Vandaag tijdens een gesprek kwamen we op het onderwerp taalstudie. In hoeverre is taalstudie nodig voor iemand die hier komt met als doel het lesgeven van onze kinderen? Ik betrok het op mezelf en zei dat als ik ergens zou wonen waar ik de taal niet sprak, hoe zou ik me dan thuis kunnen voelen?
Toch is dit realiteit bij een bevriend (Amerikaans) echtpaar. Hij kwam zes jaar geleden naar Azië om zijn droom na te jagen, zij ging met hem mee en stortte zich volledig op het huishouden en de kinderen, inclusief thuisscholing. Omdat haar man een voltijd baan heeft, heeft zij nooit de kans gehad om de taal te leren en spreekt dus vrijwel geen Chinees.
Ik zou het niet kunnen, denk ik. Ik zou niet als een eilandje kunnen functioneren in een vreemde cultuur en zo nu en dan naar het eilandje van een andere expat springen en daarna weer terug naar mijn eigen veilige eilandje. Hoe houd je zoiets jarenlang vol?
Maar de afgelopen week mocht ik proeven van hoe zo'n leven eruit zou zien. Anneke was een paar dagen in Hong Kong voor haar visum, dus ik mocht elke ochtend en elke middag met de kinderen aan de slag op school. Hoe zo'n dag er dan uitziet? Ontbijten, lesgeven, lunchen, lesgeven, boodschappen doen, koken, eten, kinderen naar bed brengen, afwassen en dan nog kijken of er iets belangrijks moet gebeuren voordat ik mijn bed induik. Geen tijd voor taalstudie, geen tijd om mensen te ontmoeten. En vanaf volgende week mag ik tot augustus weer vol aan de bak, want Anneke kreeg in Hong Kong helaas maar een visum van twee weken en is daardoor genoodzaakt om vervroegd naar huis terug te keren.
Nu moet je niet denken dat ik het lesgeven niet leuk vind. Ik vind het
fantastisch om op die manier met onze oudste twee kinderen bezig te
zijn. Maar tegelijkertijd knaagt er iets: daarvoor ben ik toch niet hier
gekomen? Het zoeken naar deze balans is al een jarenlange worsteling van mij: ik wil een goede moeder zijn, ik wil dat mijn kinderen goed onderwijs krijgen, ik wil wil een goede vrouw en huisvrouw zijn. Tja, dan zit je dag wel vol, dat weet elke moeder van drie jonge kinderen die ze ook nog eens zelf les geeft. Waarom is het toch zo moeilijk voor mij om hier genoegen mee te nemen? Om niet óók nog van alles te willen betekenen voor de mensen hier?
Ik geef de 'maatschappij van tegenwoordig' de schuld. Opgroeiende kinderen/tieners worden tegenwoordig aangemoedigd om ambities en dromen te hebben, maar niemand vertelt ze erbij dat ze die ambities even op een laag pitje zullen moeten zetten als ze de verantwoordelijkheid voor een gezin krijgen. In de kleuterklas kon je op de vraag "Wat wil je later worden?" nog antwoorden "Moeder", maar ik denk niet dat onze decaan op de middelbare school dat een bevredigend antwoord had gevonden. Onze generatie is jarenlang aangepraat dat we een carrière moeten najagen en zo langzamerhand zijn we gaan denken dat onze opleiding en onze baan bepalen wie we zijn. Als je dan ineens thuis zit met je handen in de poep, snot, kwijl en tranen, dan is de connectie met die eerdere ambities en dromen ver te zoeken.
Hoewel ik nooit een succesvolle carrière heb geambieerd, kan ik zeggen dat mijn dromen niet bestonden uit het verschonen van luiers en het lesgeven van kinderen. En toch is dat op dit moment mijn 'roeping' en ik hoop en bid dat God me de genade zal geven om daarmee tevreden te zijn.
maandag 10 maart 2014
maandag 3 maart 2014
Tjonge, wat een verschrikking: die aanslag op het treinstation in Lente Stad. We wonen er dan misschien niet meer, maar we hebben er wel 2,5 jaar gewoond en we hebben er nog heel veel vrienden. Niemand die we kennen was op dat moment op het station, maar zoiets doet natuurlijk wel iets met het gevoel van veiligheid in de stad en waarschijnlijk ook in het hele land. Zelf komen we net terug van opnieuw een tripje naar Hong Kong. We moesten sowieso tussen januari en juni één keer het land uit en aangezien Anneke voor haar visum het land uit moest, zijn we maar met haar meegereisd. Dus na 5 dagen continu gebruik te hebben gemaakt van het Chinese openbaar vervoer, realiseer je je dat het overal had kunnen gebeuren.
We besloten één nacht in Hong Kong te blijven, voordat we China weer ingingen. We reisden met de ferry naar een klein eilandje en toen we daar liepen, riep Juda ineens: "Kijk daar! De ark van Noach!"
Robin en ik heel enthousiast: "Wauw, wat goed gezien, Juda!"
Juda: "Kunnen we daar even gaan kijken?"
Wij: "Goed idee, doen we!"
En zo kwamen we terecht bij een immense ark van Noach en we brachten er zelfs één nacht door.
Uiteraard was dit al van tevoren door ons geboekt, maar het was zo leuk om Juda in de waan te laten dat hij het 'ontdekt' had.
Nog even eendoe-het-zelf-update:
- vorige week zelf pindakaas gemaakt. Inderdaad net zo simpel als men zei: pinda's in de blender, laten draaien en na een tijdje is het mooie smeuige pindakaas. Beetje zout erbij en klaar-is-Kees. Ik denk alleen wel dat we hem in de koelkast hadden kunnen bewaren, want hij ruikt nu al een beetje muf.
- de week ervoor ook leverpastei maar eens geprobeerd. Ik had gehoopt dat de leversmaak gemaskeerd zou worden door de eieren, kruiden en bouillon, maar echt lekker kon ik het niet noemen. En we hebben nu vier potjes! Wel erg goedkoop, want 250 gram kippenlever kostte slechts 25 Eurocent. Wat doet Unox dan anders dan ik doe? Ze verklappen het antwoord zelf op hun website: er zit maar 23% lever in! Daarnaast nog 15% varkensvlees en de andere 60% is 'rommel'. Ja, zo kan ik ook leverpastei maken die niet naar lever smaakt :-)
Overigens doe ik veel ideeën op via Pinterest. Omdat ik zelf zo enthousiast ben over Pinterest, wilde ik het ook eens bij mijn lezers introduceren, want ik heb het idee dat het nog niet zo bekend is in Nederland (maar ik kan er natuurlijk naast zitten).
Nu denk je misschien: wéér een sociaal netwerk! Nee, Pinterest is geen sociaal netwerk, het werkt niet met vrienden en je zet er geen persoonlijke dingen op.
Weet je nog dat je vroeger stukjes uit kranten of tijdschriften knipte en ze dan bewaarde? Recepten, interessante artikelen, weetjes, spreuken, mooie foto's.... Maar hoe moet dat nu, nu dat soort dingen allemaal online zijn? Uitscheuren gaat niet meer. Wat ik voorheen deed was: een bookmark van desbetreffende pagina aanmaken óf de info opslaan op mijn computer. Wat ik nu doe? Ik klik op het Pinterest-icoontje op de toolbar van mijn browser, Pinterest vraagt me op welke van mijn 30 prikborden het item geprikt moet worden en that's it. Ik pin van alles: ideeën voor school, spreuken, bijbelteksten, filmpjes, artikelen, informatie, recepten, tips, mooie foto's.
Daarnaast kun je prikborden volgen van dingen waarin je geïnteresseerd bent. Zo volg ik een aantal prikborden met citaten erop, maar ook heel veel mensen die in het onderwijs werken en veel leuke ideeën pinnen. Tenslotte kun je ook nog een aantal geheime prikborden (secret boards) aanmaken waarop je dingen pint die je wel graag wilt bewaren, maar die je liever voor jezelf houdt.
Pinterest is gewoon leuk, want het staat vol met dingen die je interesseren. Als je te druk bent geeft het ook niet, want omdat het geen sociaal netwerk is, heb je niet het idee dat je wat mist als je een paar dagen/weken niet kijkt. Aan iedereen die bezig is met onderwijs, kinderen, interieur, fotografie, koken, gezondheid, sporten of DIY kan ik het zeker aanraden!
We besloten één nacht in Hong Kong te blijven, voordat we China weer ingingen. We reisden met de ferry naar een klein eilandje en toen we daar liepen, riep Juda ineens: "Kijk daar! De ark van Noach!"
Robin en ik heel enthousiast: "Wauw, wat goed gezien, Juda!"
Juda: "Kunnen we daar even gaan kijken?"
