Weer een eenzame Oudjaarsavond

Vorig jaar vertrok ik op 28 december naar Hong Kong voor een wortelkanaalbehandeling. De behandeling zelf was natuurlijk niet leuk en het feit dat ik op oudjaarsavond alleen zat was ook niet alles, maar eigenlijk was het een welkome break van het huiselijke gebeuren. Ik voelde me zó uitgerust en verfrist toen ik weer thuiskwam; daar heb ik een jaar op kunnen teren!

Een paar weken geleden bracht ik een bezoekje aan een ziekenhuis in de grote stad, omdat ik al een paar jaar rondloop met een vreemde bobbel in mijn bovenbuik en die de laatste tijd zo nu en dan ook zeer deed. Volgens de echo was mijn galblaas flink vergroot en had ik veel galstenen. Hoewel ik niet alles verstond wat de echoscopiste zei, begreep ik deze woorden wel: "Die moet eruit gesneden worden." Toen ik het verslag van de echo doormailde naar de arts van onze organisatie, adviseerde die mij om op korte termijn een specialist op te zoeken in het buitenland en er eens goed naar te laten kijken en wellicht ook laten opereren. Zodoende, stap ik morgenmiddag, 30 december, opnieuw op de bus naar Hong Kong om een eenzame Oud & Nieuw te vieren. Natuurlijk vervelend, al dat medische gedoe, maar stiekem.....

En verder...

... legde één van de kippen vorige week het loodje, een week na de hamster. Uhm... moet ik nu echt aan mezelf gaan twijfelen?

... is de auto eindelijk verkocht. Robin is de afgelopen twee weken twee keer naar Lente Stad gereisd en dus in totaal wel 7 dagen van huis geweest, maar nu is het afgehandeld. Weer een zorg minder.

... gebruik ik nog altijd met veel plezier de stoffen luiers die ik 1,5 jaar geleden aangeschaft heb. De nachten bleken al gauw een fiasco, dus we hebben toch nog Pampers in huis, maar verder hebben we al heel veel geld bespaard op luiers!

...  kost het me vaak de grootste moeite om 's avonds de computer uit te zetten. Er is gewoon zoveel te zien en te lezen en overdag kom ik daar natuurlijk niet aan toe. Vaak rol ik van het ene in het andere en voor ik het weet is het wéér voorbij middernacht. Niet dat ik me op dat moment bijzonder moe voel, maar de volgende morgen als de wekker om half 7 gaat wel. Eerst een alarm op mijn telefoon gezet die om half tien zei "Computer uit", maar die swipete ik gewoon weg. Daarna eens gaan zoeken bij de instellingen van mijn computer en ja hoor, je kunt een tijd instellen waarop de computer automatisch uitschakelt. Maar dan krijg je op het desbetreffende moment dit bericht:

Té makkelijk natuurlijk om op cancel te klikken, wat ik dan ook elke avond doe. Nog meer mensen met dit probleem? En heeft iemand een echte oplossing?

... wensen we jullie natuurlijk een gezellig en veilig uiteinde en een mooi 2014!

De Koning komt!

Al jarenlang klaag ik met Kerst hoe lastig het is om hier in Azië in de Kerststemming te komen. Geen Kerstmusical, geen Kerstdienst, geen Last Christmas dat door de winkels schalt, geen familie om mee te gourmetten (ook geen gourmetstel trouwens).

Maar dit jaar is anders.

Misschien heeft het met de leeftijd van de kinderen te maken. Misschien heeft het ermee te maken dat ik gedurende het afgelopen jaar veel meer van mijn leven in China ben gaan houden. Misschien komt het omdat ik het idee heb dat ik eindelijk een 'adempauze' heb na alle jaren van zwangerschap en baby's. Hoe het ook zij, dit jaar zijn we pro-actief bezig geweest om er wél wat van te maken.

Zo hadden we voor het eerst sinds we in China zijn een kerstboom. Uiteraard nep, maar mooi genoeg om de kamer er gezelliger op te maken. Naast de kerstboom zette ik een tafeltje neer, met daarop een kerststal en een mandje met kerstboekjes en DVD's. Het zijn kleine dingen, maar het herinnert iedereen in huis eraan dat we naar Kerst toeleven.

