In verband met de viering van het Nieuwe Jaar, hadden we afgelopen week een weekje vrij van de taalstudie.
Door een lokale vriendin waren we uitgenodigd om op maandag samen met haar familie nieuwjaar te vieren. Het was weer een hele belevenis. Kinderen krijgen in dit land normaal gesproken al (bijna) altijd hun zin, maar met Nieuwjaar is het belangrijk om hen nog eens extra te verwennen. Juda en Zoë kregen dan ook de hele middag lang geld, cadeautjes, snoepjes en koekjes toegestopt. Daar zit je dan als moeder in tweestrijd: eigenlijk vind je dat je kind na een stuk of 5 snoepjes wel voldoende heeft gehad, maar de vrouw des huizes, een oud vrouwtje van 80 jaar oud, moedigt Juda nog eens extra aan om vooral nog véél meer snoep en koekjes te pakken. Voor Juda is dat natuurlijk het paradijs op aarde, dus die laat zich dat geen tweede keer zeggen. Maar ik probeerde zo beleefd mogelijk aan 'suikeroma' duidelijk te maken dat ik niet wilde dat onze zoon nog meer zou snoepen, aangezien het avondeten ook snel opgediend zou gaan worden. Maar de oude oma wierp mij een boze blik toe en stopte Juda's handen nog eens lekker vol met snoep.
Wat moet je dan? De culturele wetten van dit land gehoorzamen, waar respect voor ouderen van groot belang is en een ouder iemand het dus altijd beter weet? Of toch je poot stijf houden en volhouden dat jij als moeder het beste weet wat goed is voor je kind? Op dat moment koos ik voor het laatste, maar achteraf had ik er spijt van dat ik de wetten van dit land had genegeerd en dit oude vrouwtje beledigd had door haar te vertellen wat ze wel en niet moest doen.
De volgende morgen stapten we in de auto om onze Nederlandse vrienden te gaan bezoeken. In Nederland is op bezoek gaan bij vrienden niet een hele tijdrovende bezigheid, zeker niet als ze binnen dezelfde provincie wonen. Maar in dit geval moesten we eerst een autoreis van 10 uur afleggen om bij onze vrienden op de stoep te kunnen staan. Hoewel het samenzijn met onze vrienden de autoreis meer dan waard was, zal het toch nooit mijn hobby worden om met twee kleine kinderen dit soort afstanden af te leggen.
Op vrijdagavond waren we weer terug in Lente Stad en vanmorgen zaten we weer braaf in de schoolbanken om ons te werpen op het leren van de plaatselijke taal.
maandag 22 februari 2010
maandag 15 februari 2010
In het dorp
Afgelopen weekend zullen we absoluut herinneren als één van die juweeltjes uit onze eerste jaren op het veld. Onze lerares had ons uitgenodigd om samen met haar familie het Nieuwe Jaar te vieren in haar geboortedorp. De viering van het Nieuwe Jaar is het belangrijkste evenement van het jaar en hoewel er de laatste decennia een enorme trek van het platteland naar de steden heeft plaatsgevonden, reist iedereen vóór het nieuwjaarsfeest terug naar zijn/haar geboortedorp. Dit is 's werelds grootste volksverhuizing!
Het geboortedorp van onze lerares ligt niet ver van de stad, ongeveer 50 km. We hadden dan ook niet verwacht dat we er drie uur over zouden doen om er te komen. Dat zegt dus al genoeg over de kwaliteit van de weg er naartoe.
Na een enorm slecht, hobbelig en smal bergweggetje gevolgd te hebben kwamen we op vrijdag rond het middaguur in het dorp aan. Het was een heel klein dorpje, op een berghelling gelegen, met een prachtig uitzicht over het dal met zijn rijstterassen en andere bergen. Direct na aankomst konden we aanschuiven voor de lunch: rijst. 's Middags hebben we niet veel gedaan, gewoon relaxed buiten gezeten en genoten van de zon, de rust, de natuur en de kinderen. Juda was het hele weekend enorm in zijn sas met alle stenen, stokken en het zand waarmee hij kon spelen en met alle honden, kippen, koeien en varkens in de buurt. 's Avonds weer heerlijk gegeten: rijst. Maar gelukkig smaakten de gebarbecuede groenten, vlees en tofu daar prima bij. 's Avonds buiten rond het vuur gezeten en om een uur of negen ging de barbecue weer aan voor nog wat shao kao: barbecuevlees.
Op zaterdagmorgen kwamen we erachter dat mensen op het platteland maar twee maaltijden per dag eten en het ontbijt dus overgeslagen wordt. Met knorrende magen zaten we weer buiten rond het vuur, totdat onze gastvrouwen gelukkig speciaal voor ons wat aardappeltjes frituurden. Oké, normaal eten we geen friet voor ontbijt, maar dit keer ging het er toch prima in. Gaandeweg leerden we steeds meer over het leven op het platteland. De meeste mensen noemen zichzelf er boeddhisten, maar eigenlijk neemt voorouderverering en het tevreden houden van boze geesten een veel grotere plek in in het leven van de mensen.
Onze lerares vertelde dat haar ouders slechts één of twee keer per maand van de berg afdaalden om de bus te pakken naar een naburig dorp om boodschappen te doen.Verder houden de mensen in het dorp hun eigen kippen en varkens voor de slacht en verbouwen ze hun eigen groenten. Deze mensen hebben weinig geld, maar zijn dan ook min of meer zelfvoorzienend. En behoefte aan een koelkast, wasmachine, douche, toilet, een mooie inrichting of een auto lijkt er niet te zijn.