Wij: "Goed idee, doen we!"
En zo kwamen we terecht bij een immense ark van Noach en we brachten er zelfs één nacht door.
Uiteraard was dit al van tevoren door ons geboekt, maar het was zo leuk om Juda in de waan te laten dat hij het 'ontdekt' had.
Nog even eendoe-het-zelf-update:
- vorige week zelf pindakaas gemaakt. Inderdaad net zo simpel als men zei: pinda's in de blender, laten draaien en na een tijdje is het mooie smeuige pindakaas. Beetje zout erbij en klaar-is-Kees. Ik denk alleen wel dat we hem in de koelkast hadden kunnen bewaren, want hij ruikt nu al een beetje muf.
- de week ervoor ook leverpastei maar eens geprobeerd. Ik had gehoopt dat de leversmaak gemaskeerd zou worden door de eieren, kruiden en bouillon, maar echt lekker kon ik het niet noemen. En we hebben nu vier potjes! Wel erg goedkoop, want 250 gram kippenlever kostte slechts 25 Eurocent. Wat doet Unox dan anders dan ik doe? Ze verklappen het antwoord zelf op hun website: er zit maar 23% lever in! Daarnaast nog 15% varkensvlees en de andere 60% is 'rommel'. Ja, zo kan ik ook leverpastei maken die niet naar lever smaakt :-)
Overigens doe ik veel ideeën op via Pinterest. Omdat ik zelf zo enthousiast ben over Pinterest, wilde ik het ook eens bij mijn lezers introduceren, want ik heb het idee dat het nog niet zo bekend is in Nederland (maar ik kan er natuurlijk naast zitten).
Nu denk je misschien: wéér een sociaal netwerk! Nee, Pinterest is geen sociaal netwerk, het werkt niet met vrienden en je zet er geen persoonlijke dingen op.
Weet je nog dat je vroeger stukjes uit kranten of tijdschriften knipte en ze dan bewaarde? Recepten, interessante artikelen, weetjes, spreuken, mooie foto's.... Maar hoe moet dat nu, nu dat soort dingen allemaal online zijn? Uitscheuren gaat niet meer. Wat ik voorheen deed was: een bookmark van desbetreffende pagina aanmaken óf de info opslaan op mijn computer. Wat ik nu doe? Ik klik op het Pinterest-icoontje op de toolbar van mijn browser, Pinterest vraagt me op welke van mijn 30 prikborden het item geprikt moet worden en that's it. Ik pin van alles: ideeën voor school, spreuken, bijbelteksten, filmpjes, artikelen, informatie, recepten, tips, mooie foto's.
Daarnaast kun je prikborden volgen van dingen waarin je geïnteresseerd bent. Zo volg ik een aantal prikborden met citaten erop, maar ook heel veel mensen die in het onderwijs werken en veel leuke ideeën pinnen. Tenslotte kun je ook nog een aantal geheime prikborden (secret boards) aanmaken waarop je dingen pint die je wel graag wilt bewaren, maar die je liever voor jezelf houdt.
Pinterest is gewoon leuk, want het staat vol met dingen die je interesseren. Als je te druk bent geeft het ook niet, want omdat het geen sociaal netwerk is, heb je niet het idee dat je wat mist als je een paar dagen/weken niet kijkt. Aan iedereen die bezig is met onderwijs, kinderen, interieur, fotografie, koken, gezondheid, sporten of DIY kan ik het zeker aanraden!
maandag 24 februari 2014
Kriebelende vingertjes
We hebben net het Chinese Nieuwjaar achter de rug en het is hier de gewoonte dat elk kind een rode envelop - een hong bao - toegestopt krijgt als er bezoek over de vloer komt of als je bij anderen op bezoek gaat. Dit ritueel maken we al mee sinds Juda een paar maanden oud was en dit jaar was niet anders.
Behalve dan de opmerking die Juda maakte nadat hij zijn eerste hong bao van dit jaar ontving: "Mam, dit keer moet je het geld niet in je eigen portemonnee stoppen; ik wil er graag zelf iets voor kopen!" Oeps... betrapt! Zoiets als 'kleine potjes hebben grote oren', maar dan ogen in plaats van oren. Maar hij had gelijk: tot dan toe hadden de kinderen nooit hun eigen geld gehad om iets mee te kopen en was het altijd bij het 'huishoudgeld' terecht gekomen. Eerste reden daarvoor was dat ik vond dat er al zoveel speelgoed in huis was (een appartement is tenslotte snel vol). Tweede reden was dat het speelgoed dat verkrijgbaar is in Vrede Stad echt rommel is. Geen merken als Mattel, Fisher Price, Haba, Lego of Playmobil, maar alleen goedkoop spul van slechte kwaliteit. Om nog maar te zwijgen over de veiligheid van het lokaal verkrijgbare speelgoed.
Naar aanleiding van dit incident besloten Robin en ik dat het tijd was voor zakgeld. 6 jaar is tenslotte eigenlijk wel een mooie leeftijd om daar mee te beginnen. Maar hoeveel geef je dan? Natuurlijk staan er op de website van het Nibud mooie richtlijnen, maar de waarde van 1 Euro in Nederland is heel anders dan de waarde van 1 Euro in China. 5 Yuan (€0,60) per week leek ons een mooi bedrag om mee te beginnen.
Het is grappig om te zien wat voor wereld er opengaat voor een kind als hij de beschikking heeft over geld. Juda kreeg een aantal hong baos en bijna dagelijks maakten we de gang naar de supermarkt om weer een nieuw nep-lego-poppetje te kopen voor 5 Yuan. Dan zag je hem staan voor het schap en kon je gewoon zijn vingertjes zien kriebelen: welke zou hij dit keer uitkiezen? Natuurlijk stonden er ook grotere, duurdere dingen in het schap en wanneer Robin of ik hem probeerden aan te moedigen om te sparen voor iets groters, wuifde hij die suggestie ongeduldig weg. Hij móest iets nieuws hebben en hij moest het nu. Ach, we laten het maar even begaan zo. Als het nieuwe eraf is praten we nog wel eens met hem over sparen. Laat hem nu nog maar even genieten van dat euforische gevoel van het zelf beslissen over je eigen geld.
En nieuw tijdperk breekt aan: een kind gaat de waarde van geld inzien en gaat daarin zijn eigen verantwoordelijkheid dragen. Een stap vooruit zou je kunnen zeggen. Maar tegelijkertijd schrok ik ook een beetje van de hebzucht die kwam kijken bij het beschikken over je eigen geld. Die hongerige oogjes voor het nep-lego-schap in de supermarkt....
Er is weer een klein stukje kinderlijke onschuld verloren gegaan.
Behalve dan de opmerking die Juda maakte nadat hij zijn eerste hong bao van dit jaar ontving: "Mam, dit keer moet je het geld niet in je eigen portemonnee stoppen; ik wil er graag zelf iets voor kopen!" Oeps... betrapt! Zoiets als 'kleine potjes hebben grote oren', maar dan ogen in plaats van oren. Maar hij had gelijk: tot dan toe hadden de kinderen nooit hun eigen geld gehad om iets mee te kopen en was het altijd bij het 'huishoudgeld' terecht gekomen. Eerste reden daarvoor was dat ik vond dat er al zoveel speelgoed in huis was (een appartement is tenslotte snel vol). Tweede reden was dat het speelgoed dat verkrijgbaar is in Vrede Stad echt rommel is. Geen merken als Mattel, Fisher Price, Haba, Lego of Playmobil, maar alleen goedkoop spul van slechte kwaliteit. Om nog maar te zwijgen over de veiligheid van het lokaal verkrijgbare speelgoed.
Naar aanleiding van dit incident besloten Robin en ik dat het tijd was voor zakgeld. 6 jaar is tenslotte eigenlijk wel een mooie leeftijd om daar mee te beginnen. Maar hoeveel geef je dan? Natuurlijk staan er op de website van het Nibud mooie richtlijnen, maar de waarde van 1 Euro in Nederland is heel anders dan de waarde van 1 Euro in China. 5 Yuan (€0,60) per week leek ons een mooi bedrag om mee te beginnen.
Het is grappig om te zien wat voor wereld er opengaat voor een kind als hij de beschikking heeft over geld. Juda kreeg een aantal hong baos en bijna dagelijks maakten we de gang naar de supermarkt om weer een nieuw nep-lego-poppetje te kopen voor 5 Yuan. Dan zag je hem staan voor het schap en kon je gewoon zijn vingertjes zien kriebelen: welke zou hij dit keer uitkiezen? Natuurlijk stonden er ook grotere, duurdere dingen in het schap en wanneer Robin of ik hem probeerden aan te moedigen om te sparen voor iets groters, wuifde hij die suggestie ongeduldig weg. Hij móest iets nieuws hebben en hij moest het nu. Ach, we laten het maar even begaan zo. Als het nieuwe eraf is praten we nog wel eens met hem over sparen. Laat hem nu nog maar even genieten van dat euforische gevoel van het zelf beslissen over je eigen geld.