Tenslotte knutselden Robin en ik samen een Jesse Tree in elkaar, gebaseerd op Jesaja 11:1. Vorig jaar had ik op de blog van een vriendin hier al eens over gelezen, toen zij alle ornamenten zelf geboetseerd en geschilderd had. Fantastisch idee, vond ik, maar ik ken mezelf goed genoeg om te weten dat ik van mijn levensdagen niet 28 ornamenten ga boetseren en schilderen. Daar heb ik het geduld gewoon niet voor. Maar vorige maand kwam het idee toch weer in mijn hoofd terug en na wat zoeken op internet vond ik de ornamenten kant en klaar op een Amerikaanse website. Dat past beter in mijn straatje :-) Een paar latjes, wat spijkertjes en mooie cadeauzakjes et voila: de Jesse Tree hangt nu aan de muur boven de eettafel. Elke dag mag één van de kinderen een cadeauzakje pakken, kijken wat voor ornament erin zit en raden wat voor verhaal erbij hoort. Uiteraard loopt niet alles op rolletjes en is het niet gelukt om helemaal op schema te liggen met de Bijbelverhalen, maar hé, het zou toch ook saai zijn als zo'n project in één keer perfect zou verlopen?

Ook voor het eerst sinds we in China zijn organiseerden we gisteravond een Christmas Party voor onze lokale vrienden. Lekker snacken, kerstliederen zingen, het kerstverhaal vertellen en daarna een film kijken (The Nativity): het was een zeer geslaagde avond met zo'n 20 mensen, waarvan velen nog nooit het Kerstverhaal eerder gehoord hadden.
Vanavond deden we het nog eens over, maar dan met Robins collega's. Opnieuw een aardige groep van zo'n 13 man, maar ze namen helaas niet zoveel gezelligheid met zich mee. Ze zaten ons aan te staren in afwachting van wat er komen zou. We leerden ze wat kerstliedjes, vertelden hen het kerstverhaal en zongen nogmaals dezelfde liedjes en toen stapten ze weer op. Ze waren tenslotte druk met de voorbereidingen voor de kerstviering op school morgen, wat inhoudt dat elke klas een dans opvoert. Ach ja, ze hebben in ieder geval het Kerstverhaal gehoord, vrijwel allemaal ook voor de eerste keer. 

Op school is Robin ook al wekenlang bezig om de peuters en kleuters wat simpele woorden en kerstliedjes bij te brengen. En ook de English Corner voor de middelbare scholieren staat al een tijdje in het teken van Kerst.

Voor het eerst in 6 jaar overvalt Kerst me niet op de 25e, maar leef ik er al wekenlang naar toe. Eindelijk begrijp ik de toegevoegde waarde van Advent: de Koning komt!

Fijn Kerstfeest allemaal!

 

 Salomé helpt met het versieren van de boom. Ze had alle ballen aan één tak gehangen :-)

 Het kan ermee door

 Robin aan het werk gezet met wat hout, spijkers en een hamer

 

Het resultaat (intussen zijn we al dichter bij de ster hoor)

 In totaal ruim 100 koekjes gebakken voor lokale vrienden en collega's

 Salomé deelt de koekjes uit (Kodak-moment!)

Robin en David proberen de kleuters wat kerstliedjes aan te leren

Liefhebben is kwetsbaar zijn

In ons soort werk is een groot verloop van mensen. Sommige mensen komen voor een paar maanden of een paar jaar en keren dan naar huis terug. Anderen wijden zich voor langere tijd toe, maar zelfs dan blijven velen niet jarenlang plakken op één plek. We leren dus regelmatig nieuwe mensen kennen, maar moeten ook regelmatig afscheid nemen. Daar komt ook nog eens bij dat we in een kleine plek wonen met een klein groepje buitenlanders, dus het contact is vrij intensief.

Zo kwam er 9 maanden geleden een 26-jarige jongen/man/jongeman, David, in Vrede Stad wonen waarvan we wisten dat hij maar voor 9 maanden zou blijven. Het klikte tussen Robin en hem en Robin nam hem onder zijn hoede: hij introduceerde hem aan zijn vrienden en al gauw werd maandagavond hun 'stapavond'. Ze spraken dan met lokale vrienden af en onder het genot van de typisch Chinese straatbarbecue (en soms een slap biertje) deelden ze hun leven. Nu moet ik erbij zeggen dat in ons soort werk mannen niet voor het oprapen liggen; over het algemeen zijn het single dames die ons team komen versterken. Niks mis mee natuurlijk, maar als je het hebt over een vriend of compagnon voor Robin, dan ligt dat wat lastiger. Robin genoot van de vriendschap: het samen optrekken, films kijken, sporten, erop uit gaan, lastige levensvragen bespreken... Ook de kinderen waren gek op deze 'uncle', die al gauw Juda's stoeimaatje werd.