Na het zaterdag opnieuw rustig aan te hebben gedaan (lunch en avondeten waren uiteraard opnieuw rijst), konden we 's avonds nog 'genieten' van wat vuurwerk (Robin en ik houden er allebei niet zo van). Voordeel van het platteland is dat het meeste vuurwerk 's avonds op een redelijk tijdstip wordt afgestoken en men om 10 uur in bed ligt. In de grote stad gaat het vuurwerk de hele nacht onophoudelijk door, wat natuurlijk niet zo bevorderlijk is voor de nachtrust van de kinderen.
Op zondag reisden we terug naar Lente Stad. We vonden het jammer dat we de relaxte leefstijl en de mooie natuur van het platteland weer achter ons moesten laten, maar waren toch ook wel blij met onze douche, WC en wasmachine.
Klik hier voor de foto's.
Het geboortedorp van onze lerares ligt niet ver van de stad, ongeveer 50 km. We hadden dan ook niet verwacht dat we er drie uur over zouden doen om er te komen. Dat zegt dus al genoeg over de kwaliteit van de weg er naartoe.
Na een enorm slecht, hobbelig en smal bergweggetje gevolgd te hebben kwamen we op vrijdag rond het middaguur in het dorp aan. Het was een heel klein dorpje, op een berghelling gelegen, met een prachtig uitzicht over het dal met zijn rijstterassen en andere bergen. Direct na aankomst konden we aanschuiven voor de lunch: rijst. 's Middags hebben we niet veel gedaan, gewoon relaxed buiten gezeten en genoten van de zon, de rust, de natuur en de kinderen. Juda was het hele weekend enorm in zijn sas met alle stenen, stokken en het zand waarmee hij kon spelen en met alle honden, kippen, koeien en varkens in de buurt. 's Avonds weer heerlijk gegeten: rijst. Maar gelukkig smaakten de gebarbecuede groenten, vlees en tofu daar prima bij. 's Avonds buiten rond het vuur gezeten en om een uur of negen ging de barbecue weer aan voor nog wat shao kao: barbecuevlees.
Op zaterdagmorgen kwamen we erachter dat mensen op het platteland maar twee maaltijden per dag eten en het ontbijt dus overgeslagen wordt. Met knorrende magen zaten we weer buiten rond het vuur, totdat onze gastvrouwen gelukkig speciaal voor ons wat aardappeltjes frituurden. Oké, normaal eten we geen friet voor ontbijt, maar dit keer ging het er toch prima in. Gaandeweg leerden we steeds meer over het leven op het platteland. De meeste mensen noemen zichzelf er boeddhisten, maar eigenlijk neemt voorouderverering en het tevreden houden van boze geesten een veel grotere plek in in het leven van de mensen.
Onze lerares vertelde dat haar ouders slechts één of twee keer per maand van de berg afdaalden om de bus te pakken naar een naburig dorp om boodschappen te doen.Verder houden de mensen in het dorp hun eigen kippen en varkens voor de slacht en verbouwen ze hun eigen groenten. Deze mensen hebben weinig geld, maar zijn dan ook min of meer zelfvoorzienend. En behoefte aan een koelkast, wasmachine, douche, toilet, een mooie inrichting of een auto lijkt er niet te zijn.
Na het zaterdag opnieuw rustig aan te hebben gedaan (lunch en avondeten waren uiteraard opnieuw rijst), konden we 's avonds nog 'genieten' van wat vuurwerk (Robin en ik houden er allebei niet zo van). Voordeel van het platteland is dat het meeste vuurwerk 's avonds op een redelijk tijdstip wordt afgestoken en men om 10 uur in bed ligt. In de grote stad gaat het vuurwerk de hele nacht onophoudelijk door, wat natuurlijk niet zo bevorderlijk is voor de nachtrust van de kinderen.
Op zondag reisden we terug naar Lente Stad. We vonden het jammer dat we de relaxte leefstijl en de mooie natuur van het platteland weer achter ons moesten laten, maar waren toch ook wel blij met onze douche, WC en wasmachine.
Klik hier voor de foto's.
maandag 8 februari 2010
Op de hoogte
Toen ik nog in Bunschoten werkte, was het mijn gewoonte om per dag een aantal keer op NU.nl te kijken om bij te blijven met het nieuws. Ook in de trein las ik graag Metro of Spits, zodat ik op de hoogte was van de meest recente ontwikkelingen in binnen- en buitenland.
Ook het eerste jaar nadat we uit Nederland vertrokken waren checkte ik nog dagelijks de Nederlandse nieuwswebsites om te kijken wat er speelde in ons moederland. Maar ik merkte ook dat ik hoe langer hoe meer artikelen oversloeg om te lezen; wat hebben wij hier in Azië tenslotte te maken met treinvertragingen, verkiezingen, huizenprijzen, voetbalcompetities, songfestivals en burenruzies in Nederland? Daarnaast vond ik dat wel heel veel artikelen (vooral op NU.nl) gerelateerd waren aan moord, doodslag, geweld, overspel, misstappen van celebraties, enz. Zaken waar ik eigenlijk helemaal m’n tijd niet aan wil verdoen.
Hoe lang het nu al geleden is dat ik voor het laatst een Nederlandse nieuwswebsite heb bekeken? Ik denk al wel een half jaar. Nederland lijkt met de dag verder weg en dingen als de Nederlandse politiek, economie en showbiz worden steeds onbelangrijker.
Erg, maar waar.
Aan de andere kant ben ik ook nog niet zodanig ingeburgerd in dit Aziatische land, dat ik geïnteresseerd ben in het locale nieuws. We hebben ook geen televisieaansluiting en luisteren geen radio en kunnen de kranten hier niet lezen. Gevolg? Ons wereldje reikt op dit moment eigenlijk niet veel verder dan ons wijkje, waar de aardbeien dit jaar een stuk duurder zijn dan vorig jaar, waar de huur van een flatje dit jaar zo’n 133% duurder is geworden, waar we ons afgelopen week moesten laten registreren i.v.m. een volkstelling, waar nu hier dan daar gebouwen platgegooid worden en waar het afgelopen halfjaar slechts één keer geregend heeft.