En nieuw tijdperk breekt aan: een kind gaat de waarde van geld inzien en gaat daarin zijn eigen verantwoordelijkheid dragen. Een stap vooruit zou je kunnen zeggen. Maar tegelijkertijd schrok ik ook een beetje van de hebzucht die kwam kijken bij het beschikken over je eigen geld. Die hongerige oogjes voor het nep-lego-schap in de supermarkt....
Er is weer een klein stukje kinderlijke onschuld verloren gegaan.
maandag 17 februari 2014
Poseren
Terwijl ik afgelopen week bezig was in de keuken, bedacht ik me zo nog een paar dingen die nog in het DIY-rijtje passen:
Dan nog even over heel iets anders: familiefoto's maken. We doen het niet vaak, maar zo nu en dan moeten we er toch aan geloven: we moeten met z'n vijven poseren voor de camera. Nu heb ik er geen problemen mee en Robin ook niet, maar onze kinderen.... pfff....
Ik zie er altijd al tegenop om het tegen Juda te vertellen, want ik weet wat zijn reactie zal zijn als het hoge woord eruit is: "Nee! Ik ga niet op de foto!" Ik hou van de Chinezen en ik geef ze niet snel ergens de schuld van, maar dit hebben ze in mijn ogen toch echt op hun geweten. Juda wordt zó vaak ongevraagd op de foto gezet (en dan bedoel ik echt elke keer dat we ons op straat begeven), dat hij een hekel heeft gekregen aan poseren voor de camera. Zoë heeft deze aversie in mindere mate, maar zoals een goede jongere zus betaamt, praat ze maar al te graag met haar grote broer mee. Hij zal er tenslotte wel verstand van hebben.
Gisteren was zo'n moment: we waagden het erop om een familiefoto te gaan maken. De timing had al niet slechter gekund: eind van de dag, vlak voor het avondeten. De kinderen weigerden mee te werken en toen we zeiden: "We gaan pas weer naar binnen als iedereen er goed opstaat", barstte Juda in tranen uit.
Kans verkeken.
Helaas Gelukkig zijn onze kinderen heel gevoelig voor positief belonen, of in de volksmond ook wel 'omkopen' genoemd. Terug in huis zei Robin: "We gaan het morgen nog een keer proberen en totdat iedereen normaal op de foto staat, wordt er niet meer op de Ipad gespeeld." Oei... de Ipad.... dat ligt nogal gevoelig! Dus Juda werd vanmorgen wakker en het eerste wat hij zei was: "Gaan we nu de foto maken?" Later op de ochtend waren we gelukkig succesvol met het maken van een foto en de kinderen hadden zowaar de grootste lol. Met deze foto kunnen we wel weer even vooruit!
- appelstroop. Simpele ingrediëntenlijst, namelijk alleen appels, maar de bereidingswijze is nogal bewerkelijk. Appels tot moes koken, in een theedoek/kaasdoek uit laten lekker en het opgevangen vocht inkoken. Nu zou deze bewerkelijke bereiding natuurlijk de moeite waard zijn als je er een flinke pot appelstroop aan over zou houden, maar ik denk dat ik aan 1,5 kilo appels 100ml appelstroop overhield! Voor dat geld kun je het bijna nog beter uit Nederland laten overkomen!
- kippenbouillon. Voor mij betekende dit dat ik een hele kip op de markt moest kopen, kop en poten erbij, en zelf moest schoonmaken thuis. Nou ja, dat mocht ook wel een keer na vijf jaar, want dat is hoe de lokalen het doen. Vervolgens de hele kip in een pan met water gedaan en zes uur lang op een laag vuurtje gekookt. HE-MELS! Daar kan geen soeppakje of bouillonblokje tegenop.
- yoghurt. Deze was ik vergeten omdat het eigenlijk geen experiment meer is. Vrijwel alle buitenlanders die ik ken in dit land maken zelf yoghurt, waarschijnlijk omdat het zo simpel is en omdat alle yoghurt in de winkels gezoet is. Dus wij doen dat ook al jarenlang.
Dan nog even over heel iets anders: familiefoto's maken. We doen het niet vaak, maar zo nu en dan moeten we er toch aan geloven: we moeten met z'n vijven poseren voor de camera. Nu heb ik er geen problemen mee en Robin ook niet, maar onze kinderen.... pfff....
Ik zie er altijd al tegenop om het tegen Juda te vertellen, want ik weet wat zijn reactie zal zijn als het hoge woord eruit is: "Nee! Ik ga niet op de foto!" Ik hou van de Chinezen en ik geef ze niet snel ergens de schuld van, maar dit hebben ze in mijn ogen toch echt op hun geweten. Juda wordt zó vaak ongevraagd op de foto gezet (en dan bedoel ik echt elke keer dat we ons op straat begeven), dat hij een hekel heeft gekregen aan poseren voor de camera. Zoë heeft deze aversie in mindere mate, maar zoals een goede jongere zus betaamt, praat ze maar al te graag met haar grote broer mee. Hij zal er tenslotte wel verstand van hebben.
Gisteren was zo'n moment: we waagden het erop om een familiefoto te gaan maken. De timing had al niet slechter gekund: eind van de dag, vlak voor het avondeten. De kinderen weigerden mee te werken en toen we zeiden: "We gaan pas weer naar binnen als iedereen er goed opstaat", barstte Juda in tranen uit.
Kans verkeken.
Deze was nog wel oké geweest, als Zoë haar ogen open had gehad. We hadden Juda geïnstrueerd om gewoon te kijken - lachen hoefde niet eens.
We geven het op; het gaat 'em niet worden vandaag. Ondertussen is Salomé druk met haar vingertjes, want ze probeert nu steeds het peace-teken voor de camera te doen, maar het kiezen van de juiste vingers gaat nog niet helemaal automatisch.
Nog zo'n doe-het-zelf-ding: haren knippen. Ik ben zelf de enige die naar de kapper gaat
Ik merk dat ik bij het fotograferen een zwak heb voor oude huisjes....
...en oude mensjes
maandag 10 februari 2014
DIY
Hier in China heerst de gedachte: als het uit de fabriek komt, is het beter. Poedermelk wordt bijvoorbeeld als beter beschouwd dan borstvoeding, want die fabrikanten zullen wel weten wat ze doen. Ondertussen lijkt in het Westen juist de DIY gekte toegeslagen te zijn: breien, naaien, haken, kettingen, meubels, taarten, koekjes, brood en natuurlijk groenten uit eigen tuin. Ik schrijf met nadruk lijkt, want ik maak alles natuurlijk van een afstandje mee.
Naast het feit dat DIY vaak goedkoper, gezonder en lekkerder is (en als je in landelijk China woont ook simpelweg noodzakelijk), is misschien de belangrijkste reden wel: het geeft een KICK! Ik weet niet waarom, maar het is gewoon cool om je eigen gegroeide bieslook door je eiersalade te gooien, of om je eigen gegroeide aloë vera op een wond te smeren, of om een ei uit je eigen hok te rapen (ik kan het alleen nog niet over m'n hart verkrijgen om m'n eigen kip te slachten), of om een geslaagde cake uit de oven te halen, of om op je eigen getimmerde tuinbank te zitten. Ongetwijfeld geeft een zelf-gebreide of gehaakte deken dezelfde kick, maar daarover kan ik niet uit ervaring spreken.
Hieronder een lijstje met DIY-dingen die ik de afgelopen tijd gemaakt heb of die ik nog wil gaan proberen:
- vloeibare handzeep. Ik kwam toevallig een tutorial-filmpje tegen op YouTube en vond het het proberen waard. Slechts drie ingrediënten: geraspte zeep, glycerine en water. In eerste instantie was ik enthousiast over het resultaat, maar na een paar dagen werd de consistentie wat minder. Experiment niet geslaagd wat mij betreft. Weer terug naar de zeep uit de supermarkt.
- reuzel. Maakt in Amerika volgens mij een ware comeback, of is zelfs nooit helemaal weggeweest, maar wordt in Nederland (onterecht?) met de nek aangekeken. Als je denkt aan varkensvet, dan denk je automatisch aan hart- en vaatziekten, toch? Nou ik niet meer en dus koop ik tegenwoordig zo nu en dan een groot stuk varkensvet op de markt, bak het uit in de pan en hou een mooi potje wit vet over. Ik roerbak ermee, gebruik het voor sausjes en heb er laatst zelfs voor het eerst in gefrituurd (wist je dat McDonalds tot 1990 zijn friet in reuzel bakte?). Geslaagd experiment dus.