Maar, zoals gezegd, we wisten: het zou in december eindigen. Het vooruitzicht van het afscheid verdrongen we, maar uiteindelijk was vandaag dan toch de dag van het werkelijke afscheid en ik zal eerlijk zeggen: ik vond het gewoonweg moeilijk. Te weten dat Robin zijn beste vriend hier in Vrede Stad zou verliezen en dat de kinderen hun geliefde uncle misschien wel nooit meer zouden zien, heeft mij heel wat emotionele momenten bezorgd. De vraag die verschillende keren bovenkwam was: is het het nog wel waard om te investeren in relaties? Om jezelf helemaal te geven, terwijl je weet dat iemand vroeg of laat je hart gaat breken? Is het niet beter om jezelf te beschermen door relaties meer oppervlakkig te houden? Juist toen ik deze vraag overdacht, kwam ik de volgende quote van C.S. Lewis tegen:

“To love at all is to be vulnerable. Love anything and your heart will be wrung and possibly broken. If you want to make sure of keeping it intact you must give it to no one, not even an animal. Wrap it carefully round with hobbies and little luxuries; avoid all entanglements. Lock it up safe in the casket or coffin of your selfishness. But in that casket, safe, dark, motionless, airless, it will change. It will not be broken; it will become unbreakable, impenetrable, irredeemable. To love is to be vulnerable.”

("Liefhebben is kwetsbaar zijn. Als je ergens van houdt, dan zal je hart worden uitgewrongen en mogelijk gebroken worden. Als je er zeker van wilt zijn dat het intact blijft, moet je het aan niemand geven, zelfs geen dier. Omwikkel het met hobby's en luxe; vermijd alle verwikkelingen. Sluit het veilig op in de kist of doodskist van je egoïsme. Maar in die kist - veilig, donker, roerloos, afgesloten - zal het veranderen. Het zal niet gebroken worden, het zal onbreekbaar, ondoordringbaar, onherstelbaar worden. Liefhebben is kwetsbaar zijn. ")

Oké, een gebroken hart is niet alles, maar een onbreekbaar, ondoordringbaar hart is nog erger. En dus gaan we door met het delen van ons leven met de mensen hier, zowel met de buitenlanders als met de locals. We weten dat de toekomst niet vrij zal zijn van pijn en verdriet, maar we moeten ervoor kiezen om de herinneringen aan de momenten van samen lachen, praten, bidden, eten en reizen - de herinneringen aan wat we samen beleefd hebben - de boventoon te laten voeren en groter te laten zijn dan het verdriet. "Don't be sad because it's over, smile because it happened" (Wees niet verdrietig omdat het voorbij is, maar glimlach omdat het gebeurd is)

 Samenwerken achter de barbecue

 Vanmorgen zijn David en Robin samen naar Lente Stad gereden. Wat een rit van 8 uur had moeten zijn, werd een rit van bijna 11 uur, dankzij.... sneeuw! Dus als je dacht dat we in de tropen woonden.... Helaas is dit nog wel een paar uurtjes bij Vrede Stad vandaan, dus hier geen sneeuw. Later bedacht ik me dat ik natuurlijk gewoon met de kinderen de bus had moeten pakken en de sneeuw op had moeten zoeken. Wat een plezier zouden ze gehad hebben!

Innerlijke motivatie

Thuisscholing is lastig, ik zal er maar gewoon ronduit voor uitkomen. Zelfs nu Anneke drie uurtjes per dag van me overneemt, zit ik er nog mee in m'n maag. Wat het lastig maakt? Dat je kind alleen in een klas zit. Hoe langer we ons in deze situatie bevinden, hoe meer ik tot de conclusie kom dat groepsdruk en competitie een grote rol spelen in een klas. Nu klinken deze woorden wat negatief, maar ik bedoel ze in positieve zin.

Juda is een slimme en leergierige jongen, maar hij is alleen gemotiveerd als hij de dingen leert die hij graag wil leren en dan ook op zijn manier. Zo is hij gek op lezen en leert graag over geschiedenis, aardrijkskunde, natuur en techniek. Deze vakken zijn dan ook geen probleem op school. Maar zodra het tijd is voor schrijven, gooit hij zijn kont tegen de krib en maakt hij met veel zuchten en steunen een halve bladzijde uit zijn schrijfschrift af. Ook gym ligt hem niet zo en probeer hem dan maar eens in actie te krijgen als er niemand is die met hem meedoet. Rekenen vindt hij op zich wel leuk, maar als hij voor de zoveelste keer Roefie Rups moet afmaken of de ballen eerlijk moet verdelen, is zijn motivatie ver te zoeken.

Op zulke momenten gaan mijn gedachten terug naar mijn eigen schooltijd. Waarom ik wel gewoon deed wat de juf of meester zei? Waarschijnlijk omdat deze hele klas dat deed en ik niet achter wilde blijven. Waarom ik wel doorwerkte als ik een opdracht moest maken? Gewoon, omdat ik natuurlijk niet de langzaamste wilde zijn! Vergelijken: op zich een vloek op de mensheid, maar soms werkt het wel als motivatie om aan het werk te gaan en om je best te doen. Je wilt tenslotte niet onderdoen voor je vrienden/klasgenoten.