Meestal vind ik het eigenlijk helemaal niet erg om een beetje afgesloten te zijn van de rest van de wereld. Zo wist ik bijvoorbeeld dat de Mexicaanse griep wel in dit land was, maar hoorde of las ik gelukkig niets over het aantal zieken of sterfgevallen hier in Lente Stad, terwijl die er ongetwijfeld geweest zullen zijn. Dat heeft me waarschijnlijk heel wat zorgen bespaard (nee, hier was geen griepprik beschikbaar).
Aan de andere kant voel ik me schuldig dat de hele ramp in Haïti min of meer langs me heen is gegaan. Nog steeds ben ik niet op de hoogte van de omvang en de ernst van de ramp daar. Af en toe vang ik iets op over hulpteams, maar verder heb ik eigenlijk geen idee, terwijl het Nederlandse nieuws er ongetwijfeld vol mee heeft gestaan.
Klik hier voor een aantal foto's gemaakt in december
Ook het eerste jaar nadat we uit Nederland vertrokken waren checkte ik nog dagelijks de Nederlandse nieuwswebsites om te kijken wat er speelde in ons moederland. Maar ik merkte ook dat ik hoe langer hoe meer artikelen oversloeg om te lezen; wat hebben wij hier in Azië tenslotte te maken met treinvertragingen, verkiezingen, huizenprijzen, voetbalcompetities, songfestivals en burenruzies in Nederland? Daarnaast vond ik dat wel heel veel artikelen (vooral op NU.nl) gerelateerd waren aan moord, doodslag, geweld, overspel, misstappen van celebraties, enz. Zaken waar ik eigenlijk helemaal m’n tijd niet aan wil verdoen.
Hoe lang het nu al geleden is dat ik voor het laatst een Nederlandse nieuwswebsite heb bekeken? Ik denk al wel een half jaar. Nederland lijkt met de dag verder weg en dingen als de Nederlandse politiek, economie en showbiz worden steeds onbelangrijker.
Erg, maar waar.
Aan de andere kant ben ik ook nog niet zodanig ingeburgerd in dit Aziatische land, dat ik geïnteresseerd ben in het locale nieuws. We hebben ook geen televisieaansluiting en luisteren geen radio en kunnen de kranten hier niet lezen. Gevolg? Ons wereldje reikt op dit moment eigenlijk niet veel verder dan ons wijkje, waar de aardbeien dit jaar een stuk duurder zijn dan vorig jaar, waar de huur van een flatje dit jaar zo’n 133% duurder is geworden, waar we ons afgelopen week moesten laten registreren i.v.m. een volkstelling, waar nu hier dan daar gebouwen platgegooid worden en waar het afgelopen halfjaar slechts één keer geregend heeft.
Meestal vind ik het eigenlijk helemaal niet erg om een beetje afgesloten te zijn van de rest van de wereld. Zo wist ik bijvoorbeeld dat de Mexicaanse griep wel in dit land was, maar hoorde of las ik gelukkig niets over het aantal zieken of sterfgevallen hier in Lente Stad, terwijl die er ongetwijfeld geweest zullen zijn. Dat heeft me waarschijnlijk heel wat zorgen bespaard (nee, hier was geen griepprik beschikbaar).
Aan de andere kant voel ik me schuldig dat de hele ramp in Haïti min of meer langs me heen is gegaan. Nog steeds ben ik niet op de hoogte van de omvang en de ernst van de ramp daar. Af en toe vang ik iets op over hulpteams, maar verder heb ik eigenlijk geen idee, terwijl het Nederlandse nieuws er ongetwijfeld vol mee heeft gestaan.
Klik hier voor een aantal foto's gemaakt in december
maandag 1 februari 2010
Zo gaan dingen hier
Toen we twee jaar geleden in deze wijk kwamen wonen, bevonden zich in het belangrijkste straatje dat onze wijk doorkruist tientallen kleine winkeljes: een groentezaakje, een DVD-zaakje, een paar eettentjes, een kruidenier, een kledingboetiekje, enz. Zowel overdag als 's avonds was het gezellig druk in dit straatje.
Op een dag liepen we stomverbaasd en verschrikt door 'ons' winkelstraatje: alle winkeltjes en eettentjes werden gesloopt! Tientallen mannen met grote mokershamers sloegen de boel kort en klein. Winkeleigenaars zaten verslagen op de stoep, terwijl achter hen hun bron van inkomsten werd vernield. Uiteraard was deze ingrijpende verandering wekenlang het gesprek van de dag onder ons buitenlanders. Het verhaal ging dat al deze winkeleigenaars en restauranthouders geen vergunning hadden en dat de overheid had besloten om het straatbeeld terug te brengen naar zijn oorspronkelijke staat.
Mooie tuinhekken en muurtjes werden geplaatst en het leek er heel even op dat er allemaal nette tuintjes zouden verschijnen op de plek waar vroeger de winkeltjes en restaurantjes hadden gestaan.
Maar al heel snel verschenen er op sommige hekken briefjes met daarop het bericht dat mensen konden omlopen naar de voordeur van het appartement om zo alsnog toegang te hebben tot de winkel. De volgende stap was dat de winkeleigenaars de net-geplaatste tuinhekken doorzaagden en er een opening in maakten, zodat mensen met een trapje over het muurtje konden klimmen. Vervolgens werden de muurtjes doorgebroken en één voor één maakten de nette tuintjes weer plaats voor winkeltjes en eettentjes. Nu, bijna twee jaar later, zijn alle hekken en muurtjes doorgebroken en bevindt zich in ieder tuintje weer een winkeltje of eettentje.