- smeerboter. Hoe is smeerboter anders dan gewone boter, zul je je afvragen. Ik neem ong. 250 gr. roomboter en mix het met 125 gr. extra vierge olijfolie, net zolang totdat het bijna wit en lekker luchtig is. Ik kan het iedereen aanraden. Dit experiment is uiteraard noodgeboren, omdat hier geen kuipjes boter verkrijgbaar zijn.
- maiszakken. Als alternatief voor warmtekruiken ben ik in december achter de naaimachine gedoken en heb een aantal zakken genaaid en gevuld met gedroogde mais. Ook nog een hoes van zachte fleece genaaid en de kinderen sliepen toen het zo koud was elke nacht heerlijk met hun maiszakjes in hun armen (opwarmen gaat in de magnetron). Waarschijnlijk net zoiets als kersenpittenzakken, maar die hebben ze hier niet en ik vind kruiken vullen met heet water zo bewerkelijk (en ook niet fijn als ze gaan lekken). Ik denk dat ik ze voor vannacht maar weer eens tevoorschijn haal, want de buitentemperatuur is 6 graden en binnen 13 graden!
- pesto, hummus, tzatziki, kruidenboter, eiersalade. Allemaal: YUM! En dan heb je weer eens wat anders voor op brood!
- deodorant. Hier ook lastig verkrijgbaar, dus een recept op internet gevonden en ik ben er zooooo tevreden over! (zie het recept)
- groenten en kruiden. Tja, ik kan niet over een succes spreken, aangezien de meeste plantjes zijn overleden (meestal tijdens een periode van afwezigheid). Maar peterselie en bieslook zijn echte volhouders gebleken, dus als je met iets makkelijks wilt beginnen, begin daar dan mee. Basilicum deed het trouwens ook erg goed, totdat ik naar Hong Kong vertrok.
- kippen. We hebben ze nu bijna een jaar en ik denk als je de balans opmaakt, dat je er niet uithaalt (qua eieren) wat je erin stopt (qua voer). Het leek me destijds een leuk biologie-project voor Juda, maar die kijkt er niet naar om. Alleen Salomé toont interesse en ik heb zelf elke dag een ontstress-momentje als ik poep zit te scheppen.
Wat ik nog wil proberen:
- zeep. Dit keer geen vloeibare, maar gewoon een hard stukje zeep. Als je het googlet, vind je verschillende links en het lijkt niet al te ingewikkeld, ik heb alleen de ingrediënten niet.
-leverpastei. Schijnt ook niet zo ingewikkeld te zijn en erg gezond! Dat wordt dus weer een gang naar de markt om kippenlevertjes te kopen. Ben erg benieuwd naar het resultaat!
- pindakaas. Als je de websites moet geloven is het een kwestie van pinda's in de blender gooien en de blender net zolang laten draaien totdat je pindakaas hebt. Appeltje-eitje! Vrees alleen dat mijn blender niet krachtig genoeg is. Maar: wie niet waagt, wie niet wint.....
Waar hebben jullie de laatste tijd zoal mee geëxperimenteerd? Of wat maak je al jarenlang zelf? Nog aanraders/afraders?
(p.s. iemand vroeg laatst hoe je eigenlijk een reactie kunt plaatsen op mijn blog. Daarvoor moet je eerst op de titel van de blog klikken, dan wordt het stukje in een nieuwe pagina geopend en dan kun je onderaan een reactie achterlaten. De reactie wordt overigens niet direct geplaatst, maar moet eerst goedgekeurd worden)
Naast het feit dat DIY vaak goedkoper, gezonder en lekkerder is (en als je in landelijk China woont ook simpelweg noodzakelijk), is misschien de belangrijkste reden wel: het geeft een KICK! Ik weet niet waarom, maar het is gewoon cool om je eigen gegroeide bieslook door je eiersalade te gooien, of om je eigen gegroeide aloë vera op een wond te smeren, of om een ei uit je eigen hok te rapen (ik kan het alleen nog niet over m'n hart verkrijgen om m'n eigen kip te slachten), of om een geslaagde cake uit de oven te halen, of om op je eigen getimmerde tuinbank te zitten. Ongetwijfeld geeft een zelf-gebreide of gehaakte deken dezelfde kick, maar daarover kan ik niet uit ervaring spreken.
Hieronder een lijstje met DIY-dingen die ik de afgelopen tijd gemaakt heb of die ik nog wil gaan proberen:
 |
| Vloeibare handzeep |
 |
| Reuzel |
 |
| Boter voor op brood |
 |
| Maiszak |
- pesto, hummus, tzatziki, kruidenboter, eiersalade. Allemaal: YUM! En dan heb je weer eens wat anders voor op brood!
 |
| deodorant in een Tupperwarepotje :-) |
- groenten en kruiden. Tja, ik kan niet over een succes spreken, aangezien de meeste plantjes zijn overleden (meestal tijdens een periode van afwezigheid). Maar peterselie en bieslook zijn echte volhouders gebleken, dus als je met iets makkelijks wilt beginnen, begin daar dan mee. Basilicum deed het trouwens ook erg goed, totdat ik naar Hong Kong vertrok.
- kippen. We hebben ze nu bijna een jaar en ik denk als je de balans opmaakt, dat je er niet uithaalt (qua eieren) wat je erin stopt (qua voer). Het leek me destijds een leuk biologie-project voor Juda, maar die kijkt er niet naar om. Alleen Salomé toont interesse en ik heb zelf elke dag een ontstress-momentje als ik poep zit te scheppen.
Wat ik nog wil proberen:
- zeep. Dit keer geen vloeibare, maar gewoon een hard stukje zeep. Als je het googlet, vind je verschillende links en het lijkt niet al te ingewikkeld, ik heb alleen de ingrediënten niet.
-leverpastei. Schijnt ook niet zo ingewikkeld te zijn en erg gezond! Dat wordt dus weer een gang naar de markt om kippenlevertjes te kopen. Ben erg benieuwd naar het resultaat!
- pindakaas. Als je de websites moet geloven is het een kwestie van pinda's in de blender gooien en de blender net zolang laten draaien totdat je pindakaas hebt. Appeltje-eitje! Vrees alleen dat mijn blender niet krachtig genoeg is. Maar: wie niet waagt, wie niet wint.....
Waar hebben jullie de laatste tijd zoal mee geëxperimenteerd? Of wat maak je al jarenlang zelf? Nog aanraders/afraders?
 |
| En niet te vergeten: elke dag brood uit eigen oven! |
maandag 3 februari 2014
Rare weken
Johan met z'n Ingrids, Aletta die haar mannen belazerd heeft, Jan die Judith niet voor voor zich kon winnen, Wim die z'n handjes maar moeilijk thuis kon houden en dan het perfecte stel, Jos en Saskia: ik heb voor het eerst een heel seizoen Boer Zoekt Vrouw gekeken! Het begon in Hong Kong, waar ik natuurlijk veel tijd voor mezelf had en naast wat bezinning ook veel gelezen heb en dus wat TV heb zitten kijken. Verder hadden we in het najaar hier in Vrede Stad een Downton-Abbey-avond, die nu is opgevolgd door een Sherlock-avond. Helaas heeft Sherlock maar drie afleveringen, dus we zijn op zoek naar iets nieuws. Iemand nog een favoriete TV-serie?
Het zal jullie vast niet ontgaan zijn dat hier in China afgelopen vrijdag het jaar van het paard werd ingeluid. Voor het eerst besloten Robin en ik maar eens wakker te blijven tot 12 uur, want op die manier is het vele vuurwerk dan veel draaglijker dan wanneer je uit je bed geknald wordt. Om de tijd te doden keken we daarom samen met Anneke de film Captain Phillips, een waargebeurd verhaal over piraterij voor de kust van Somalië, zeker een aanrader!
Het zijn rare weken zo: terugkomen uit Hong Kong, weer even je draai vinden, nog niet mogen fietsen, sporten of zware dingen tillen van de dokter, een visumverlenging aanvragen voor Anneke in een stad hier 4 uur rijden vandaan, een taallerares en huishelper die vrij zijn i.v.m. Chinees Nieuwjaar en alle winkels die dicht zijn. Maar: afgelopen dagen wél veel met lokale vrinden uitgehangen, tijd in verschillende dorpen doorgebracht en heel veel ingepakte plakrijst gegeten. Ook al twee keer met de kinderen gevliegerd, iets wat ik volgens mij echt nog nooit gedaan heb, maar wat toch echt wel heel leuk is.