Ondertussen zitten we zelf ook in een situatie waarin we iets harder moeten werken aan onze innerlijke motivatie. Laten we eerlijk zijn: ga je in Nederland op tijd je bed uit omdat je zo'n zin hebt in werken of omdat je baas je op een bepaald tijdstip verwacht? Werk je acht uur op een dag omdat je je werk zo leuk vindt of omdat het in je contract staat? Nu moet ik zeggen dat ik ons werk toevallig wél erg leuk vindt, maar zelfs dan moet de energie soms uit mijn tenen komen om die bepaalde persoon op te zoeken, om dat SMS'je te sturen of dat telefoontje te plegen. Elke dag bidden we om nieuwe motivatie, liefde en passie, want als we die niet hebben, is het wel heel makkelijk om te vluchten in eten dat op tafel moet komen, e-mails die beantwoord moeten worden, een taal die geleerd moet worden, boeken die gelezen moeten worden, een huis dat opgeruimd moet worden of kinderen die vermaakt moeten worden. De afleidingen en excuses zijn velen en op zo'n moment komt het aan op: innerlijke motivatie. Heb ik écht een hart voor de mensen? Kan het me écht wat schelen waar zij de eeuwigheid zullen doorbrengen? Staat God écht op de eerste plaats? Confronterende vragen, maar gelukkig weet ik ook dat ik deze innerlijke motivatie niet zelf hoef te bewerkstelligen, maar dat Hij het mij geeft. En dat werkt dan wel weer ontspannend....

Thanksgiving en Sinterklaas

Waaaahhhh! Het is alweer december! En hier begint het ook koud te worden. Niet zo koud als in Nederland, maar vanmorgen bevestigde ons weerstation dat het niet zo gek was dat ik me onbehaaglijk voelde: de temperatuur in de woonkamer was 15,8 graden. Maar: we hebben al een paar dagen heerlijk zonnig weer en dan warmt het gelukkig wel op tot een graad of 17. De echte winter is er nog niet!

Vorige week vierden we Thanksgiving. Naast het heerlijke eten, voelde ik me ook echt bevoorrecht dat ik met zulke lieve vrienden (en natuurlijk mijn man en kinderen) dit feest kon vieren. Ik heb verder niet zoveel met Amerikaanse feesten, maar deze zou ik er nog wel in willen houden, zelfs als we ooit teruggaan naar Nederland.

Robin besloot om tijdens zijn lessen op de peuter-/kleuterschool ook aandacht aan Thanksgiving te besteden. Terwijl hij op internet op zoek was naar kleurplaten, vond hij dit:

"De mensen (=pelgrims uit Engeland) waren bang dat hun kinderen teveel zouden gaan lijken op de Nederlanders". Nou ja zeg!
Dit filmpje op YouTube vertelt ook dat de pelgrims zich bedreigd voelden door de "permissive Dutch society", de tolerante/liberale Nederlandse maatschappij. Haha, we worden niet echt positief afgeschilderd in het Thanksgivingverhaal.

Intussen is Robin samen met nog een paar anderen ook nog aan de slag gegaan met een English Corner op de lokale middelbare school. Ook die stond afgelopen vrijdag in het teken van Thanksgiving; uiteraard een mooie gelegenheid om te vertellen wie we eigenlijk dankbaar zijn.

En nu bereiden we ons in alle rust voor op Sinterklaas. Ja, het Nederlandse Sinterklaasfeest is leuk, maar de kinderen worden ook wel een beetje gek gemaakt (vind ik). Maar om toch niet achter te blijven, mochten onze kinderen ook twee keer hun schoen zetten, hebben we de intocht gekeken en volgen we het Sinterklaasjournaal. Het is grappig om te zien hoe Juda er helemaal in opgaat, terwijl we hem al zo vaak verteld hebben dat het allemaal niet echt is. Waarschijnlijk is het voor hem té mooi om niet waar te zijn :-)

Als de kat van huis is....

De afgelopen twee weken blogte ik over zaken waar ik intussen wel aan gewend ben, maar er is iets waar ik nog steeds niet aan gewend ben: vuurwerk 's ochtends vroeg. We hebben de pech in een nieuwbouwwijk te wonen, want elke keer als mensen in een nieuw huis komen wonen, moeten de boze geesten afgeschrikt worden door keihard vuurwerk. De toverdokter bepaalt de dag en het tijdstip van dit ritueel en ik vraag me af waarom het altijd zo vroeg moet zijn!? Vanmorgen was het om half zes, vlak onder het slaapkamerraam van de kinderen. Hoera, vijf mensen om half zes wakker! We zijn toch niet de enigen in deze maatschappij die waarde hechten aan een goede nachtrust?!