Wij hebben dit proces glimlachend gadegeslagen en waren blij dat ons winkelstraatje weer als vanouds gezellig was. Tegelijkertijd verbazen we ons erover dat de overheid eenmalig zo'n grootschalige actie onderneemt, om vervolgens de situaite weer op z'n beloop te laten.
Hieronder nog wat foto's van een gebeurtenis die ook past onder het kopje "zo gaan dingen hier": een flatgebouw dat gewoon op z'n kant viel toen ze eronder een garage gingen uitgraven. Wel een beetje scary.... het gebouw lijkt verdacht veel op onze flat. De bouwindustrie hier heeft al lange tijd problemen met kwaliteitscontrole, van instortende bruggen en wegen tot gebouwen, inclusief een schoolgebouw. Oorzaak? Waarschijnlijk corruptie. Aannemers bezuinigen op bouwmaterialen, zodat ze een grotere winst uit hun project kunnen halen. Het is maar goed dat de flatgebouwen niet al te dicht op elkaar stonden, anders had de val misschien wel een domino-effect gehad.
Op een dag liepen we stomverbaasd en verschrikt door 'ons' winkelstraatje: alle winkeltjes en eettentjes werden gesloopt! Tientallen mannen met grote mokershamers sloegen de boel kort en klein. Winkeleigenaars zaten verslagen op de stoep, terwijl achter hen hun bron van inkomsten werd vernield. Uiteraard was deze ingrijpende verandering wekenlang het gesprek van de dag onder ons buitenlanders. Het verhaal ging dat al deze winkeleigenaars en restauranthouders geen vergunning hadden en dat de overheid had besloten om het straatbeeld terug te brengen naar zijn oorspronkelijke staat.
Mooie tuinhekken en muurtjes werden geplaatst en het leek er heel even op dat er allemaal nette tuintjes zouden verschijnen op de plek waar vroeger de winkeltjes en restaurantjes hadden gestaan.
Maar al heel snel verschenen er op sommige hekken briefjes met daarop het bericht dat mensen konden omlopen naar de voordeur van het appartement om zo alsnog toegang te hebben tot de winkel. De volgende stap was dat de winkeleigenaars de net-geplaatste tuinhekken doorzaagden en er een opening in maakten, zodat mensen met een trapje over het muurtje konden klimmen. Vervolgens werden de muurtjes doorgebroken en één voor één maakten de nette tuintjes weer plaats voor winkeltjes en eettentjes. Nu, bijna twee jaar later, zijn alle hekken en muurtjes doorgebroken en bevindt zich in ieder tuintje weer een winkeltje of eettentje.
Wij hebben dit proces glimlachend gadegeslagen en waren blij dat ons winkelstraatje weer als vanouds gezellig was. Tegelijkertijd verbazen we ons erover dat de overheid eenmalig zo'n grootschalige actie onderneemt, om vervolgens de situaite weer op z'n beloop te laten.
Hieronder nog wat foto's van een gebeurtenis die ook past onder het kopje "zo gaan dingen hier": een flatgebouw dat gewoon op z'n kant viel toen ze eronder een garage gingen uitgraven. Wel een beetje scary.... het gebouw lijkt verdacht veel op onze flat. De bouwindustrie hier heeft al lange tijd problemen met kwaliteitscontrole, van instortende bruggen en wegen tot gebouwen, inclusief een schoolgebouw. Oorzaak? Waarschijnlijk corruptie. Aannemers bezuinigen op bouwmaterialen, zodat ze een grotere winst uit hun project kunnen halen. Het is maar goed dat de flatgebouwen niet al te dicht op elkaar stonden, anders had de val misschien wel een domino-effect gehad.
maandag 25 januari 2010
Taalontwikkeling
We genieten dagelijks van de taalontwikkeling van Juda. Werd na zijn tweede verjaardag zijn standaardzinnetje "niet doen", de laatste week horen we continu "Nee, dat is stout, lief zijn!" als we iets doen wat hij niet wil. Alsof ik mezelf hoor praten.
De afgelopen weken zijn we begonnen om hem te leren om een vraag te stellen als hij iets wil hebben. Dus in plaats van "plakje kaas!" horen we liever "mag ik een plakje kaas?" Maar Juda snapt nog niet helemaal de functie van een mag-ik-zin, want hij denkt dat het de toverwoorden zijn om zijn zin te krijgen. Zo zat hij laatst samen met Zoë in de box en vroeg "Mag ik Zoë duwen?" en duwde haar vervolgens omver, in de veronderstelling dat het mocht omdat hij het gevraagd had.
Gisteren zaten Juda en Zoë 's ochtends samen op bed en ik zei: "Daar zitten ze hoor, Jut en Jul". Juda's reactie was "Nee, Juda en Zoë!"
Aan tafel vraag ik Juda: "Waar is dat stukje brood nou gebleven? Zit hij soms in Juda's buik?" Zegt Juda: "Nee, in Juda's mond!" (hij snapt blijkbaar nog niet dat zijn eten na het doorslikken in zijn buik verdwijnt)
Hij begrijpt steeds beter dat hij tegen andere buitenlanders Engels moet praten. Hij weet dat Engels een andere taal is, maar zijn woordenschat is nog heel beperkt. Vanmorgen had hij een denkbeeldig telefoongesprek met zijn Amerikaanse vriendje Zion en ik hoorde hem zeggen: "Pepa mema euto" terwijl hij naar onze auto wees die 10 verdiepingen lager geparkeerd stond.