Tja, en zo wachten we totdat ik weer mag fietsen en tillen, totdat iedereen weer aan het werk is en de winkels weer gewoon open zijn.
Trouwens: LeechBlock werkt perfect en ik kan het iedereen aanraden die weet dat hij 's avonds wel wat beters te doen heeft dan achter de computer zitten.
En tenslotte: wij zijn alweer op zoek naar een nieuwe leerkracht die ons kan komen helpen wanneer we volgend jaar terugkomen van verlof. Heb je interesse of ken je iemand die interesse heeft, laat het ons weten. Klik hier voor de advertentie. Zeg het voort!
Het zal jullie vast niet ontgaan zijn dat hier in China afgelopen vrijdag het jaar van het paard werd ingeluid. Voor het eerst besloten Robin en ik maar eens wakker te blijven tot 12 uur, want op die manier is het vele vuurwerk dan veel draaglijker dan wanneer je uit je bed geknald wordt. Om de tijd te doden keken we daarom samen met Anneke de film Captain Phillips, een waargebeurd verhaal over piraterij voor de kust van Somalië, zeker een aanrader!
Het zijn rare weken zo: terugkomen uit Hong Kong, weer even je draai vinden, nog niet mogen fietsen, sporten of zware dingen tillen van de dokter, een visumverlenging aanvragen voor Anneke in een stad hier 4 uur rijden vandaan, een taallerares en huishelper die vrij zijn i.v.m. Chinees Nieuwjaar en alle winkels die dicht zijn. Maar: afgelopen dagen wél veel met lokale vrinden uitgehangen, tijd in verschillende dorpen doorgebracht en heel veel ingepakte plakrijst gegeten. Ook al twee keer met de kinderen gevliegerd, iets wat ik volgens mij echt nog nooit gedaan heb, maar wat toch echt wel heel leuk is.
Tja, en zo wachten we totdat ik weer mag fietsen en tillen, totdat iedereen weer aan het werk is en de winkels weer gewoon open zijn.
Trouwens: LeechBlock werkt perfect en ik kan het iedereen aanraden die weet dat hij 's avonds wel wat beters te doen heeft dan achter de computer zitten.
En tenslotte: wij zijn alweer op zoek naar een nieuwe leerkracht die ons kan komen helpen wanneer we volgend jaar terugkomen van verlof. Heb je interesse of ken je iemand die interesse heeft, laat het ons weten. Klik hier voor de advertentie. Zeg het voort!
maandag 27 januari 2014
Goede voornemens
Het is alweer eind januari, maar toch schrijf ik een stukje over goede voornemens. Niet dat in mijn geval het maken van voornemens iets te maken had met de komst van het jaar 2014, maar met een periode van 10 dagen van rust en reflectie, zonder Robin of de kinderen in de buurt (maar het was natuurlijk officieel een medisch verlof :-) ).
Dus ik nam de tijd om eens op papier te zetten welke plannen ik eigenlijk had voor de komende tijd en ik deel ze graag met jullie, dan kunnen jullie er in de toekomst nog eens naar vragen. Als je tenslotte iemand hebt aan wie je zo nu en dan verantwoording moet afleggen, dan heb je al de helft gewonnen.
Hier komen ze:
Dus ik nam de tijd om eens op papier te zetten welke plannen ik eigenlijk had voor de komende tijd en ik deel ze graag met jullie, dan kunnen jullie er in de toekomst nog eens naar vragen. Als je tenslotte iemand hebt aan wie je zo nu en dan verantwoording moet afleggen, dan heb je al de helft gewonnen.
Hier komen ze:
- uitgerust wakker worden. Natuurlijk heb ik dat niet helemaal zelf in de hand, want met kinderen kom je 's nachts best wel eens voor verrassingen te staan. Maar de belangrijkste oorzaak van niet uitgerust wakker worden is toch echt: te laat naar bed. Dus eigenlijk is het uitgerust wakker worden het doel, maar het op tijd naar bed gaan het goede voornemen. En nadat ik het bovenstaande had geschreven, heb ik gelijk maar even de add-on 'LeechBlock' geinstalleerd. Hierin kun je instellen welke websites je op een bepaald tijdstip ontoegankelijk wilt maken. In mijn geval dus Facebook, Pinterest, Nu.nl, Youtube en Taobao na tien uur 's avonds. Misschien kom ik dan eindelijk eens toe aan die stapel boeken op mijn nachtkastje!
- investeren in mijn huwelijk. Nee, ons huwelijk dreigt niet op de klippen te lopen, maar er is altijd ruimte voor verbetering! Sneller vergeven, vaker genade schenken, minder snel kritiek/een oordeel uitspreken, meer op de ander gericht zijn en niet continu op mijzelf: het zijn allemaal punten waaraan ik zeker kan werken!
- meer tijd maken om leuke dingen te doen met de kinderen. Ik zit dan wel elke middag 1,5 uur op school met Juda en Zoë en daarna neem ik ze mee naar buiten, maar ik maak maar zelden tijd om bijvoorbeeld een spelletje met ze te doen of samen de keuken in te duiken. Er bestaat niet zoiets als 'geen tijd hebben', alleen zoiets als 'geen tijd maken'.
- een menuplan voor een maand opstellen. Dit voornemen heb ik al máánden en ik ben er al een paar keer aan begonnen, maar nooit afgemaakt. Wat dus betekent dat ik elke dag mijn gang naar de markt maak om groenten en vlees te kopen, omdat ik het nog niet voor elkaar heb gekregen om een paar dagen vooruit te denken. Ik ben altijd al blij als ik heb bedacht wat ik diezelfde avond ga eten, laat staan morgen! O als ik dit eenmaal heb, dan gaat het me zoveel tijd en denkwerk schelen!
- we móeten ons ochtendritueel versnellen. Nu is alles nog redelijk flexibel: Juda's les begint pas om 9.00 uur, maar 9.15 u is ook prima, aangezien juf Anneke de les uiteraard toch niet zonder Juda begint :-) Ik durf er nog niet over na te denken hoe dat straks in Nederland zal gaan, als we om 8.15 uur op de fiets moeten zitten. Ik sta toch echt om 7.00 uur op, maar dan doe ik het rustig aan met Bijbel lezen, bidden, douchen,
Facebook checken, kinderen in hun kleren hijsen (of hun aansporen om dat zelf te doen), tafel dekken, koffie zetten, broodjes smeren, tanden poetsen en voor je het weet is het alweer 9.00 uur. Ja, dit is een moeilijke bekentenis, want ik besef me maar al te goed dat we ons in een luxe positie bevinden! - e-mail bijwerken. Sorry mensen, dit betreft jullie! Ik wil graag relaties onderhouden, maar dan moet ik zo nu en dan natuurlijk wel eens gedisciplineerd gaan zitten om wat mails te typen. Niet mijn sterkste kant, maar dat wisten velen van jullie waarschijnlijk al.
- mijn Facebook-vrienden-lijst opschonen. Wil ik nou echt van al die ±400 mensen weten wat ze uitspoken?
- vaker iemand uitnodigen om te komen eten. Belangrijkste reden waarom ik het niet doe? Omdat ik mezelf niet zie als een keukenprinses en toch iets bijzonders op tafel wil zetten als we gasten hebben. Intussen heeft iedereen mijn pasta met tomatensaus, zelfgemaakte pizza of Mexicaanse burrito's wel geproefd, dus ik moet toch echt met wat meer 'succesrecepten' komen! Nou ja, móet... dat is natuurlijk wat ik mezelf vertel.
- en dan heb ik al jarenlang het voornemen om te stoppen met koffie. Soms lukt het voor een paar weken, maar aangezien Robin elke morgen een pot heerlijke koffie zet en hij zijn mok koffie altijd voor mijn neus opdrinkt, geef ik dit voornemen telkens weer op. Dus ik heb besloten dit voornemen te laten zitten. Ik geniet gewoon elke morgen van mijn kopje vergif.
zondag 19 januari 2014
Facebook etiquette
Ik vind het een vreemd verschijnsel: iemand die zijn partner feliciteert op Facebook. Meestal gaat het zoiets van: "Gefeliciteerd aan de beste, liefste en meest fantastische persoon die er bestaat. Ik hou van je!" Ik vraag me dan altijd af: waarom? Je kunt je partner toch face-to-face feliciteren als je 's ochtends opstaat? Of als je die mogelijkheid niet hebt, als hij/zij thuiskomt van zijn/haar werk? En als je partner op reis is tijdens zijn/haar verjaardag, dan mag ik toch hopen dat er op z'n minst een belletje af kan? Maar een status-update?! Wat ik zelfs zie zijn mensen die hun kinderen - die zelf niet eens op Facebook zitten! - feliciteren in hun status. Ook zoiets vreemds. Waarom?!
