Goede voornemens

Het is alweer eind januari, maar toch schrijf ik een stukje over goede voornemens. Niet dat in mijn geval het maken van voornemens iets te maken had met de komst van het jaar 2014, maar met een periode van 10 dagen van rust en reflectie, zonder Robin of de kinderen in de buurt (maar het was natuurlijk officieel een medisch verlof :-) ).

Dus ik nam de tijd om eens op papier te zetten welke plannen ik eigenlijk had voor de komende tijd en ik deel ze graag met jullie, dan kunnen jullie er in de toekomst nog eens naar vragen. Als je tenslotte iemand hebt aan wie je zo nu en dan verantwoording moet afleggen, dan heb je al de helft gewonnen.

Hier komen ze:

1. uitgerust wakker worden. Natuurlijk heb ik dat niet helemaal zelf in de hand, want met kinderen kom je 's nachts best wel eens voor verrassingen te staan. Maar de belangrijkste oorzaak van niet uitgerust wakker worden is toch echt: te laat naar bed. Dus eigenlijk is het uitgerust wakker worden het doel, maar het op tijd naar bed gaan het goede voornemen. En nadat ik het bovenstaande had geschreven, heb ik gelijk maar even de add-on 'LeechBlock' geinstalleerd. Hierin kun je instellen welke websites je op een bepaald tijdstip ontoegankelijk wilt maken. In mijn geval dus Facebook, Pinterest, Nu.nl, Youtube en Taobao na tien uur 's avonds. Misschien kom ik dan eindelijk eens toe aan die stapel boeken op mijn nachtkastje!
2. investeren in mijn huwelijk. Nee, ons huwelijk dreigt niet op de klippen te lopen, maar er is altijd ruimte voor verbetering! Sneller vergeven, vaker genade schenken, minder snel kritiek/een oordeel uitspreken, meer op de ander gericht zijn en niet continu op mijzelf: het zijn allemaal punten waaraan ik zeker kan werken!
3. meer tijd maken om leuke dingen te doen met de kinderen. Ik zit dan wel elke middag 1,5 uur op school met Juda en Zoë en daarna neem ik ze mee naar buiten, maar ik maak maar zelden tijd om bijvoorbeeld een spelletje met ze te doen of samen de keuken in te duiken. Er bestaat niet zoiets als 'geen tijd hebben', alleen zoiets als 'geen tijd maken'.
4. een menuplan voor een maand opstellen. Dit voornemen heb ik al máánden en ik ben er al een paar keer aan begonnen, maar nooit afgemaakt. Wat dus betekent dat ik elke dag mijn gang naar de markt maak om groenten en vlees te kopen, omdat ik het nog niet voor elkaar heb gekregen om een paar dagen vooruit te denken. Ik ben altijd al blij als ik heb bedacht wat ik diezelfde avond ga eten, laat staan morgen! O als ik dit eenmaal heb, dan gaat het me zoveel tijd en denkwerk schelen! 
5. we móeten ons ochtendritueel versnellen. Nu is alles nog redelijk flexibel: Juda's les begint pas om 9.00 uur, maar 9.15 u is ook prima, aangezien juf Anneke de les uiteraard toch niet zonder Juda begint :-) Ik durf er nog niet over na te denken hoe dat straks in Nederland zal gaan, als we om 8.15 uur op de fiets moeten zitten. Ik sta toch echt om 7.00 uur op, maar dan doe ik het rustig aan met Bijbel lezen, bidden, douchen, Facebook checken, kinderen in hun kleren hijsen (of hun aansporen om dat zelf te doen), tafel dekken, koffie zetten, broodjes smeren, tanden poetsen en voor je het weet is het alweer 9.00 uur. Ja, dit is een moeilijke bekentenis, want ik besef me maar al te goed dat we ons in een luxe positie bevinden!
6. e-mail bijwerken. Sorry mensen, dit betreft jullie! Ik wil graag relaties onderhouden, maar dan moet ik zo nu en dan natuurlijk wel eens gedisciplineerd gaan zitten om wat mails te typen. Niet mijn sterkste kant, maar dat wisten velen van jullie waarschijnlijk al.
7. mijn Facebook-vrienden-lijst opschonen. Wil ik nou echt van al die ±400 mensen weten wat ze uitspoken?
8. vaker iemand uitnodigen om te komen eten. Belangrijkste reden waarom ik het niet doe? Omdat ik mezelf niet zie als een keukenprinses en toch iets bijzonders op tafel wil zetten als we gasten hebben. Intussen heeft iedereen mijn pasta met tomatensaus, zelfgemaakte pizza of Mexicaanse burrito's wel geproefd, dus ik moet toch echt met wat meer 'succesrecepten' komen! Nou ja, móet... dat is natuurlijk wat ik mezelf vertel.
9. en dan heb ik al jarenlang het voornemen om te stoppen met koffie. Soms lukt het voor een paar weken, maar aangezien Robin elke morgen een pot heerlijke koffie zet en hij zijn mok koffie altijd voor mijn neus opdrinkt, geef ik dit voornemen telkens weer op. Dus ik heb besloten dit voornemen te laten zitten. Ik geniet gewoon elke morgen van mijn kopje vergif.