Ook wordt er de laatste maanden veel gezongen in ons huis, want Juda is gek op zelfverzonnen liedjes. Als ik zeg: "Pap zit in de lift", zegt Juda meteen: "Mama, liedje zingen lift" en dan moet ik dus zo ter plekke een liedje over de lift verzinnen. Of over een auto, of over een hijskraan, of over een graafmachine...... Voordat we 's avonds zijn deur dicht doen, moet er altijd eerst een verhaaltje verteld worden en Juda wil altijd het onderwerp bepalen. Meestal moet het over een graafmachine of een hijskraan gaan, maar soms ook over een raceauto of over bijvoorbeeld zijn bedje. In het begin was het spontaan verzinnen van liedjes en verhaaltjes een beetje onwennig, maar intussen zijn zowel Robin als ik er erg bedreven in geraakt.
De afgelopen weken zijn we begonnen om hem te leren om een vraag te stellen als hij iets wil hebben. Dus in plaats van "plakje kaas!" horen we liever "mag ik een plakje kaas?" Maar Juda snapt nog niet helemaal de functie van een mag-ik-zin, want hij denkt dat het de toverwoorden zijn om zijn zin te krijgen. Zo zat hij laatst samen met Zoë in de box en vroeg "Mag ik Zoë duwen?" en duwde haar vervolgens omver, in de veronderstelling dat het mocht omdat hij het gevraagd had.
Gisteren zaten Juda en Zoë 's ochtends samen op bed en ik zei: "Daar zitten ze hoor, Jut en Jul". Juda's reactie was "Nee, Juda en Zoë!"
Aan tafel vraag ik Juda: "Waar is dat stukje brood nou gebleven? Zit hij soms in Juda's buik?" Zegt Juda: "Nee, in Juda's mond!" (hij snapt blijkbaar nog niet dat zijn eten na het doorslikken in zijn buik verdwijnt)
Hij begrijpt steeds beter dat hij tegen andere buitenlanders Engels moet praten. Hij weet dat Engels een andere taal is, maar zijn woordenschat is nog heel beperkt. Vanmorgen had hij een denkbeeldig telefoongesprek met zijn Amerikaanse vriendje Zion en ik hoorde hem zeggen: "Pepa mema euto" terwijl hij naar onze auto wees die 10 verdiepingen lager geparkeerd stond.
Ook wordt er de laatste maanden veel gezongen in ons huis, want Juda is gek op zelfverzonnen liedjes. Als ik zeg: "Pap zit in de lift", zegt Juda meteen: "Mama, liedje zingen lift" en dan moet ik dus zo ter plekke een liedje over de lift verzinnen. Of over een auto, of over een hijskraan, of over een graafmachine...... Voordat we 's avonds zijn deur dicht doen, moet er altijd eerst een verhaaltje verteld worden en Juda wil altijd het onderwerp bepalen. Meestal moet het over een graafmachine of een hijskraan gaan, maar soms ook over een raceauto of over bijvoorbeeld zijn bedje. In het begin was het spontaan verzinnen van liedjes en verhaaltjes een beetje onwennig, maar intussen zijn zowel Robin als ik er erg bedreven in geraakt.
zondag 17 januari 2010
Abnormaal mezelf zijn
Toen we nog in Nederland woonden, was ik in de meeste opzichten 'normaal': een gemiddelde lengte, een doorsnee figuur, een niet-afwijkende haarkleur, eigentijds kleding, enz. Toen we net naar Azië verhuisd waren wilde ik het liefst ook hier 'normaal' zijn en niet te veel opvallen. Ik was immers al 25 jaar lang gewend om een 'normaal' meisje te zijn en het liefst onzichtbaar te zijn als ik over straat liep.
Afgelopen week realiseerde ik me dat ik veranderd ben!
Ik ben eraan gewend dat mensen ons bijzonder vinden, dat we als gezinnetje een attractie zijn en dat we in deze cultuur alles behalve normaal zijn. We hebben een afwijkende haarkleur, een afwijkende huidskleur, een afwijkende oogkleur, een afwijkende lengte (tenminste, Robin dan), we spreken een afwijkende taal, eten afwijkend eten, hanteren afwijkende omgangsvormen, luisteren naar afwijkende muziek, hebben een afwijkend aantal kinderen (de norm is hier 1) en voeden die kinderen op een afwijkende manier op, hebben een afwijkende smaak qua inrichting en zo zou ik nog wel even door kunnen gaan.
Ik voel me niet meer die 'grijze muis' die ik me soms in Nederland voelde, maar ik voel me bijzonder! En ik maak me dat gevoel steeds meer eigen. Voelde het vroeger vreemd en ongemakkelijk om op te vallen, nu voelt het steeds meer als mezelf en kan ik er eerlijk gezegd best wel eens van genieten. Dan sjees ik op mijn fietsje door de stad, met mijn bel luid rinkelend alle obstakels (ofwel: mensen) ontwijkend en denk: Hier kom IK!! De BUITENLANDER!! En ondertussen geniet ik met volle teugen van het anders-zijn, van het mezelf-zijn.
Natuurlijk hopen we hier in Azië iets uit te kunnen delen van datgene wat in ons leeft, maar tegelijkertijd ben ik ook dankbaar voor datgene wat het leven in het buitenland me teruggeeft.
Afgelopen week realiseerde ik me dat ik veranderd ben!
Ik ben eraan gewend dat mensen ons bijzonder vinden, dat we als gezinnetje een attractie zijn en dat we in deze cultuur alles behalve normaal zijn. We hebben een afwijkende haarkleur, een afwijkende huidskleur, een afwijkende oogkleur, een afwijkende lengte (tenminste, Robin dan), we spreken een afwijkende taal, eten afwijkend eten, hanteren afwijkende omgangsvormen, luisteren naar afwijkende muziek, hebben een afwijkend aantal kinderen (de norm is hier 1) en voeden die kinderen op een afwijkende manier op, hebben een afwijkende smaak qua inrichting en zo zou ik nog wel even door kunnen gaan.