Het zal wel aan mij liggen; het zal ongetwijfeld iets met mijn persoonlijkheid te maken hebben dat ik altijd een beetje kromme tenen krijg van dit soort berichtjes. Natuurlijk vertel ik Robin dat ik van hem houd, maar ik zeg het persoonlijk tegen hem. Daar heb ik geen Facebook als medium voor nodig. En verder mag ik hopen dat onze liefde voor elkaar iets is wat vrienden en familie bemerken als ze zien hoe we met elkaar omgaan; daden spreken tenslotte luider dan woorden. Wat me er ook aan irriteert is hoe de overtreffende trap wordt gebruikt: beste, liefste, knapste, mooiste, enz. De gedachte die ik dan heb is: als jouw man de beste is, maakt dat de mijne dan tot een mindere? Of als jouw vrouw de mooiste is, ben ik dan minder mooi? Het is nogal wat om zo'n stelling te maken!
Een paar maanden geleden vertelde iemand me dat er een relatie is tussen Facebook-gebruik en depressie. Het was voor het eerst dat ik dat hoorde, maar het verbaasde me eigenlijk niks. Een snelle Google-search bevestigde deze stelling (Google maar eens: 'Facebook depression' en je krijgt een hele lijst met resultaten over onderzoeken die zijn verricht naar het verband tussen deze twee). Het schijnt dat mensen die veel tijd op Facebook zitten minder tevreden zijn met hun eigen leven en een lager gevoel van eigenwaarde hebben. Ja ja, ik weet het, het zijn gemiddelden, dus ga nou niet roepen "Maar bij mij is dat niet zo!" Gefeliciteerd, zou ik zeggen. Maar er zijn blijkbaar genoeg gevallen bij wie de wijzer negatief uitslaat en die in een depressie terechtkomen. Een woord dat ook veel voorkwam in artikelen over dit onderwerp was 'jaloezie'. Nee, ik zal mezelf niet voordoen als een heilige: ook ik heb hier last van! Foto's van gelukkige gezinnetjes, superleuke kinderfeestjes, creatieve creaties (koken/bakken/handwerken), tip-top interieurs, leuke uitstapjes: dan presteer ik maar ver onder de maat. Maar weet je wat het is? We vergelijken onze binnenkant met iemand anders z'n buitenkant. We weten maar al te goed op welke punten we zelf tekort schieten, maar zien op Facebook alleen de terreinen waarop anderen niet tekort schieten. Als ik net wat te scherp naar Robin ben geweest en vervolgens zo'n kwijlerige liefdesverklaring op Facebook lees, dan denk ik: zij hebben het wel mooi voor elkaar. Of als ik net zo'n middag heb gehad waarop ik de kinderen heb afgescheept met "Ga maar even lekker zelf spelen, mama is druk" en ik zie een foto van een gezellig gezinsuitstapje naar het bos, dan denk ik: die moeder heeft het beter gedaan dan ik, die heeft tenminste tijd gemaakt voor haar kinderen.
Ook in de 'like'-functie schuilt zo'n gevaar. We plaatsen iets, een bericht of een foto, en vervolgens reageert er niemand! Zelfs geen enkele 'like'. Het voelt als gezichtsverlies, toch? Hetzelfde is trouwens waar voor mijn blog: er reageert vrijwel nooit iemand! Als de stats-functie van Blogger mij niet zou vertellen dat er wekelijks heel wat mensen mijn blog-post lezen, dan was ik allang gestopt met schrijven. We zoeken tenslotte allemaal bevestiging en waardering.
En dan is er ook nog eens de fotobewerkingstechniek van tegenwoordig die met één druk op de knop een foto een stuk mooier kan maken dan hij in werkelijkheid was. Hiermee heb ik vorige week een beetje geëxperimenteerd, door wat selfies te maken en ze te bewerken op mijn telefoon. De bovenste is mijn profielfoto voor We-chat (Chinese Whats App/Facebook) geworden en de onderste voor Whats App en Facebook (in alle gevallen natuurlijk de bewerkte versie gebruikt :-) ). Dus: vind je dat je niet leuk staat op een foto? Er is altijd wel een bewerking waardoor je beter uit de verf komt....
Nu moet je me goed begrijpen: ik ben een groot fan van Facebook, misschien zou iemand anders het een verslaafde noemen, maar dat weet ik niet (een verslaafde is tenslotte meestal blind voor zijn eigen verslaving). Het houdt me op de hoogte van een wereld die ik vrees te verliezen. Het geeft me het gevoel dat ik Nederland vast kan houden, ondanks mijn leven in China. Het zorgt ervoor dat ik 'bij ben' wanneer we straks weer naar Nederland komen en dat ik me dan niet als een tijdreiziger zal voelen die ongemerkt een sprong vooruit heeft gemaakt in de tijd. Niks mis mee, lijkt me. Maar ik ben er een voorstander van dat er een soort Facebook-etiquette op de markt komt, een soort protocol waarin richtlijnen staan hoe we Facebook leuk kunnen houden voor iedereen, niet alleen voor onszelf.
Het zal wel aan mij liggen; het zal ongetwijfeld iets met mijn persoonlijkheid te maken hebben dat ik altijd een beetje kromme tenen krijg van dit soort berichtjes. Natuurlijk vertel ik Robin dat ik van hem houd, maar ik zeg het persoonlijk tegen hem. Daar heb ik geen Facebook als medium voor nodig. En verder mag ik hopen dat onze liefde voor elkaar iets is wat vrienden en familie bemerken als ze zien hoe we met elkaar omgaan; daden spreken tenslotte luider dan woorden. Wat me er ook aan irriteert is hoe de overtreffende trap wordt gebruikt: beste, liefste, knapste, mooiste, enz. De gedachte die ik dan heb is: als jouw man de beste is, maakt dat de mijne dan tot een mindere? Of als jouw vrouw de mooiste is, ben ik dan minder mooi? Het is nogal wat om zo'n stelling te maken!
Een paar maanden geleden vertelde iemand me dat er een relatie is tussen Facebook-gebruik en depressie. Het was voor het eerst dat ik dat hoorde, maar het verbaasde me eigenlijk niks. Een snelle Google-search bevestigde deze stelling (Google maar eens: 'Facebook depression' en je krijgt een hele lijst met resultaten over onderzoeken die zijn verricht naar het verband tussen deze twee). Het schijnt dat mensen die veel tijd op Facebook zitten minder tevreden zijn met hun eigen leven en een lager gevoel van eigenwaarde hebben. Ja ja, ik weet het, het zijn gemiddelden, dus ga nou niet roepen "Maar bij mij is dat niet zo!" Gefeliciteerd, zou ik zeggen. Maar er zijn blijkbaar genoeg gevallen bij wie de wijzer negatief uitslaat en die in een depressie terechtkomen. Een woord dat ook veel voorkwam in artikelen over dit onderwerp was 'jaloezie'. Nee, ik zal mezelf niet voordoen als een heilige: ook ik heb hier last van! Foto's van gelukkige gezinnetjes, superleuke kinderfeestjes, creatieve creaties (koken/bakken/handwerken), tip-top interieurs, leuke uitstapjes: dan presteer ik maar ver onder de maat. Maar weet je wat het is? We vergelijken onze binnenkant met iemand anders z'n buitenkant. We weten maar al te goed op welke punten we zelf tekort schieten, maar zien op Facebook alleen de terreinen waarop anderen niet tekort schieten. Als ik net wat te scherp naar Robin ben geweest en vervolgens zo'n kwijlerige liefdesverklaring op Facebook lees, dan denk ik: zij hebben het wel mooi voor elkaar. Of als ik net zo'n middag heb gehad waarop ik de kinderen heb afgescheept met "Ga maar even lekker zelf spelen, mama is druk" en ik zie een foto van een gezellig gezinsuitstapje naar het bos, dan denk ik: die moeder heeft het beter gedaan dan ik, die heeft tenminste tijd gemaakt voor haar kinderen.
Ook in de 'like'-functie schuilt zo'n gevaar. We plaatsen iets, een bericht of een foto, en vervolgens reageert er niemand! Zelfs geen enkele 'like'. Het voelt als gezichtsverlies, toch? Hetzelfde is trouwens waar voor mijn blog: er reageert vrijwel nooit iemand! Als de stats-functie van Blogger mij niet zou vertellen dat er wekelijks heel wat mensen mijn blog-post lezen, dan was ik allang gestopt met schrijven. We zoeken tenslotte allemaal bevestiging en waardering.En dan is er ook nog eens de fotobewerkingstechniek van tegenwoordig die met één druk op de knop een foto een stuk mooier kan maken dan hij in werkelijkheid was. Hiermee heb ik vorige week een beetje geëxperimenteerd, door wat selfies te maken en ze te bewerken op mijn telefoon. De bovenste is mijn profielfoto voor We-chat (Chinese Whats App/Facebook) geworden en de onderste voor Whats App en Facebook (in alle gevallen natuurlijk de bewerkte versie gebruikt :-) ). Dus: vind je dat je niet leuk staat op een foto? Er is altijd wel een bewerking waardoor je beter uit de verf komt....