Afgelopen week waren Robin en Juda een weekje samen naar de Grote Stad voor een home school week. Fantastisch dat er een lieve Britse juf uit Lente Stad komt om een week lang allerlei activiteiten te organiseren voor een groep van acht jongens tussen de 5 en 10 jaar. Het thema was: ridders en kastelen. Heel to
epasselijk natuurlijk voor deze leeftijd en voor een groep van alleen maar jongens. Er werd geknutseld, gesport, gezongen, gedanst, pizza gegeten en nog veel meer waar ik geen weet van heb.

Hoewel mijn taallessen 's ochtends gewoon doorgingen, was ik verder vrij veel thuis bij de meiden en ik greep deze gelegenheid aan om de indeling van het huis eens goed onder handen te nemen. Zoals jullie weten hebben we een appartement met drie slaapkamers. Voorheen was dat een slaapkamer voor ons, met daarin een 'kantoor-hoek- voor Robin, een slaapkamer voor de kinderen en een speelkamer voor de kinderen. De laatste tijd ging het me steeds meer frustreren dat ikzelf geen plekje in huis had. Een plekje om rustig Bijbel te kunnen lezen, om wat aan de muur te kunnen hangen, om m'n computer neer te zetten. Mijn nachtkastje werd langzamerhand dat plekje, maar ja, dat houdt natuurlijk ook niet over. Dus ik besloot voor mezelf op te komen: de speelkamer moest maar slaap- én speelkamer worden en de oude slaapkamer van de kinderen werd voor de helft mijn 'kantoor-hoek'. Dus ik heb in mijn eentje met kasten gesleept door het huis, maar ben zoooooo blij met het resultaat! Eindelijk ben ik niet meer de hele dag mijn spullen van hot-naar-her aan het sjouwen, maar kunnen ze lekker op mijn bureautje blijven staan en eindelijk heb ik een kastje voor mijzelf.

Ik had Robin een verrassing beloofd bij thuiskomst, maar dit was geloof ik niet het soort verrassing waar hij op gehoopt had, hahaha. Waarschijnlijk omdat hij na een busreis van 6,5 uur direct aan de slag moest om het stapelbed uit elkaar te halen en in een andere kamer weer in elkaar te zetten. Maar uiteindelijk prees hij me toch voor mijn creativiteit.

 Tada....! Mijn eigen hoekje

 En de andere helft van de kamer is alsnog lees- en speelhoek

 De meiden zwaaien de mannen uit op het busstation

 Halloween-party op de school waar Robin les geeft. De juffen hadden mega-grote cadeaus gekocht voor onze kinderen, blijkbaar dachten ze dat dat bij dit feest hoorde. Misschien leden ze een beetje gezichtsverlies toen ze hoorden dat we niks aan Halloween doen en waarom niet.

 Iedereen draait mee in het zondagsschool-rooster, dus ik ook. Wat een heerlijk clubje.

Met de Robins collega's een dagje op stap naar een barbecue-eiland.

Ze waren niet de enigen die op zaterdag dit idee hadden gekregen.

 Maar het was desondanks wel erg gezellig

 Rijst roosteren in bamboe

Met Juda en Zoë op stap. Juda wilde graag een melk-thee drinken, maar Zoë vond dit dessert er wel lekker uitzien. Het bleken bonen met aardappel en rijstballetjes te zijn. Wel zoet, maar het viel helaas toch niet in de smaak bij Zoë.  Dan eet mama het wel weer op...

 Aangezien er vorige week twee bedden leeg waren, konden Lauren en Mia mooi komen logeren!

 Fijn Zoë, dat je je uitgeleefd hebt op ons balkonmeubilair met de watervaste stift

Da's even schrikken: ontdek je op een ochtend zo'n dikke bult onder de arm van je dochter. Ik natuurlijk meteen in de stress. Gelukkig hebben we een dokter op afstand die advies kan geven en het bleek slechts een ontstoken haarzakje die twee dagen later openbarstte (ik zal jullie de details besparen).

12 x verandering (vervolg)

Zul je natuurlijk altijd zien: nadat ik vorige week die twaalf veranderingen had opgeschreven, schoten mij in de dagen erna nog veel meer dingen te binnen. Zelfs genoeg om nóg een blog post mee te vullen. Dus deze week: nummer 13 t/m 24!