Ik voel me niet meer die 'grijze muis' die ik me soms in Nederland voelde, maar ik voel me bijzonder! En ik maak me dat gevoel steeds meer eigen. Voelde het vroeger vreemd en ongemakkelijk om op te vallen, nu voelt het steeds meer als mezelf en kan ik er eerlijk gezegd best wel eens van genieten. Dan sjees ik op mijn fietsje door de stad, met mijn bel luid rinkelend alle obstakels (ofwel: mensen) ontwijkend en denk: Hier kom IK!! De BUITENLANDER!! En ondertussen geniet ik met volle teugen van het anders-zijn, van het mezelf-zijn.
Natuurlijk hopen we hier in Azië iets uit te kunnen delen van datgene wat in ons leeft, maar tegelijkertijd ben ik ook dankbaar voor datgene wat het leven in het buitenland me teruggeeft.
maandag 11 januari 2010
Gewenning
Volgende maand is het alweer twee jaar geleden dat we uit Nederland vertrokken. Die twee jaar zijn echt omgevlogen en we kunnen ons bijna niet voorstellen dat we over anderhalf jaar "alweer" in Nederland zullen zijn voor verlof. Intussen behoren wij tot de "langstzittenden" binnen onze vriendenkring en wijzen wij andere mensen de weg naar de leuke en goedkope adresjes in de stad en worden wij soms gevraagd als vertalers omdat wij ons intussen best kunnen redden in de plaatselijke taal.
Er zijn een aantal dingen die we twee jaar geleden vreemd vonden, maar waar we intussen aan gewend zijn:
- de aandacht die onze kinderen krijgen op straat
- dat je geen WC-papier door het toilet mag spoelen
- dat je het water uit de kraan niet kunt drinken
- dat we op straat maar zo weinig kunnen lezen
- dat zaken als kleding en levensmiddelen een stuk goedkoper zijn dan in Nederland
- dat een groen voetgangerslicht niet persé betekent dat je veilig over kunt steken
- dat je veel tijd uit moet trekken voor het koken, omdat er geen zakjes, pakjes, mixjes en voorgesneden groenten en vlees te koop zijn
- dat veel WC's hier hurk-WC's zijn
- het eten met stokjes
Maar er zijn ook een aantal dingen waar we nog steeds niet aan gewend zijn:
- het pittige eten
- het eten van kippentenen en -hoofd, varkenspoot, -neus en -tong
- de ongelooflijk vieze openbare toiletten (waarvoor je wél geld moet betalen, maar waarvan je bijna niet kunt geloven dat ze ooit schoongemaakt worden)
- de enorm harde muziek in winkels, de herrie die onze bovenburen maken en het luide getoeter van vrachtwagens als ze op 1 meter afstand langs je rijden
- hoe snel alles hier verandert. Winkeltjes lijken een maximale levensduur van 1 jaar te hebben, waarna ze failliet gaan. En overal in de stad worden oude gebouwen neergehaald om plaats te maken voor torenhoge, moderne flats. De economische vooruitgang lijkt hier enorm te zijn.
- dat mensen hier niet aan rijen doen, maar het principe geldt: hoe harder je roept en hoe harder je duwt, hoe eerder je aan de beurt bent (wij met onze westerse manieren staan dan ook regelmatig hartstikke lang voor een balie te wachten, omdat we blijkbaar niet assertief genoeg zijn)
Deze lijst zou ik waarschijnlijk nog veel langer kunnen maken als ik er langer over na zou denken.
Laten we het eerste lijstje maar zien als "overwinningen" en het tweede lijstje.... ach, misschien kijken we daar over een jaar alweer heel anders tegenaan.
Er zijn een aantal dingen die we twee jaar geleden vreemd vonden, maar waar we intussen aan gewend zijn:
- de aandacht die onze kinderen krijgen op straat
- dat je geen WC-papier door het toilet mag spoelen
- dat je het water uit de kraan niet kunt drinken
- dat we op straat maar zo weinig kunnen lezen
- dat zaken als kleding en levensmiddelen een stuk goedkoper zijn dan in Nederland
- dat een groen voetgangerslicht niet persé betekent dat je veilig over kunt steken
- dat je veel tijd uit moet trekken voor het koken, omdat er geen zakjes, pakjes, mixjes en voorgesneden groenten en vlees te koop zijn
- dat veel WC's hier hurk-WC's zijn
- het eten met stokjes
Maar er zijn ook een aantal dingen waar we nog steeds niet aan gewend zijn:
- het pittige eten
- het eten van kippentenen en -hoofd, varkenspoot, -neus en -tong
- de ongelooflijk vieze openbare toiletten (waarvoor je wél geld moet betalen, maar waarvan je bijna niet kunt geloven dat ze ooit schoongemaakt worden)
- de enorm harde muziek in winkels, de herrie die onze bovenburen maken en het luide getoeter van vrachtwagens als ze op 1 meter afstand langs je rijden
- hoe snel alles hier verandert. Winkeltjes lijken een maximale levensduur van 1 jaar te hebben, waarna ze failliet gaan. En overal in de stad worden oude gebouwen neergehaald om plaats te maken voor torenhoge, moderne flats. De economische vooruitgang lijkt hier enorm te zijn.
- dat mensen hier niet aan rijen doen, maar het principe geldt: hoe harder je roept en hoe harder je duwt, hoe eerder je aan de beurt bent (wij met onze westerse manieren staan dan ook regelmatig hartstikke lang voor een balie te wachten, omdat we blijkbaar niet assertief genoeg zijn)
Deze lijst zou ik waarschijnlijk nog veel langer kunnen maken als ik er langer over na zou denken.
Laten we het eerste lijstje maar zien als "overwinningen" en het tweede lijstje.... ach, misschien kijken we daar over een jaar alweer heel anders tegenaan.
maandag 4 januari 2010
Nieuw jaar
De beste wensen voor het nieuwe jaar!
