WC. Nu weet ik intussen uit ervaring dat ik niet te vroeg moet juichen, maar ik juich stiekempjes toch wel.

En tenslotte is vandaag de mijlpaal van 37 weken zwangerschap bereikt. Dat betekent dat ik vanaf vandaag thuis mag bevallen! Vanmorgen nog bij de verloskundige geweest en vanavond is de kraamverzorgster alvast kennis komen maken en ik heb nu echt zoiets van: laat maar komen die baby! Ik ben er klaar voor en heb er zin in! Juda en Zoë zijn allebei met 38 weken geboren (Juda spontaan en Zoë ingeleid), dus wie weet zijn we volgende week al met z'n vijfjes. Maar het kan natuurlijk ook nog vijf weken duren, dus ik moet me maar niet te veel instellen op een geboorte met 38 weken, anders kunnen die vier weken erna nog héle lange weken worden. We houden jullie op de hoogte!

Benjamin Button

Een aantal jaar geleden keken we de film The Curious Case of Benjamin Button. Ik geloof niet dat ik het eens was met alles wat er in de film gebeurde, maar toch vond ik het een hele mooie film en zat ik aan het eind te huilen. De film zette zó treffend neer dat we ons leven eindigen zoals we ook beginnen: afhankelijk en hulpbehoevend.

2004

Pake en ik in januari 2008

Vorige week kwam de realiteit hiervan heel erg dichtbij. Samen met mijn vader bezochten we voor het eerst in drieëneenhalf jaar mijn pake (= Fries voor 'opa'), die lijdt aan de ziekte van Alzheimer. Pake was in het verleden altijd gek met ons. We waren jarenlang de enige drie kleinkinderen en hij speelde met ons buiten, stoeide met ons en nam ons mee de hort op. Logeren bij pake en oma was altijd een feest. Precies tien jaar geleden overleed mijn oma onverwachts op 69-jarige leeftijd en al gauw daarna deden de eerste tekenen van Alzheimer zich voor. Vlak voordat we naar Azië vertrokken bezochten we hem in het verpleeghuis en toen herkende hij ons nog en was hartstikke trots dat hij voor het eerst 'oerpake' (overgroot-opa) was geworden. Wat een verschil met de pake die we vorige week aantroffen. Hij was al twee jaar lang zijn bed niet meer uit geweest en lag grotendeels onverstaanbare verhalen te verkondigen. Er was geen spoor van herkenning te zien toen Robin en ik binnenkwamen. Zoals hij erbij lag en aan het praten was, moest ik telkens denken aan de gelijkenis met een klein kind. En moest ik dus ook steeds denken aan het verhaal van Benjamin Button: we eindigen zoals we ook beginnen. Ik had ook een fototoestel meegenomen om een foto van pake te nemen, maar ik heb het niet gedaan. Voor mijn gevoel deed het vastleggen van dit moment geen recht aan wie pake écht was en bovendien hadden we foto's van zijn verjaardag in maart ontvangen waarop hij een stuk beter stond. Dan bekijken we die wel als we nog eens aan deze moeilijke periode herinnerd willen worden.

Natuurlijk ben ik vaak verdrietig geweest dat mijn oma relatief jong overleden is, maar aan de andere kant ben ik ook wel dankbaar dat het haar bespaard is gebleven om deze achteruitgang bij mijn pake te zien. De moeder van pake was ook dement en op Wikipedia lees ik dat de erfelijkheid van Alzheimer naar schatting 76% bedraagt. Nu nog even niet over nadenken.....

Zwangerschapsverlof

35 weken zwanger nu. Als ik een 'echte' baan had gehad, was ik nu zo ongeveer met verlof gegaan. Maar goed, van het moederschap en het huishouden kun je toch geen verlof nemen, en dus maak ik me toch nog wel moe met wassen, boodschappen doen, verhaaltjes voorlezen, luiers verschonen, brandjes blussen, opruimen, koken, afwassen, enzovoorts. Gelukkig gelooft Robin intussen dat het echt best wel een beetje zwaar voor me is, en dus helpt hij zoveel hij kan en dwingt hij me om 's middags even te rusten.

Het klaarmaken van de babyspullen heb ik zo lang mogelijk uitgesteld. Een stukje zelfbescherming denk ik, voor het geval het toch nog mis zou gaan. Afgelopen weekend vroeg een vriendin: "Ben je nog veel bezig met het verlies van Mika?" Nee, maar ik merk wel dat ik dóór dat verlies deze zwangerschap emotioneel gezien heel anders meemaak. Ik besef me meer dan ooit tevoren dat een levend kind op de wereld zetten absoluut geen vanzelfsprekendheid is, maar dat je eerder mag spreken van een wonder. Maar ja, op een gegeven moment komt er toch een dame langs om te checken of alles gereed is voor de baby en dan moet ik de boel natuurlijk wel op orde hebben, dus ik ben vorige week begonnen met kleertjes wassen en de nodige inkopen doen.

Toen de verloskundige me vroeg: "Wil je thuis of in het ziekenhuis bevallen?", aarzelde ik even met antwoorden. Bij de bevallingen van Juda en Zoë had ik op zich prima ervaringen in het ziekenhuis gehad en ik vind het ook wel een veilig idee. Maar aan de andere kant zou ik het toch wel leuk vinden om te weten hoe het is om thuis te bevallen. En wie weet is dit wel de laatste kans, en dus ga ik het er toch op wagen, ook al vind ik het wel een beetje spannend. Daarnaast lijkt het me ook wel eens leuk om een 'gewone' bevalling mee te maken. Juda lag in stuit en daarom lag ik aan een infuus met weeënopwekkers. Bij Zoë werd ik ingeleid en lag ik dus opnieuw aan de apparaten. Ik ben dus wel benieuwd hoe een bevalling zonder medische poespas verloopt en hoe een natuurlijke wee voelt. We zullen het zien, over een week of vijf. En als het toch weer een ziekenhuisbevalling wordt? Ach, dan vind ik dat ook prima; een levend kind is het belangrijkste.