13.  hét tijdverdrijf van Chinezen: zonnebloempitten eten. Sommige mensen spelen met een pen, een sleutelbos of een stress-balletje, Chinezen pellen zonnebloempitten. Intussen hebben wij ook een grote bak zonnebloempitten op tafel staan en bij een vergadering of ander soort bespreking zit iedereen de hele tijd pitjes te pellen.
14. deze schaam ik mij eigenlijk voor: ik ben veel gemakkelijker geworden met afval op straat gooien. Geen plastic ofzo hoor, maar schillen van een mandarijn of banaan of andere etensresten. Ik denk ten eerste dat ik deze slechte gewoonte heb gekregen omdat iedereen het hier zo doet (maar dan ook met snoeppapiertjes enzo, zo ver ga ik nog niet) en ten tweede kom je iedere vijftig meter wel een straatveger tegen die de hele dag niks anders doet dan die vijftig meter straat schoonhouden. Lastig te zeggen wat hier nu oorzaak-gevolg is. Zijn die straatvegers er omdat mensen overal hun rommel neergooien? Of gooien mensen overal hun rommel neer omdat ze weten dat het toch wel achter hun kont opgeruimd wordt?
15. Deze sluit aan bij de voorgaande: in een restaurant gooi je je afval op de grond. Schilletjes van zonnebloempitten, vleesbotten, plastic omhulsels van stokjes of kommetjes: alles gaat op de grond. Tja, je wil die rommel toch ook niet op tafel hebben?
16. Ik ben anders aan gaan kijken tegen het drinken van zuivel. Chinezen drinken namelijk geen zuivel. En toen ik na een snelle Google-search ontdekte dat zelfs 75% van de wereldbevolking lactose-intolerant was, ben ik mijn vraagtekens gaan zetten bij de richtlijnen van het Voedingscentrum om elke dag 450 ml melk te drinken. Natuurlijk heb je calcium nodig, maar het schijnt dat Chinezen dat halen uit groene bladgroenten (waarvan ze echt heeeeel veel eten) en noten en zaden (bv. sesamzaad).
17. geld lijkt veel meer waard te zijn geworden. Een taxiritje van 15 minuten voor ruim één Euro is pure afzetterij en een appartement huren voor 150 Euro per maand is belachelijk. Uit eten gaan zou je niet meer dan 3,5 Euro mogen kosten en een 12 uur durende busrit kost 35 Euro. Niet dat we hierdoor veel geld overhouden hoor, want uiteraard is ons budget ook ingesteld op het leven in China en niet op het leven in Nederland.
18. dacht je dat een groen voetgangerslicht betekende dat je onbezorgd de straat kunt oversteken? Mis! Je moet continu alert zijn en ogen in je achterhoofd hebben, want van alle kanten kan het gevaar tevoorschijn schieten. Je in het verkeer begeven betekent continu opletten en vooral het onverwachte en onvoorspelbare verwachten.
19. Toen we bijna zes jaar geleden voor het eerst in China kwamen wonen, moest ik echt even slikken toen ik erachter kwam dat we in een appartement terecht zouden komen. Intussen weet ik niet beter dan dat het wonen in een appartement bij het leven in China hoort. Uiteraard is het nadeel dat we geen tuin hebben, maar aan de andere kant: de kinderen hebben een heel park tot hun beschikking om in te spelen!
20. Mijn gevoel voor afstand is heel anders geworden. Vroeger vond ik de rit naar mijn opa en oma in Groningen een halve wereldreis, nu is de dichtstbijzijnde stad waar we boter of bloem kunnen kopen 5 uur rijden. De provincie waarin we wonen is 5,5 keer zo groot als Nederland en de hoofdstad van dit land ligt hemelsbreed op ruim 2000 km afstand.
21. Ik ben anders aan gaan kijken tegen buitenlanders in Nederland. Sommige zaken zijn echt niet zo eenvoudig als de politiek ze doet voorkomen: het leren van een nieuwe taal, het aanpassen aan een vreemde cultuur en het mengen met 'anders-soortigen'. Zelfs na vijf jaar blijven deze dingen een dagelijkse struggle en dat terwijl we wel heel erg gemotiveerd zijn; we hebben tenslotte een doel voor ogen! Wat als je niet zo'n doel voor ogen hebt?
22. Ik ben eraan gewend geraakt om ongegeneerd met Robin over allerlei onderwerpen te praten in het openbaar. Over iemand praten die naast je staat, of je diepste gevoelens delen: niemand kan je toch verstaan. Wel weer even oppassen geblazen nu Anneke er is, want ineens is er nóg iemand die Nederlands verstaat.
23. Robin en ik waren al nooit zo stipt wat tijd betreft, maar het wonen in Azië heeft dat niet bepaald beter gemaakt. Je kunt gerust ergens (veel) te laat komen, zonder dat iemand zich daar druk over maakt. Een bijeenkomst begint niet op een bepaalde tijd, maar pas als iedereen er is waarvan je denkt dat hij/zij gaat komen.
24. Mijn gevoel van eigenwaarde is als een raket omhooggeschoten, aangezien mensen me dagelijks vertellen hoe mooi ik ben (ja ja, ik weet het: mijn eigenwaarde zou niet afhankelijk moeten zijn van wat andere mensen zeggen...). Hoe mooi wit mijn huid is, hoe mooi blauw mijn ogen en hoe mooi goud mijn haar. Altijd en overal mensen die foto's van je willen maken; de paparazzi is er niks bij. Oja, en wist je trouwens al dat we ook nog eens prachtige kinderen hebben? Dat horen we misschien nog wel vaker. Nu maar hopen dat ze niet naast hun schoenen gaan lopen, want voor Nederlandse begrippen zijn ze natuurlijk niet zo bijzonder.