Facebook etiquette

Ik vind het een vreemd verschijnsel: iemand die zijn partner feliciteert op Facebook. Meestal gaat het zoiets van: "Gefeliciteerd aan de beste, liefste en meest fantastische persoon die er bestaat. Ik hou van je!" Ik vraag me dan altijd af: waarom? Je kunt je partner toch face-to-face feliciteren als je 's ochtends opstaat? Of als je die mogelijkheid niet hebt, als hij/zij thuiskomt van zijn/haar werk? En als je partner op reis is tijdens zijn/haar verjaardag, dan mag ik toch hopen dat er op z'n minst een belletje af kan? Maar een status-update?! Wat ik zelfs zie zijn mensen die hun kinderen - die zelf niet eens op Facebook zitten! - feliciteren in hun status. Ook zoiets vreemds. Waarom?!

Het zal wel aan mij liggen; het zal ongetwijfeld iets met mijn persoonlijkheid te maken hebben dat ik altijd een beetje kromme tenen krijg van dit soort berichtjes. Natuurlijk vertel ik Robin dat ik van hem houd, maar ik zeg het persoonlijk tegen hem. Daar heb ik geen Facebook als medium voor nodig. En verder mag ik hopen dat onze liefde voor elkaar iets is wat vrienden en familie bemerken als ze zien hoe we met elkaar omgaan; daden spreken tenslotte luider dan woorden. Wat me er ook aan irriteert is hoe de overtreffende trap wordt gebruikt: beste, liefste, knapste, mooiste, enz. De gedachte die ik dan heb is: als jouw man de beste is, maakt dat de mijne dan tot een mindere? Of als jouw vrouw de mooiste is, ben ik dan minder mooi? Het is nogal wat om zo'n stelling te maken!

Een paar maanden geleden vertelde iemand me dat er een relatie is tussen Facebook-gebruik en depressie. Het was voor het eerst dat ik dat hoorde, maar het verbaasde me eigenlijk niks. Een snelle Google-search bevestigde deze stelling (Google maar eens: 'Facebook depression' en je krijgt een hele lijst met resultaten over onderzoeken die zijn verricht naar het verband tussen deze twee). Het schijnt dat mensen die veel tijd op Facebook zitten minder tevreden zijn met hun eigen leven en een lager gevoel van eigenwaarde hebben. Ja ja, ik weet het, het zijn gemiddelden, dus ga nou niet roepen "Maar bij mij is dat niet zo!" Gefeliciteerd, zou ik zeggen. Maar er zijn blijkbaar genoeg gevallen bij wie de wijzer negatief uitslaat en die in een depressie terechtkomen. Een woord dat ook veel voorkwam in artikelen over dit onderwerp was 'jaloezie'. Nee, ik zal mezelf niet voordoen als een heilige: ook ik heb hier last van! Foto's van gelukkige gezinnetjes, superleuke kinderfeestjes, creatieve creaties (koken/bakken/handwerken), tip-top interieurs, leuke uitstapjes: dan presteer ik maar ver onder de maat. Maar weet je wat het is? We vergelijken onze binnenkant met iemand anders z'n buitenkant. We weten maar al te goed op welke punten we zelf tekort schieten, maar zien op Facebook alleen de terreinen waarop anderen niet tekort schieten. Als ik net wat te scherp naar Robin ben geweest en vervolgens zo'n kwijlerige liefdesverklaring op Facebook lees, dan denk ik: zij hebben het wel mooi voor elkaar. Of als ik net zo'n middag heb gehad waarop ik de kinderen heb afgescheept met "Ga maar even lekker zelf spelen, mama is druk" en ik zie een foto van een gezellig gezinsuitstapje naar het bos, dan denk ik: die moeder heeft het beter gedaan dan ik, die heeft tenminste tijd gemaakt voor haar kinderen.

Ook in de 'like'-functie schuilt zo'n gevaar. We plaatsen iets, een bericht of een foto, en vervolgens reageert er niemand! Zelfs geen enkele 'like'. Het voelt als gezichtsverlies, toch? Hetzelfde is trouwens waar voor mijn blog: er reageert vrijwel nooit iemand! Als de stats-functie van Blogger mij niet zou vertellen dat er wekelijks heel wat mensen mijn blog-post lezen, dan was ik allang gestopt met schrijven. We zoeken tenslotte allemaal bevestiging en waardering.

En dan is er ook nog eens de fotobewerkingstechniek van tegenwoordig die met één druk op de knop een foto een stuk mooier kan maken dan hij in werkelijkheid was. Hiermee heb ik vorige week een beetje geëxperimenteerd, door wat selfies te maken en ze te bewerken op mijn telefoon. De bovenste is mijn profielfoto voor We-chat (Chinese Whats App/Facebook) geworden en de onderste voor Whats App en Facebook (in alle gevallen natuurlijk de bewerkte versie gebruikt :-) ). Dus: vind je dat je niet leuk staat op een foto? Er is altijd wel een bewerking waardoor je beter uit de verf komt....

Nu moet je me goed begrijpen: ik ben een groot fan van Facebook, misschien zou iemand anders het een verslaafde noemen, maar dat weet ik niet (een verslaafde is tenslotte meestal blind voor zijn eigen verslaving). Het houdt me op de hoogte van een wereld die ik vrees te verliezen. Het geeft me het gevoel dat ik Nederland vast kan houden, ondanks mijn leven in China. Het zorgt ervoor dat ik 'bij ben' wanneer we straks weer naar Nederland komen en dat ik me dan niet als een tijdreiziger zal voelen die ongemerkt een sprong vooruit heeft gemaakt in de tijd. Niks mis mee, lijkt me. Maar ik ben er een voorstander van dat er een soort Facebook-etiquette op de markt komt, een soort protocol waarin richtlijnen staan hoe we Facebook leuk kunnen houden voor iedereen, niet alleen voor onszelf.