Nu moet je me goed begrijpen: ik ben een groot fan van Facebook, misschien zou iemand anders het een verslaafde noemen, maar dat weet ik niet (een verslaafde is tenslotte meestal blind voor zijn eigen verslaving). Het houdt me op de hoogte van een wereld die ik vrees te verliezen. Het geeft me het gevoel dat ik Nederland vast kan houden, ondanks mijn leven in China. Het zorgt ervoor dat ik 'bij ben' wanneer we straks weer naar Nederland komen en dat ik me dan niet als een tijdreiziger zal voelen die ongemerkt een sprong vooruit heeft gemaakt in de tijd. Niks mis mee, lijkt me. Maar ik ben er een voorstander van dat er een soort Facebook-etiquette op de markt komt, een soort protocol waarin richtlijnen staan hoe we Facebook leuk kunnen houden voor iedereen, niet alleen voor onszelf.
dinsdag 14 januari 2014
Ziekenhuisverslag
Zo, het is weer achter de rug. Veel mensen hadden mij van tevoren de indruk gegeven dat een galblaasverwijdering niks voorstelde, maar het is me flink tegengevallen. Maar laten we eerst nog iets verder teruggaan in de tijd...
Robin arriveerde op donderdagochtend met de kinderen, na een lange, lange reis (26 uur van deur tot deur). Ik heb m'n best gedaan om Robin op donderdagmiddag en op vrijdag te ontzien, maar op zaterdag moest hij er toch weer aan geloven, want 's ochtends vroeg vertrok ik naar het ziekenhuis.
Saai dagje, zo wachten op je operatie. Beetje lezen, beetje Facebooken en Pinteresten, nog een stukje lezen, even slapen.... maar om 4 uur werd ik opgehaald voor de operatie. Heet zo'n kamer in het Engels een operation room, in het Nederlands een operatiekamer, in dit ziekenhuis heette het een Operation Theatre. Haha, dat klinkt leuker dan het was :-) Grappig detail was ook nog dat het een katholiek ziekenhuis was en dat in élke ruimte een kruis hing. Steeds als ik dus ergens lag te wachten op weg naar de Operation Theatre, werd ik herinnerd aan Jezus die aan het kruis al onze ziekte en pijn droeg. Mede daardoor was ik redelijk rustig toen ik in slaap werd gespoten.
2,5 uur later werd ik weer wakker: brak, misselijk en alles deed zeer. Maar het goede nieuws was dat het uiteindelijk bij een kijkoperatie was gebleven en dat ze niet de hele boel hadden open hoeven gooien. Maar de operatiewond bij mijn navel (waardoor ze uiteindelijk de galblaas naar buiten moesten trekken), was wat groter dan normaal, omdat mijn galblaas ook wat groter was dan normaal.
De volgende ochtend kwam de dokter langs om me een potje met steentjes te overhandigen. Wow, wat waren ze groot en wat veel! Ik had gewoon jarenlang met een zakje kiezelsteentjes in mijn lijf rondgelopen. Te gek voor woorden natuurlijk! Ook liet hij foto's van de operatie zien, iets waar ik nooit zo gek op ben, maar waar ik nu regelmatig naar probeer te kijken bij wijze van verwerking en therapie.
Hoewel Robin en de kinderen ook in Hong Kong waren kostte het hem en de kinderen drie uur om bij het ziekenhuis te komen en daarna ook weer drie uur om weer 'thuis' te komen. Het valt niet mee, dat gesjouw met die kinderen, die niet zo hard doorlopen, die onderweg moeten plassen, in slaap vallen, dorst krijgen en op een gegeven moment benen hebben die niet meer willen. Hij is dus alleen op zondagmiddag even langsgeweest en kwam me vanmorgen ophalen.
Verder is mijn beeld van een Aziatisch ziekenhuis opnieuw bevestigd. Je komt voor de medische kant, maar de rest zoek je zelf maar uit. Eten is niet inbegrepen en mag je zelf meenemen, geen zuster die komt vragen hoe het gaat, niemand die je 's ochtends komt wassen of helpt bij het douchen, je krijgt zelfs nog geen handdoek! Je betaalt dan ook maar 65 Euro per nacht, nog minder dan een hotel.
Het herstel ging wat langzamer dan verwacht, ik geloof dat het zelfs de dokter een beetje tegenviel. Ik bleef drie nachten in het ziekenhuis en nu voel ik me gelukkig al een stuk beter. En het is maar goed dat ik nog even in het ziekenhuis ben gebleven, want zodra je je onder je kinderen begeeft, is het meteen gedaan met de rust. Nog een weekje bijkomen, volgende week nog voor controle naar de dokter en daarna hopelijk weer op huis aan. Mag ook wel een keertje na ruim drie weken.
En verder:
- kon Salomé me alleen maar verliefd aankijken op de terugweg en week niet van mijn zijde. Heel schattig.
- toont Juda daarentegen wat minder zijn gevoelens, maar het feit dat hij op de terugweg bij het minste of geringste al in huilen uitbarstte liet zien dat het hem toch wel wat deed
- is er hier een ander Nederlands jongetje van 7 jaar en ik had verwacht dat Juda veel met hem zou optrekken, maar tot mijn verbazing kiest hij een 12-jarige Amerikaanse knul uit als maatje, die blijkbaar beter bij zijn rustige karakter past.
Robin kan ook staartjes maken...
...en pizza's bakken
In de bus van Vrede Stad naar de hoofdstad van onze provincie (6 uur)
Paar uurtjes filmpjes kijken bij de KFC
en daarna in de nachtbus
Genieten!
Niet de mooiste foto, maar het geeft een indruk
De meiden helpen Robin bij het wassen
En Robin kan zelfs de was ophangen...
Robin arriveerde op donderdagochtend met de kinderen, na een lange, lange reis (26 uur van deur tot deur). Ik heb m'n best gedaan om Robin op donderdagmiddag en op vrijdag te ontzien, maar op zaterdag moest hij er toch weer aan geloven, want 's ochtends vroeg vertrok ik naar het ziekenhuis.
Saai dagje, zo wachten op je operatie. Beetje lezen, beetje Facebooken en Pinteresten, nog een stukje lezen, even slapen.... maar om 4 uur werd ik opgehaald voor de operatie. Heet zo'n kamer in het Engels een operation room, in het Nederlands een operatiekamer, in dit ziekenhuis heette het een Operation Theatre. Haha, dat klinkt leuker dan het was :-) Grappig detail was ook nog dat het een katholiek ziekenhuis was en dat in élke ruimte een kruis hing. Steeds als ik dus ergens lag te wachten op weg naar de Operation Theatre, werd ik herinnerd aan Jezus die aan het kruis al onze ziekte en pijn droeg. Mede daardoor was ik redelijk rustig toen ik in slaap werd gespoten.
2,5 uur later werd ik weer wakker: brak, misselijk en alles deed zeer. Maar het goede nieuws was dat het uiteindelijk bij een kijkoperatie was gebleven en dat ze niet de hele boel hadden open hoeven gooien. Maar de operatiewond bij mijn navel (waardoor ze uiteindelijk de galblaas naar buiten moesten trekken), was wat groter dan normaal, omdat mijn galblaas ook wat groter was dan normaal.
De volgende ochtend kwam de dokter langs om me een potje met steentjes te overhandigen. Wow, wat waren ze groot en wat veel! Ik had gewoon jarenlang met een zakje kiezelsteentjes in mijn lijf rondgelopen. Te gek voor woorden natuurlijk! Ook liet hij foto's van de operatie zien, iets waar ik nooit zo gek op ben, maar waar ik nu regelmatig naar probeer te kijken bij wijze van verwerking en therapie.
Hoewel Robin en de kinderen ook in Hong Kong waren kostte het hem en de kinderen drie uur om bij het ziekenhuis te komen en daarna ook weer drie uur om weer 'thuis' te komen. Het valt niet mee, dat gesjouw met die kinderen, die niet zo hard doorlopen, die onderweg moeten plassen, in slaap vallen, dorst krijgen en op een gegeven moment benen hebben die niet meer willen. Hij is dus alleen op zondagmiddag even langsgeweest en kwam me vanmorgen ophalen.