12 x verandering

Iedereen zou denk ik wel een blog-post kunnen schrijven over hoe het leven hem/haar veranderd heeft. Hoe iemand veranderd is door zijn baan, door het ouderschap of door het huwelijk. Maar voor mij dit keer: hoe heeft het leven in China mij veranderd?

1. ik kan niet meer zomaar met m'n schoenen aan een huis binnenbanjeren. Schoenen doe je bij de deur uit. Punt.
2. uit je mond stinken is een teken van dat je lekker gegeten hebt. In de Chinese keuken geldt: hoe meer knoflook hoe beter. Als ik af en toe op de markt een stuk of drie bolletjes knoflook koop, kijken ze me altijd vragend aan: weet je zeker dat je er niet meer wilt? Niemand hier lijkt zich te storen aan een enorme knoflooklucht die om iemand heen hangt en ik stoor me er ook niet meer aan. En ook voor mij geldt: geen (avond)maaltijd zonder knoflook!
3. ik ben een heel gewiekste voordringer geworden, net zoals elke andere willekeurige Chinees. Ik weet intussen dat wachten op je beurt geen zin heeft, want dan kun je wachten tot je een ons weegt. Je moet je rechten opeisen, ervoor vechten. Ellebogenwerk!
4. ik zeg vrijwel nooit meer 'tot ziens' als ik een winkel uitloop. Als je hebt wat je nodig had, dan loop je gewoon weg. Niemand die nog een groet van je verwacht.
5. ik steek niet meer m'n hand op als ik een bekende tegenkom op straat en zeg ook geen "nihao". Voor paal!!! Alleen een beschaafd knikje en een kleine glimlach.
6. ik ontwijk blikken als ik de straat opga. Heel irritant namelijk dat je anders altijd en overal oogcontact met iedereen zou hebben, want iedereen staart je aan.  (ja nog steeds, na 3 jaar...)
7. ik kan me er steeds beter bij neerleggen dat je na de lunch tot een uur of drie rustig aan doet. In het begin vond ik het heel vervelend dat je nooit met iemand kon afspreken tot een uur of drie of dat je geen boodschappen kon doen tussen twaalf en drie. Maar ik heb geleerd om een beetje af te remmen en het helpt dat Salomé vaak ook nog slaapt na de lunch. Onze househelper en taallerares zijn ook vrij tussen 12 en half drie. Even opladen voor de rest van de dag.
8. de prijs van een artikel is nooit vast; het is altijd het proberen waard om af te dingen. Het hoort bij het leven hier en niemand kijkt ervan op als je vraagt: "Kan het ook voor iets minder?" Dat gezegd hebbende, ik denk dat we nog steeds vaak afgezet worden, we hebben gewoon (in dat opzicht) onze huidskleur niet mee.
9. ik ben een gevaar in het verkeer geworden. Tegen het verkeer in fietsen, afsnijden, nog net door rood fietsen. Het komt hier allemaal niet zo nauw en alle andere weggebruikers zijn op dit soort acties berekend.
10. Ik vertrouw niemand meer op z'n woord. Niet dat mensen leugenaars zijn, ze zeggen gewoon niet wat ze bedoelen. Ja is dus geen ja, en nee is dus geen nee. Je moet altijd tussen de regels doorlezen en vooral kijken of er een kwestie van gezichtsverlies/-behoud in het spel is.
11. ik doe er niet moeilijk over om te vragen hoeveel iemand verdient, aangezien we die vraag zelf ook bijna dagelijks krijgen. Waar doen we in Nederland toch zo moeilijk over?
12. zodra de thermometer zich beneden de 20 graden Celsius begeeft, drink ik heet water. Heerlijk! Ik kan me bijna niet meer voorstellen dat Nederlanders óf koud water óf thee drinken. Maar nee, Chinezen zweren erbij: koud water is niet goed voor je.

Nu ik dit zo heb opgeschreven en ik kijk met mijn Nederlandse 'bril' naar het bovenstaande, dan denk ik: wat ben ik een aso geworden! Maar ik denk dat ik ook wel in positieve zin veranderd ben: ik heb meer geduld met mensen, oordeel niet meer zo snel en doe meer mijn best om in harmonie met anderen te leven. Misschien dat die dingen de balans weer een beetje rechttrekken?