Ziekenhuisverslag

Zo, het is weer achter de rug. Veel mensen hadden mij van tevoren de indruk gegeven dat een galblaasverwijdering niks voorstelde, maar het is me flink tegengevallen. Maar laten we eerst nog iets verder teruggaan in de tijd...

Robin arriveerde op donderdagochtend met de kinderen, na een lange, lange reis (26 uur van deur tot deur). Ik heb m'n best gedaan om Robin op donderdagmiddag en op vrijdag te ontzien, maar op zaterdag moest hij er toch weer aan geloven, want 's ochtends vroeg vertrok ik naar het ziekenhuis.
Saai dagje, zo wachten op je operatie. Beetje lezen, beetje Facebooken en Pinteresten, nog een stukje lezen, even slapen.... maar om 4 uur werd ik opgehaald voor de operatie. Heet zo'n kamer in het Engels een operation room, in het Nederlands een operatiekamer, in dit ziekenhuis heette het een Operation Theatre. Haha, dat klinkt leuker dan het was :-) Grappig detail was ook nog dat het een katholiek ziekenhuis was en dat in élke ruimte een kruis hing. Steeds als ik dus ergens lag te wachten op weg naar de Operation Theatre, werd ik herinnerd aan Jezus die aan het kruis al onze ziekte en pijn droeg. Mede daardoor was ik redelijk rustig toen ik in slaap werd gespoten.

2,5 uur later werd ik weer wakker: brak, misselijk en alles deed zeer. Maar het goede nieuws was dat het uiteindelijk bij een kijkoperatie was gebleven en dat ze niet de hele boel hadden open hoeven gooien. Maar de operatiewond bij mijn navel (waardoor ze uiteindelijk de galblaas naar buiten moesten trekken), was wat groter dan normaal, omdat mijn galblaas ook wat groter was dan normaal.

De volgende ochtend kwam de dokter langs om me een potje met steentjes te overhandigen. Wow, wat waren ze groot en wat veel! Ik had gewoon jarenlang met een zakje kiezelsteentjes in mijn lijf rondgelopen. Te gek voor woorden natuurlijk! Ook liet hij foto's van de operatie zien, iets waar ik nooit zo gek op ben, maar waar ik nu regelmatig naar probeer te kijken bij wijze van verwerking en therapie.

Hoewel Robin en de kinderen ook in Hong Kong waren kostte het hem en de kinderen drie uur om bij het ziekenhuis te komen en daarna ook weer drie uur om weer 'thuis' te komen. Het valt niet mee, dat gesjouw met die kinderen, die niet zo hard doorlopen, die onderweg moeten plassen, in slaap vallen, dorst krijgen en op een gegeven moment benen hebben die niet meer willen. Hij is dus alleen op zondagmiddag even langsgeweest en kwam me vanmorgen ophalen.

Verder is mijn beeld van een Aziatisch ziekenhuis opnieuw bevestigd. Je komt voor de medische kant, maar de rest zoek je zelf maar uit. Eten is niet inbegrepen en mag je zelf meenemen, geen zuster die komt vragen hoe het gaat, niemand die je 's ochtends komt wassen of helpt bij het douchen, je krijgt zelfs nog geen handdoek! Je betaalt dan ook maar 65 Euro per nacht, nog minder dan een hotel.

Het herstel ging wat langzamer dan verwacht, ik geloof dat het zelfs de dokter een beetje tegenviel. Ik bleef drie nachten in het ziekenhuis en nu voel ik me gelukkig al een stuk beter. En het is maar goed dat ik nog even in het ziekenhuis ben gebleven, want zodra je je onder je kinderen begeeft, is het meteen gedaan met de rust. Nog een weekje bijkomen, volgende week nog voor controle naar de dokter en daarna hopelijk weer op huis aan. Mag ook wel een keertje na ruim drie weken.

En verder:
- kon Salomé me alleen maar verliefd aankijken op de terugweg en week niet van mijn zijde. Heel schattig.
- toont Juda daarentegen wat minder zijn gevoelens, maar het feit dat hij op de terugweg bij het minste of geringste al in huilen uitbarstte liet zien dat het hem toch wel wat deed
- is er hier een ander Nederlands jongetje van 7 jaar en ik had verwacht dat Juda veel met hem zou optrekken, maar tot mijn verbazing kiest hij een 12-jarige Amerikaanse knul uit als maatje, die blijkbaar beter bij zijn rustige karakter past.

 Wachten op mijn geliefden...

 Cheung Chau is een eiland zonder gemotoriseerd verkeer en met een aantal bergen. Onze verblijfplaats ligt bovenop zo'n berg.

En hieronder Robin's foto's:

 Robin kan ook staartjes maken...

 ...en pizza's bakken

 In de bus van Vrede Stad naar de hoofdstad van onze provincie (6 uur)

 Paar uurtjes filmpjes kijken bij de KFC

 en daarna in de nachtbus

 Genieten!