Verder is mijn beeld van een Aziatisch ziekenhuis opnieuw bevestigd. Je komt voor de medische kant, maar de rest zoek je zelf maar uit. Eten is niet inbegrepen en mag je zelf meenemen, geen zuster die komt vragen hoe het gaat, niemand die je 's ochtends komt wassen of helpt bij het douchen, je krijgt zelfs nog geen handdoek! Je betaalt dan ook maar 65 Euro per nacht, nog minder dan een hotel.
Het herstel ging wat langzamer dan verwacht, ik geloof dat het zelfs de dokter een beetje tegenviel. Ik bleef drie nachten in het ziekenhuis en nu voel ik me gelukkig al een stuk beter. En het is maar goed dat ik nog even in het ziekenhuis ben gebleven, want zodra je je onder je kinderen begeeft, is het meteen gedaan met de rust. Nog een weekje bijkomen, volgende week nog voor controle naar de dokter en daarna hopelijk weer op huis aan. Mag ook wel een keertje na ruim drie weken.
En verder:
- kon Salomé me alleen maar verliefd aankijken op de terugweg en week niet van mijn zijde. Heel schattig.
- toont Juda daarentegen wat minder zijn gevoelens, maar het feit dat hij op de terugweg bij het minste of geringste al in huilen uitbarstte liet zien dat het hem toch wel wat deed
- is er hier een ander Nederlands jongetje van 7 jaar en ik had verwacht dat Juda veel met hem zou optrekken, maar tot mijn verbazing kiest hij een 12-jarige Amerikaanse knul uit als maatje, die blijkbaar beter bij zijn rustige karakter past.
Wachten op mijn geliefden...
Cheung Chau is een eiland zonder gemotoriseerd verkeer en met een aantal bergen. Onze verblijfplaats ligt bovenop zo'n berg.
En hieronder Robin's foto's:
...en mij de berg omhoogduwen in een rolstoel
maandag 6 januari 2014
Het paradijs voor shopaholics ontvlucht
Ik ben me ervan bewust dat de meesten van mijn lezers op Facebook zitten en daardoor al op de hoogte zijn van wat er de afgelopen week is gebeurd en er de komende week staat te gebeuren, maar omdat er ook lezers zijn die zo verstandig zijn om niet mee te doen aan dit verslavende fenomeen, hieronder toch nog een update:
Na een busreis van 20 uur, 2 grensovergangen en 1 uur in de metro, kon ik me dinsdagmiddag melden bij de dokter. Ik had gehoopt op snelle actie: op dinsdag een gesprek, op woensdag onder het mes, op vrijdag weer op huis aan.
Het ging helaas allemaal wat langzamer.
De dokter verwees me door voor een CT scan, die op donderdag plaatsvond. Ik kreeg de uitslag daarvan op zaterdag: ja, het was inderdaad mijn galblaas. Hij bleek 14 cm lang te zijn (een normale galblaas is zo'n 8 cm lang) en vol met galstenen te zitten. Een vraag die mij natuurlijk bezighoudt is: hoe kom ik daar nou weer aan? Ik ben jong, gezond en actief, waarom is mijn galblaas dan niet gezond en actief? Zwangerschap schijnt een rol te spelen, maar dat is een vrij algemeen verschijnsel, maar een galblaas vol met stenen komt niet met dezelfde frequentie voor. De dokter lijkt er echter niet wakker van te liggen, het enige wat hij erover te zeggen had was: "Eruit met dat ding!" Zodoende heb ik morgenochtend een gesprek met de chirurg en hopelijk gaan ze me daarna op zeer korte termijn te lijf met het mes.
Oorspronkelijk zou ik bij de ouders van een vriendin verblijven die midden in de stad wonen, maar dat leverde niet veel rust en ontspanning op: ik begaf me elke dag op straat om stukje bij beetje de kerstgift van mijn ouders op te maken. Ten eerste kan ik in Vrede Stad nooit shoppen, dus ik had nog wat in te halen. Ten tweede is Hong Kong een paradijs voor shopaholics: ze hebben er álles en voor een heel redelijke prijs, veel goedkoper dan in Nederland.
Na 12 kilo aan kleding, toiletartikelen en eten naar huis gestuurd te hebben, ben ik op zaterdag verhuisd naar Bethany, een vakantiepark op een klein eilandje, op veilige afstand van de drukte en verleidingen van de grote stad. Ik had allerlei goede voornemens voor deze dagen (o.a. e-mails beantwoorden en boeken lezen), maar helaas stak een grieperig gevoel op vrijdagavond de kop op en heeft mij sindsdien niet meer verlaten. Moe, misselijk, hangerig... beetje jammer :-(
Ondertussen wil ik vanaf deze plaats mijn bewondering voor Robin uitspreken, want hij runt de boel daar in Vrede Stad fantastisch. Het lijkt zelfs allemaal beter op rolletjes te lopen dan wanneer ik er wél ben. Hou dit vast, Robin, ook wanneer ik weer terug ben!
Aangezien de 90 dagen van ons visum alweer voorbij zijn, zullen Robin en de kinderen op woensdag de bus nemen om zich op donderdag bij mij te voegen. Dan heeft, na anderhalve week, deze tijd voor mezelf ook wel weer lang genoeg geduurd. Tijd voor wat knuffels en kusjes, voor kleine peuter- en kleuterhandjes in de mijne, voor snotneuzen, vieze kleren en poepluiers.
Zo'n tijd alleen maakt je weer extra dankbaar voor wat je hebt.
Na een busreis van 20 uur, 2 grensovergangen en 1 uur in de metro, kon ik me dinsdagmiddag melden bij de dokter. Ik had gehoopt op snelle actie: op dinsdag een gesprek, op woensdag onder het mes, op vrijdag weer op huis aan.
Het ging helaas allemaal wat langzamer.
De dokter verwees me door voor een CT scan, die op donderdag plaatsvond. Ik kreeg de uitslag daarvan op zaterdag: ja, het was inderdaad mijn galblaas. Hij bleek 14 cm lang te zijn (een normale galblaas is zo'n 8 cm lang) en vol met galstenen te zitten. Een vraag die mij natuurlijk bezighoudt is: hoe kom ik daar nou weer aan? Ik ben jong, gezond en actief, waarom is mijn galblaas dan niet gezond en actief? Zwangerschap schijnt een rol te spelen, maar dat is een vrij algemeen verschijnsel, maar een galblaas vol met stenen komt niet met dezelfde frequentie voor. De dokter lijkt er echter niet wakker van te liggen, het enige wat hij erover te zeggen had was: "Eruit met dat ding!" Zodoende heb ik morgenochtend een gesprek met de chirurg en hopelijk gaan ze me daarna op zeer korte termijn te lijf met het mes.
Oorspronkelijk zou ik bij de ouders van een vriendin verblijven die midden in de stad wonen, maar dat leverde niet veel rust en ontspanning op: ik begaf me elke dag op straat om stukje bij beetje de kerstgift van mijn ouders op te maken. Ten eerste kan ik in Vrede Stad nooit shoppen, dus ik had nog wat in te halen. Ten tweede is Hong Kong een paradijs voor shopaholics: ze hebben er álles en voor een heel redelijke prijs, veel goedkoper dan in Nederland.
Na 12 kilo aan kleding, toiletartikelen en eten naar huis gestuurd te hebben, ben ik op zaterdag verhuisd naar Bethany, een vakantiepark op een klein eilandje, op veilige afstand van de drukte en verleidingen van de grote stad. Ik had allerlei goede voornemens voor deze dagen (o.a. e-mails beantwoorden en boeken lezen), maar helaas stak een grieperig gevoel op vrijdagavond de kop op en heeft mij sindsdien niet meer verlaten. Moe, misselijk, hangerig... beetje jammer :-(
Ondertussen wil ik vanaf deze plaats mijn bewondering voor Robin uitspreken, want hij runt de boel daar in Vrede Stad fantastisch. Het lijkt zelfs allemaal beter op rolletjes te lopen dan wanneer ik er wél ben. Hou dit vast, Robin, ook wanneer ik weer terug ben!
Aangezien de 90 dagen van ons visum alweer voorbij zijn, zullen Robin en de kinderen op woensdag de bus nemen om zich op donderdag bij mij te voegen. Dan heeft, na anderhalve week, deze tijd voor mezelf ook wel weer lang genoeg geduurd. Tijd voor wat knuffels en kusjes, voor kleine peuter- en kleuterhandjes in de mijne, voor snotneuzen, vieze kleren en poepluiers.
Zo'n tijd alleen maakt je weer extra dankbaar voor wat je hebt.
Abonneren op:
Posts (Atom)