Bij ons was de viering van oud & nieuw gezellig, maar wel erg stil. Met twee vrienden hebben we 's avonds gezellig gegeten en daarna veel gekletst en spelletjes gespeeld tot twaalf uur. Na elkaar een gelukkig nieuwjaar gewenst te hebben, keerden we ons automatisch om naar het raam om te kijken wat er aan vuurwerk afgestoken werd. Niks. We hebben een tijdje met z'n vieren staan kijken naar de zwarte lucht en de slapende stad en kwamen tot de conclusie dat we allevier toch wel erg moe waren en om 0.15 uur was het dus stil in huis. We hebben de oliebollen, de appelflappen, het vuurwerk en de vrieskou wel gemist hoor!
Bij ons was de viering van oud & nieuw gezellig, maar wel erg stil. Met twee vrienden hebben we 's avonds gezellig gegeten en daarna veel gekletst en spelletjes gespeeld tot twaalf uur. Na elkaar een gelukkig nieuwjaar gewenst te hebben, keerden we ons automatisch om naar het raam om te kijken wat er aan vuurwerk afgestoken werd. Niks. We hebben een tijdje met z'n vieren staan kijken naar de zwarte lucht en de slapende stad en kwamen tot de conclusie dat we allevier toch wel erg moe waren en om 0.15 uur was het dus stil in huis. We hebben de oliebollen, de appelflappen, het vuurwerk en de vrieskou wel gemist hoor!
maandag 28 december 2009
Kerst
Afgelopen week ben ik me er meer bewust van geworden wat Kerst betekent in verschillende culturen.
Zo is Kerst hier in de lokale cultuur echt in opkomst en zagen we al veel meer kerstversieringen in winkels en restaurants in vergelijking met vorig jaar. Door de warenhuizen galmde het "We wish you a merry Christmas", "Jingle bells" en "Rudoph the rednosed reindeer" en hoewel de 25e voor iedereen een gewone werk- en schooldag was, verzamelden zich 's avonds in het stadscentrum hordes jongelui om te spuiten met sneeuw. Dát is voor de meeste jongelui de enige associatie met Kerst: uitgaan met vrienden en spuiten met sneeuw. Waarom Kerst hier zo in opkomst is? Omdat het een Westers feest is en dan is het per definitie modern en populair.
Zelf waren we op Kerstavond en op 1e Kerstdag uitgenodigd bij Amerikaanse vrienden om samen Kerst te vieren. Nu weet ik ook wat belangrijk is bij een Amerikaans Kerstfeest: cadeautjes, heel veel lekker eten en na het eten samen kerstliedjes zingen rond de kerstboom.
Helaas organiseerde ons 'zondagse huis' op kerstavond en op kerstmorgen geen dienst en dus besloten we om op kerstmorgen de 'kerststress' te ontvluchten en samen met vrienden de bergen in te gaan om een stukje te wandelen en te picknicken aan een meer. Heerlijk rustig en ontspannen! (om vervolgens na thuiskomst natuurlijk wel weer meteen gestresst de keuken in te duiken om twee gerechten voor 's avonds voor te bereiden :-) )
Nu we zo ver weg zitten van onze familie en van de hele kerstcultuur in Nederland, zijn we er automatisch wel meer stil bij gaan staan wat Kerst voor óns betekent. Back to our roots, om het zo maar even te zeggen. En we kwamen tot de conclusie dat we ervoor op moeten passen dat de kerstboom, het lekkere eten, de kerstliedjes en de gezelligheid niet de plek innemen van datgene waar Kerst écht om draait: GLORY TO THE NEW BORN KING!
Om onze lokale vriendinnen en leraressen kennis te laten maken met het echte kerstverhaal, organiseerden twee vriendinnen en ik op 2e Kerstdag een Christmas Party waarbij we onder andere een film over het kerstverhaal (The Nativity Story) keken. We kijken terug op een geslaagde avond!
We hopen dat Kerst hier in de toekomst meer zal gaan betekenen dan alleen "Jingle bells" en spuitsneeuwgevechten.
Zo is Kerst hier in de lokale cultuur echt in opkomst en zagen we al veel meer kerstversieringen in winkels en restaurants in vergelijking met vorig jaar. Door de warenhuizen galmde het "We wish you a merry Christmas", "Jingle bells" en "Rudoph the rednosed reindeer" en hoewel de 25e voor iedereen een gewone werk- en schooldag was, verzamelden zich 's avonds in het stadscentrum hordes jongelui om te spuiten met sneeuw. Dát is voor de meeste jongelui de enige associatie met Kerst: uitgaan met vrienden en spuiten met sneeuw. Waarom Kerst hier zo in opkomst is? Omdat het een Westers feest is en dan is het per definitie modern en populair.
Zelf waren we op Kerstavond en op 1e Kerstdag uitgenodigd bij Amerikaanse vrienden om samen Kerst te vieren. Nu weet ik ook wat belangrijk is bij een Amerikaans Kerstfeest: cadeautjes, heel veel lekker eten en na het eten samen kerstliedjes zingen rond de kerstboom.
Helaas organiseerde ons 'zondagse huis' op kerstavond en op kerstmorgen geen dienst en dus besloten we om op kerstmorgen de 'kerststress' te ontvluchten en samen met vrienden de bergen in te gaan om een stukje te wandelen en te picknicken aan een meer. Heerlijk rustig en ontspannen! (om vervolgens na thuiskomst natuurlijk wel weer meteen gestresst de keuken in te duiken om twee gerechten voor 's avonds voor te bereiden :-) )
Nu we zo ver weg zitten van onze familie en van de hele kerstcultuur in Nederland, zijn we er automatisch wel meer stil bij gaan staan wat Kerst voor óns betekent. Back to our roots, om het zo maar even te zeggen. En we kwamen tot de conclusie dat we ervoor op moeten passen dat de kerstboom, het lekkere eten, de kerstliedjes en de gezelligheid niet de plek innemen van datgene waar Kerst écht om draait: GLORY TO THE NEW BORN KING!