 Niet de mooiste foto, maar het geeft een indruk

 De meiden helpen Robin bij het wassen

En Robin kan zelfs de was ophangen...

...en mij de berg omhoogduwen in een rolstoel

Het paradijs voor shopaholics ontvlucht

Ik ben me ervan bewust dat de meesten van mijn lezers op Facebook zitten en daardoor al op de hoogte zijn van wat er de afgelopen week is gebeurd en er de komende week staat te gebeuren, maar omdat er ook lezers zijn die zo verstandig zijn om niet mee te doen aan dit verslavende fenomeen, hieronder toch nog een update:

Na een busreis van 20 uur, 2 grensovergangen en 1 uur in de metro, kon ik me dinsdagmiddag melden bij de dokter. Ik had gehoopt op snelle actie: op dinsdag een gesprek, op woensdag onder het mes, op vrijdag weer op huis aan.
Het ging helaas allemaal wat langzamer.
De dokter verwees me door voor een CT scan, die op donderdag plaatsvond. Ik kreeg de uitslag daarvan op zaterdag: ja, het was inderdaad mijn galblaas. Hij bleek 14 cm lang te zijn (een normale galblaas is zo'n 8 cm lang) en vol met galstenen te zitten. Een vraag die mij natuurlijk bezighoudt is: hoe kom ik daar nou weer aan? Ik ben jong, gezond en actief, waarom is mijn galblaas dan niet gezond en actief? Zwangerschap schijnt een rol te spelen, maar dat is een vrij algemeen verschijnsel, maar een galblaas vol met stenen komt niet met dezelfde frequentie voor. De dokter lijkt er echter niet wakker van te liggen, het enige wat hij erover te zeggen had was: "Eruit met dat ding!" Zodoende heb ik morgenochtend een gesprek met de chirurg en hopelijk gaan ze me daarna op zeer korte termijn te lijf met het mes.

Oorspronkelijk zou ik bij de ouders van een vriendin verblijven die midden in de stad wonen, maar dat leverde niet veel rust en ontspanning op: ik begaf me elke dag op straat om stukje bij beetje de kerstgift van mijn ouders op te maken. Ten eerste kan ik in Vrede Stad nooit shoppen, dus ik had nog wat in te halen. Ten tweede is Hong Kong een paradijs voor shopaholics: ze hebben er álles en voor een heel redelijke prijs, veel goedkoper dan in Nederland.
Na 12 kilo aan kleding, toiletartikelen en eten naar huis gestuurd te hebben, ben ik op zaterdag verhuisd naar Bethany, een vakantiepark op een klein eilandje, op veilige afstand van de drukte en verleidingen van de grote stad. Ik had allerlei goede voornemens voor deze dagen (o.a. e-mails beantwoorden en boeken lezen), maar helaas stak een grieperig gevoel op vrijdagavond de kop op en heeft mij sindsdien niet meer verlaten. Moe, misselijk, hangerig... beetje jammer :-(

Ondertussen wil ik vanaf deze plaats mijn bewondering voor Robin uitspreken, want hij runt de boel daar in Vrede Stad fantastisch. Het lijkt zelfs allemaal beter op rolletjes te lopen dan wanneer ik er wél ben. Hou dit vast, Robin, ook wanneer ik weer terug ben!

Aangezien de 90 dagen van ons visum alweer voorbij zijn, zullen Robin en de kinderen op woensdag de bus nemen om zich op donderdag bij mij te voegen. Dan heeft, na anderhalve week, deze tijd voor mezelf ook wel weer lang genoeg geduurd. Tijd voor wat knuffels en kusjes, voor kleine peuter- en kleuterhandjes in de mijne, voor snotneuzen, vieze kleren en poepluiers.
Zo'n tijd alleen maakt je weer extra dankbaar voor wat je hebt.

Weer een eenzame Oudjaarsavond

Vorig jaar vertrok ik op 28 december naar Hong Kong voor een wortelkanaalbehandeling. De behandeling zelf was natuurlijk niet leuk en het feit dat ik op oudjaarsavond alleen zat was ook niet alles, maar eigenlijk was het een welkome break van het huiselijke gebeuren. Ik voelde me zó uitgerust en verfrist toen ik weer thuiskwam; daar heb ik een jaar op kunnen teren!

Een paar weken geleden bracht ik een bezoekje aan een ziekenhuis in de grote stad, omdat ik al een paar jaar rondloop met een vreemde bobbel in mijn bovenbuik en die de laatste tijd zo nu en dan ook zeer deed. Volgens de echo was mijn galblaas flink vergroot en had ik veel galstenen. Hoewel ik niet alles verstond wat de echoscopiste zei, begreep ik deze woorden wel: "Die moet eruit gesneden worden." Toen ik het verslag van de echo doormailde naar de arts van onze organisatie, adviseerde die mij om op korte termijn een specialist op te zoeken in het buitenland en er eens goed naar te laten kijken en wellicht ook laten opereren. Zodoende, stap ik morgenmiddag, 30 december, opnieuw op de bus naar Hong Kong om een eenzame Oud & Nieuw te vieren. Natuurlijk vervelend, al dat medische gedoe, maar stiekem.....

En verder...

... legde één van de kippen vorige week het loodje, een week na de hamster. Uhm... moet ik nu echt aan mezelf gaan twijfelen?

... is de auto eindelijk verkocht. Robin is de afgelopen twee weken twee keer naar Lente Stad gereisd en dus in totaal wel 7 dagen van huis geweest, maar nu is het afgehandeld. Weer een zorg minder.

... gebruik ik nog altijd met veel plezier de stoffen luiers die ik 1,5 jaar geleden aangeschaft heb. De nachten bleken al gauw een fiasco, dus we hebben toch nog Pampers in huis, maar verder hebben we al heel veel geld bespaard op luiers!

...  kost het me vaak de grootste moeite om 's avonds de computer uit te zetten. Er is gewoon zoveel te zien en te lezen en overdag kom ik daar natuurlijk niet aan toe. Vaak rol ik van het ene in het andere en voor ik het weet is het wéér voorbij middernacht. Niet dat ik me op dat moment bijzonder moe voel, maar de volgende morgen als de wekker om half 7 gaat wel. Eerst een alarm op mijn telefoon gezet die om half tien zei "Computer uit", maar die swipete ik gewoon weg. Daarna eens gaan zoeken bij de instellingen van mijn computer en ja hoor, je kunt een tijd instellen waarop de computer automatisch uitschakelt. Maar dan krijg je op het desbetreffende moment dit bericht:

Té makkelijk natuurlijk om op cancel te klikken, wat ik dan ook elke avond doe. Nog meer mensen met dit probleem? En heeft iemand een echte oplossing?

... wensen we jullie natuurlijk een gezellig en veilig uiteinde en een mooi 2014!

De Koning komt!

Al jarenlang klaag ik met Kerst hoe lastig het is om hier in Azië in de Kerststemming te komen. Geen Kerstmusical, geen Kerstdienst, geen Last Christmas dat door de winkels schalt, geen familie om mee te gourmetten (ook geen gourmetstel trouwens).

Maar dit jaar is anders.

Misschien heeft het met de leeftijd van de kinderen te maken. Misschien heeft het ermee te maken dat ik gedurende het afgelopen jaar veel meer van mijn leven in China ben gaan houden. Misschien komt het omdat ik het idee heb dat ik eindelijk een 'adempauze' heb na alle jaren van zwangerschap en baby's. Hoe het ook zij, dit jaar zijn we pro-actief bezig geweest om er wél wat van te maken.

Zo hadden we voor het eerst sinds we in China zijn een kerstboom. Uiteraard nep, maar mooi genoeg om de kamer er gezelliger op te maken. Naast de kerstboom zette ik een tafeltje neer, met daarop een kerststal en een mandje met kerstboekjes en DVD's. Het zijn kleine dingen, maar het herinnert iedereen in huis eraan dat we naar Kerst toeleven.

Tenslotte knutselden Robin en ik samen een Jesse Tree in elkaar, gebaseerd op Jesaja 11:1. Vorig jaar had ik op de blog van een vriendin hier al eens over gelezen, toen zij alle ornamenten zelf geboetseerd en geschilderd had. Fantastisch idee, vond ik, maar ik ken mezelf goed genoeg om te weten dat ik van mijn levensdagen niet 28 ornamenten ga boetseren en schilderen. Daar heb ik het geduld gewoon niet voor. Maar vorige maand kwam het idee toch weer in mijn hoofd terug en na wat zoeken op internet vond ik de ornamenten kant en klaar op een Amerikaanse website. Dat past beter in mijn straatje :-) Een paar latjes, wat spijkertjes en mooie cadeauzakjes et voila: de Jesse Tree hangt nu aan de muur boven de eettafel. Elke dag mag één van de kinderen een cadeauzakje pakken, kijken wat voor ornament erin zit en raden wat voor verhaal erbij hoort. Uiteraard loopt niet alles op rolletjes en is het niet gelukt om helemaal op schema te liggen met de Bijbelverhalen, maar hé, het zou toch ook saai zijn als zo'n project in één keer perfect zou verlopen?

Ook voor het eerst sinds we in China zijn organiseerden we gisteravond een Christmas Party voor onze lokale vrienden. Lekker snacken, kerstliederen zingen, het kerstverhaal vertellen en daarna een film kijken (The Nativity): het was een zeer geslaagde avond met zo'n 20 mensen, waarvan velen nog nooit het Kerstverhaal eerder gehoord hadden.
Vanavond deden we het nog eens over, maar dan met Robins collega's. Opnieuw een aardige groep van zo'n 13 man, maar ze namen helaas niet zoveel gezelligheid met zich mee. Ze zaten ons aan te staren in afwachting van wat er komen zou. We leerden ze wat kerstliedjes, vertelden hen het kerstverhaal en zongen nogmaals dezelfde liedjes en toen stapten ze weer op. Ze waren tenslotte druk met de voorbereidingen voor de kerstviering op school morgen, wat inhoudt dat elke klas een dans opvoert. Ach ja, ze hebben in ieder geval het Kerstverhaal gehoord, vrijwel allemaal ook voor de eerste keer. 

Op school is Robin ook al wekenlang bezig om de peuters en kleuters wat simpele woorden en kerstliedjes bij te brengen. En ook de English Corner voor de middelbare scholieren staat al een tijdje in het teken van Kerst.

Voor het eerst in 6 jaar overvalt Kerst me niet op de 25e, maar leef ik er al wekenlang naar toe. Eindelijk begrijp ik de toegevoegde waarde van Advent: de Koning komt!