Om onze lokale vriendinnen en leraressen kennis te laten maken met het echte kerstverhaal, organiseerden twee vriendinnen en ik op 2e Kerstdag een Christmas Party waarbij we onder andere een film over het kerstverhaal (The Nativity Story) keken. We kijken terug op een geslaagde avond!
We hopen dat Kerst hier in de toekomst meer zal gaan betekenen dan alleen "Jingle bells" en spuitsneeuwgevechten.
maandag 21 december 2009
Monique
Dit keer een stukje over een bijzonder persoon in ons leven: Monique. We ontmoetten Monique een aantal jaar geleden voor het eerst in Ermelo: lange zwarte jas aan, Dr. Martens aan d’r voeten en een sigaret in haar hand. Al meteen werd duidelijk: dit is een heel bijzonder iemand, want hoewel ze eruit zag als iemand van onze leeftijd, had ze het denkvermogen van een kind. Niet lang daarna veranderde Monique’s leven radicaal en nadat ze zich bij onze jongerengroep had gevoegd werd ze een goede vriendin. Monique was zo iemand die...
... op vakantie honderden foto’s maakte, maar nooit geld had om de fotorolletjes te laten ontwikkelen
... nooit geld had, maar het toch klaar speelde om de reis van haar dromen naar Afrika te maken
... een make-up party bij zich thuis liet komen, zodat ze zich mooi kon laten opmaken door de consulente
... bijna maandelijks (voor m’n gevoel) wisselde van baan
Maar bovenal was Monique eerlijk, oprecht en trouw. Ze schaamde zich tegenover niemand voor haar geloof en als ze op straat een onbekende tegenkwam die in de put zat, vertelde ze zonder aarzelen over Degene die háár uit de put had gehaald en haar leven zo radicaal op z’n kop had gezet.
Op het afscheidsfeestje vlak voordat we naar Azië vertrokken gaf Monique ons een envelop met daarin twee Euro. “Voor de arme kinderen in Azië”, stond op de envelop. Ze vertelde erbij: “Als ik een keer vijf Euro over heb, dan stuur ik ze naar jullie, oké?”
Monique was zonder twijfel onze trouwste brievenschrijfster. Ellenlange verhalen schreef ze over haar vakanties, haar liefdes, haar ondeugende streken op haar werk en over haar gesprekken over ons met de Bovenbuurman, zoals ze die noemde.
Ik zou nog veel meer kunnen schrijven over alle grappige, verrassende, mooie en gekke dingen die we met Monique beleefd hebben.
Maar Monique had geen gemakkelijk leven: ze worstelde met onrust in haar hoofd en met het feit dat ze vaak niet kon meekomen met de groep.
Afgelopen donderdag kregen we het trieste bericht dat Monique de dag ervoor de keuze had gemaakt om niet meer te willen leven. Robin en ik verkeren nog steeds in een staat van verbijstering en ongeloof, niet in de minste plaats omdat we dit verdriet op zo’n grote afstand moeten verwerken.
We kijken met dankbaarheid terug op datgene wat Monique voor zoveel mensen betekend heeft. Zij was het levende bewijs van het feit dat we moeten ‘worden als de kinderen`. De simpelheid van haar geloof en het enthousiasme waarmee ze haar geloof deelde met anderen waren een groot voorbeeld voor ons.
We zullen haar missen!
... op vakantie honderden foto’s maakte, maar nooit geld had om de fotorolletjes te laten ontwikkelen
... nooit geld had, maar het toch klaar speelde om de reis van haar dromen naar Afrika te maken
... een make-up party bij zich thuis liet komen, zodat ze zich mooi kon laten opmaken door de consulente
... bijna maandelijks (voor m’n gevoel) wisselde van baan
Maar bovenal was Monique eerlijk, oprecht en trouw. Ze schaamde zich tegenover niemand voor haar geloof en als ze op straat een onbekende tegenkwam die in de put zat, vertelde ze zonder aarzelen over Degene die háár uit de put had gehaald en haar leven zo radicaal op z’n kop had gezet.
Op het afscheidsfeestje vlak voordat we naar Azië vertrokken gaf Monique ons een envelop met daarin twee Euro. “Voor de arme kinderen in Azië”, stond op de envelop. Ze vertelde erbij: “Als ik een keer vijf Euro over heb, dan stuur ik ze naar jullie, oké?”
Monique was zonder twijfel onze trouwste brievenschrijfster. Ellenlange verhalen schreef ze over haar vakanties, haar liefdes, haar ondeugende streken op haar werk en over haar gesprekken over ons met de Bovenbuurman, zoals ze die noemde.
Ik zou nog veel meer kunnen schrijven over alle grappige, verrassende, mooie en gekke dingen die we met Monique beleefd hebben.
Maar Monique had geen gemakkelijk leven: ze worstelde met onrust in haar hoofd en met het feit dat ze vaak niet kon meekomen met de groep.
Afgelopen donderdag kregen we het trieste bericht dat Monique de dag ervoor de keuze had gemaakt om niet meer te willen leven. Robin en ik verkeren nog steeds in een staat van verbijstering en ongeloof, niet in de minste plaats omdat we dit verdriet op zo’n grote afstand moeten verwerken.
We kijken met dankbaarheid terug op datgene wat Monique voor zoveel mensen betekend heeft. Zij was het levende bewijs van het feit dat we moeten ‘worden als de kinderen`. De simpelheid van haar geloof en het enthousiasme waarmee ze haar geloof deelde met anderen waren een groot voorbeeld voor ons.
We zullen haar missen!
Abonneren op:
Posts (Atom)