Fijn Kerstfeest allemaal!

 

 Salomé helpt met het versieren van de boom. Ze had alle ballen aan één tak gehangen :-)

 Het kan ermee door

 Robin aan het werk gezet met wat hout, spijkers en een hamer

 

Het resultaat (intussen zijn we al dichter bij de ster hoor)

 In totaal ruim 100 koekjes gebakken voor lokale vrienden en collega's

 Salomé deelt de koekjes uit (Kodak-moment!)

Robin en David proberen de kleuters wat kerstliedjes aan te leren

Liefhebben is kwetsbaar zijn

In ons soort werk is een groot verloop van mensen. Sommige mensen komen voor een paar maanden of een paar jaar en keren dan naar huis terug. Anderen wijden zich voor langere tijd toe, maar zelfs dan blijven velen niet jarenlang plakken op één plek. We leren dus regelmatig nieuwe mensen kennen, maar moeten ook regelmatig afscheid nemen. Daar komt ook nog eens bij dat we in een kleine plek wonen met een klein groepje buitenlanders, dus het contact is vrij intensief.

Zo kwam er 9 maanden geleden een 26-jarige jongen/man/jongeman, David, in Vrede Stad wonen waarvan we wisten dat hij maar voor 9 maanden zou blijven. Het klikte tussen Robin en hem en Robin nam hem onder zijn hoede: hij introduceerde hem aan zijn vrienden en al gauw werd maandagavond hun 'stapavond'. Ze spraken dan met lokale vrienden af en onder het genot van de typisch Chinese straatbarbecue (en soms een slap biertje) deelden ze hun leven. Nu moet ik erbij zeggen dat in ons soort werk mannen niet voor het oprapen liggen; over het algemeen zijn het single dames die ons team komen versterken. Niks mis mee natuurlijk, maar als je het hebt over een vriend of compagnon voor Robin, dan ligt dat wat lastiger. Robin genoot van de vriendschap: het samen optrekken, films kijken, sporten, erop uit gaan, lastige levensvragen bespreken... Ook de kinderen waren gek op deze 'uncle', die al gauw Juda's stoeimaatje werd.

Maar, zoals gezegd, we wisten: het zou in december eindigen. Het vooruitzicht van het afscheid verdrongen we, maar uiteindelijk was vandaag dan toch de dag van het werkelijke afscheid en ik zal eerlijk zeggen: ik vond het gewoonweg moeilijk. Te weten dat Robin zijn beste vriend hier in Vrede Stad zou verliezen en dat de kinderen hun geliefde uncle misschien wel nooit meer zouden zien, heeft mij heel wat emotionele momenten bezorgd. De vraag die verschillende keren bovenkwam was: is het het nog wel waard om te investeren in relaties? Om jezelf helemaal te geven, terwijl je weet dat iemand vroeg of laat je hart gaat breken? Is het niet beter om jezelf te beschermen door relaties meer oppervlakkig te houden? Juist toen ik deze vraag overdacht, kwam ik de volgende quote van C.S. Lewis tegen:

“To love at all is to be vulnerable. Love anything and your heart will be wrung and possibly broken. If you want to make sure of keeping it intact you must give it to no one, not even an animal. Wrap it carefully round with hobbies and little luxuries; avoid all entanglements. Lock it up safe in the casket or coffin of your selfishness. But in that casket, safe, dark, motionless, airless, it will change. It will not be broken; it will become unbreakable, impenetrable, irredeemable. To love is to be vulnerable.”

("Liefhebben is kwetsbaar zijn. Als je ergens van houdt, dan zal je hart worden uitgewrongen en mogelijk gebroken worden. Als je er zeker van wilt zijn dat het intact blijft, moet je het aan niemand geven, zelfs geen dier. Omwikkel het met hobby's en luxe; vermijd alle verwikkelingen. Sluit het veilig op in de kist of doodskist van je egoïsme. Maar in die kist - veilig, donker, roerloos, afgesloten - zal het veranderen. Het zal niet gebroken worden, het zal onbreekbaar, ondoordringbaar, onherstelbaar worden. Liefhebben is kwetsbaar zijn. ")

Oké, een gebroken hart is niet alles, maar een onbreekbaar, ondoordringbaar hart is nog erger. En dus gaan we door met het delen van ons leven met de mensen hier, zowel met de buitenlanders als met de locals. We weten dat de toekomst niet vrij zal zijn van pijn en verdriet, maar we moeten ervoor kiezen om de herinneringen aan de momenten van samen lachen, praten, bidden, eten en reizen - de herinneringen aan wat we samen beleefd hebben - de boventoon te laten voeren en groter te laten zijn dan het verdriet. "Don't be sad because it's over, smile because it happened" (Wees niet verdrietig omdat het voorbij is, maar glimlach omdat het gebeurd is)

 Samenwerken achter de barbecue

 Vanmorgen zijn David en Robin samen naar Lente Stad gereden. Wat een rit van 8 uur had moeten zijn, werd een rit van bijna 11 uur, dankzij.... sneeuw! Dus als je dacht dat we in de tropen woonden.... Helaas is dit nog wel een paar uurtjes bij Vrede Stad vandaan, dus hier geen sneeuw. Later bedacht ik me dat ik natuurlijk gewoon met de kinderen de bus had moeten pakken en de sneeuw op had moeten zoeken. Wat een plezier zouden ze gehad hebben!

Innerlijke motivatie

Thuisscholing is lastig, ik zal er maar gewoon ronduit voor uitkomen. Zelfs nu Anneke drie uurtjes per dag van me overneemt, zit ik er nog mee in m'n maag. Wat het lastig maakt? Dat je kind alleen in een klas zit. Hoe langer we ons in deze situatie bevinden, hoe meer ik tot de conclusie kom dat groepsdruk en competitie een grote rol spelen in een klas. Nu klinken deze woorden wat negatief, maar ik bedoel ze in positieve zin.

Juda is een slimme en leergierige jongen, maar hij is alleen gemotiveerd als hij de dingen leert die hij graag wil leren en dan ook op zijn manier. Zo is hij gek op lezen en leert graag over geschiedenis, aardrijkskunde, natuur en techniek. Deze vakken zijn dan ook geen probleem op school. Maar zodra het tijd is voor schrijven, gooit hij zijn kont tegen de krib en maakt hij met veel zuchten en steunen een halve bladzijde uit zijn schrijfschrift af. Ook gym ligt hem niet zo en probeer hem dan maar eens in actie te krijgen als er niemand is die met hem meedoet. Rekenen vindt hij op zich wel leuk, maar als hij voor de zoveelste keer Roefie Rups moet afmaken of de ballen eerlijk moet verdelen, is zijn motivatie ver te zoeken.

Op zulke momenten gaan mijn gedachten terug naar mijn eigen schooltijd. Waarom ik wel gewoon deed wat de juf of meester zei? Waarschijnlijk omdat deze hele klas dat deed en ik niet achter wilde blijven. Waarom ik wel doorwerkte als ik een opdracht moest maken? Gewoon, omdat ik natuurlijk niet de langzaamste wilde zijn! Vergelijken: op zich een vloek op de mensheid, maar soms werkt het wel als motivatie om aan het werk te gaan en om je best te doen. Je wilt tenslotte niet onderdoen voor je vrienden/klasgenoten.

Ondertussen zitten we zelf ook in een situatie waarin we iets harder moeten werken aan onze innerlijke motivatie. Laten we eerlijk zijn: ga je in Nederland op tijd je bed uit omdat je zo'n zin hebt in werken of omdat je baas je op een bepaald tijdstip verwacht? Werk je acht uur op een dag omdat je je werk zo leuk vindt of omdat het in je contract staat? Nu moet ik zeggen dat ik ons werk toevallig wél erg leuk vindt, maar zelfs dan moet de energie soms uit mijn tenen komen om die bepaalde persoon op te zoeken, om dat SMS'je te sturen of dat telefoontje te plegen. Elke dag bidden we om nieuwe motivatie, liefde en passie, want als we die niet hebben, is het wel heel makkelijk om te vluchten in eten dat op tafel moet komen, e-mails die beantwoord moeten worden, een taal die geleerd moet worden, boeken die gelezen moeten worden, een huis dat opgeruimd moet worden of kinderen die vermaakt moeten worden. De afleidingen en excuses zijn velen en op zo'n moment komt het aan op: innerlijke motivatie. Heb ik écht een hart voor de mensen? Kan het me écht wat schelen waar zij de eeuwigheid zullen doorbrengen? Staat God écht op de eerste plaats? Confronterende vragen, maar gelukkig weet ik ook dat ik deze innerlijke motivatie niet zelf hoef te bewerkstelligen, maar dat Hij het mij geeft. En dat werkt dan wel weer ontspannend....

Thanksgiving en Sinterklaas

Waaaahhhh! Het is alweer december! En hier begint het ook koud te worden. Niet zo koud als in Nederland, maar vanmorgen bevestigde ons weerstation dat het niet zo gek was dat ik me onbehaaglijk voelde: de temperatuur in de woonkamer was 15,8 graden. Maar: we hebben al een paar dagen heerlijk zonnig weer en dan warmt het gelukkig wel op tot een graad of 17. De echte winter is er nog niet!

Vorige week vierden we Thanksgiving. Naast het heerlijke eten, voelde ik me ook echt bevoorrecht dat ik met zulke lieve vrienden (en natuurlijk mijn man en kinderen) dit feest kon vieren. Ik heb verder niet zoveel met Amerikaanse feesten, maar deze zou ik er nog wel in willen houden, zelfs als we ooit teruggaan naar Nederland.

Robin besloot om tijdens zijn lessen op de peuter-/kleuterschool ook aandacht aan Thanksgiving te besteden. Terwijl hij op internet op zoek was naar kleurplaten, vond hij dit:

"De mensen (=pelgrims uit Engeland) waren bang dat hun kinderen teveel zouden gaan lijken op de Nederlanders". Nou ja zeg!
Dit filmpje op YouTube vertelt ook dat de pelgrims zich bedreigd voelden door de "permissive Dutch society", de tolerante/liberale Nederlandse maatschappij. Haha, we worden niet echt positief afgeschilderd in het Thanksgivingverhaal.

Intussen is Robin samen met nog een paar anderen ook nog aan de slag gegaan met een English Corner op de lokale middelbare school. Ook die stond afgelopen vrijdag in het teken van Thanksgiving; uiteraard een mooie gelegenheid om te vertellen wie we eigenlijk dankbaar zijn.

En nu bereiden we ons in alle rust voor op Sinterklaas. Ja, het Nederlandse Sinterklaasfeest is leuk, maar de kinderen worden ook wel een beetje gek gemaakt (vind ik). Maar om toch niet achter te blijven, mochten onze kinderen ook twee keer hun schoen zetten, hebben we de intocht gekeken en volgen we het Sinterklaasjournaal. Het is grappig om te zien hoe Juda er helemaal in opgaat, terwijl we hem al zo vaak verteld hebben dat het allemaal niet echt is. Waarschijnlijk is het voor hem té mooi om niet waar te zijn :-)

Als de kat van huis is....

De afgelopen twee weken blogte ik over zaken waar ik intussen wel aan gewend ben, maar er is iets waar ik nog steeds niet aan gewend ben: vuurwerk 's ochtends vroeg. We hebben de pech in een nieuwbouwwijk te wonen, want elke keer als mensen in een nieuw huis komen wonen, moeten de boze geesten afgeschrikt worden door keihard vuurwerk. De toverdokter bepaalt de dag en het tijdstip van dit ritueel en ik vraag me af waarom het altijd zo vroeg moet zijn!? Vanmorgen was het om half zes, vlak onder het slaapkamerraam van de kinderen. Hoera, vijf mensen om half zes wakker! We zijn toch niet de enigen in deze maatschappij die waarde hechten aan een goede nachtrust?!

Afgelopen week waren Robin en Juda een weekje samen naar de Grote Stad voor een home school week. Fantastisch dat er een lieve Britse juf uit Lente Stad komt om een week lang allerlei activiteiten te organiseren voor een groep van acht jongens tussen de 5 en 10 jaar. Het thema was: ridders en kastelen. Heel to
epasselijk natuurlijk voor deze leeftijd en voor een groep van alleen maar jongens. Er werd geknutseld, gesport, gezongen, gedanst, pizza gegeten en nog veel meer waar ik geen weet van heb.

Hoewel mijn taallessen 's ochtends gewoon doorgingen, was ik verder vrij veel thuis bij de meiden en ik greep deze gelegenheid aan om de indeling van het huis eens goed onder handen te nemen. Zoals jullie weten hebben we een appartement met drie slaapkamers. Voorheen was dat een slaapkamer voor ons, met daarin een 'kantoor-hoek- voor Robin, een slaapkamer voor de kinderen en een speelkamer voor de kinderen. De laatste tijd ging het me steeds meer frustreren dat ikzelf geen plekje in huis had. Een plekje om rustig Bijbel te kunnen lezen, om wat aan de muur te kunnen hangen, om m'n computer neer te zetten. Mijn nachtkastje werd langzamerhand dat plekje, maar ja, dat houdt natuurlijk ook niet over. Dus ik besloot voor mezelf op te komen: de speelkamer moest maar slaap- én speelkamer worden en de oude slaapkamer van de kinderen werd voor de helft mijn 'kantoor-hoek'. Dus ik heb in mijn eentje met kasten gesleept door het huis, maar ben zoooooo blij met het resultaat! Eindelijk ben ik niet meer de hele dag mijn spullen van hot-naar-her aan het sjouwen, maar kunnen ze lekker op mijn bureautje blijven staan en eindelijk heb ik een kastje voor mijzelf.

Ik had Robin een verrassing beloofd bij thuiskomst, maar dit was geloof ik niet het soort verrassing waar hij op gehoopt had, hahaha. Waarschijnlijk omdat hij na een busreis van 6,5 uur direct aan de slag moest om het stapelbed uit elkaar te halen en in een andere kamer weer in elkaar te zetten. Maar uiteindelijk prees hij me toch voor mijn creativiteit.

 Tada....! Mijn eigen hoekje

 En de andere helft van de kamer is alsnog lees- en speelhoek

 De meiden zwaaien de mannen uit op het busstation

 Halloween-party op de school waar Robin les geeft. De juffen hadden mega-grote cadeaus gekocht voor onze kinderen, blijkbaar dachten ze dat dat bij dit feest hoorde. Misschien leden ze een beetje gezichtsverlies toen ze hoorden dat we niks aan Halloween doen en waarom niet.

 Iedereen draait mee in het zondagsschool-rooster, dus ik ook. Wat een heerlijk clubje.

Met de Robins collega's een dagje op stap naar een barbecue-eiland.

Ze waren niet de enigen die op zaterdag dit idee hadden gekregen.

 Maar het was desondanks wel erg gezellig

 Rijst roosteren in bamboe

Met Juda en Zoë op stap. Juda wilde graag een melk-thee drinken, maar Zoë vond dit dessert er wel lekker uitzien. Het bleken bonen met aardappel en rijstballetjes te zijn. Wel zoet, maar het viel helaas toch niet in de smaak bij Zoë.  Dan eet mama het wel weer op...

 Aangezien er vorige week twee bedden leeg waren, konden Lauren en Mia mooi komen logeren!

 Fijn Zoë, dat je je uitgeleefd hebt op ons balkonmeubilair met de watervaste stift

Da's even schrikken: ontdek je op een ochtend zo'n dikke bult onder de arm van je dochter. Ik natuurlijk meteen in de stress. Gelukkig hebben we een dokter op afstand die advies kan geven en het bleek slechts een ontstoken haarzakje die twee dagen later openbarstte (ik zal jullie de details besparen).