Vooruitgang

Buitenstaander: een vervelend woord. We associëren het met eenzaam zijn, anders zijn, het pispaaltje zijn. Ik beschouw mezelf als buitenstaander. Ik ben een buitenstaander voor zowel de Nederlanders als voor de Chinezen. Ik hoor er niet meer helemaal bij in Nederland. Ik weet niet wat de mode is, ik heb geen idee wie er op dit moment in de Tweede Kamer zit, ik ben niet op de hoogte van populaire muziek, populaire boeken, populaire woorden en zo kan ik nog wel even doorgaan. Als ik aan Nederland denk, dan denk ik aan het Nederland van vóór 2006. En 2006 is steeds verder weg en ik raak steeds verder van Nederland verwijderd. Ondertussen ga ik me gelukkig steeds meer thuisvoelen in China. Vriendschappen worden hechter, mijn taal wordt vloeiender, gesprekken worden dieper, we hebben steeds vaker rijst op het menu staan en ik begrijp steeds een beetje meer van wat er in het hoofd van een Chinees omgaat. Maar mezelf een insider noemen? Nou nee. Ik blijf een outsider, een buitenstaander.

Gelukkig ben ik niet de enige buitenstaander. Gelukkig is er een groepje buitenstaanders in Vrede Stad waarbij ik me wél een echte insider kan noemen. En het is ook fijn om te weten dat er wereldwijd nog vééééél meer Nederlanders zijn die zich ook zo voelen. Nederlanders die ook de intocht van Sinterklaas niet bij kunnen wonen, die ook niet zomaar even gezellig bij hun ouders op de koffie kunnen gaan, die geen stroopwafel of bastognekoek of appelkoek of sprits of pennywafel bij de koffie kunnen nemen, die zich af en toe zorgen maken over de scholing van hun kinderen en die hun kinderen niet op zwemles of op muziekles of op een sport kunnen doen.

Anyway, waar ik eigenlijk over wilde schrijven is hoe je wat makkelijker gaat analyseren als je aan de zijlijn van een cultuur staat. Ik merk dat ik dat doe bij zowel de Nederlandse als bij de Chinese cultuur. Gisteren genoot ik van het lezen van de bijlage van een oude Volkskrant met als onderwerp Vroeger was alles beter, iets wat ik me de laatste tijd ook wel vaak heb afgevraagd. Ik stel mezelf bijvoorbeeld de vraag: bestaat er wel zoiets als vooruitgang? Is wat wij vooruitgang noemen misschien in werkelijkheid achteruitgang? Natuurlijk kijk ik dan naar de vooruitgang in Nederland, maar ook naar China, waar de vooruitgang de afgelopen jaren enorm snel is gegaan. Zelfs in de drie jaar dat we nu in Vrede Stad wonen heeft de stad een ware metamorfose ondergaan en bereidt zich voor op een enorme groei, op een snelweg en op een treinlijn naar de grote stad. Mensen krijgen meer geld, maar worden ze ook gelukkiger? Meer tieners kunnen naar de middelbare school en naar de universiteit, maar de druk van ouders en van de samenleving is zó groot dat het aantal zelfmoorden schrikbarend hoog is. Meer mensen kunnen hun hart ophalen bij de McDonalds en vrijwel elke Chinees is in het bezit van een elektrische scooter, maar ondertussen neemt het aantal mensen dat lijdt aan welvaartsziekten fors toe. Steeds meer voedsel wordt in fabrieken verwerkt, maar wie weet nog wat er eigenlijk in zit?

Wat me het meest trof in de bijlage was de zin "De kern van de moderniteit is versnelling.....De meritocratie is harder lopen om bij te kunnen blijven." Maar iedereen weet toch dat hardlopers doodlopers zijn? We kunnen toch niet eindeloos blijven versnellen? We lopen toch ergens tegen de grens van ons kunnen aan?

Ik ben me ervan bewust dat ik naar dit soort ontwikkelingen kijk met een bepaalde 'bril' op, namelijk met mijn christelijke 'bril'. Zie ik de dingen zoals ik ze zie omdat ik de Bijbelse voorspellingen voor deze wereld ken? Of zie ik de dingen zoals ieder ander ze zou zien en wordt dat bevestigd door de Bijbel? Ieder hierover zijn eigen mening.

Tot slot: vergelijk eens onderstaande stukjes tekst met elkaar:

"Vier keer per jaar vraagt het Sociaal en Cultureel Planbureau (SCP) een groep geënquêteerden naar de grootste problemen in onze samenleving. In de top tien staan egoïsme, individualisme, onverdraagzaamheid, verharding, onverschilligheid, mentaliteit, ikke en lontjes." (Volkskrant Vonk p. 2, 28 september 2013)

"Weet dat de laatste dagen zwaar zullen zijn. De mensen zullen egoïstisch zijn, geldzuchtig, zelfingenomen en arrogant. Ze zullen God lasteren, geen ontzag tonen voor hun ouders, ondankbaar zijn en niets heilig achten. Ze zullen harteloos zijn, onverzoenlijk, lasterziek, onbeheerst en wreed. Ze zullen het goede haten en onbetrouwbaar, roekeloos en verblind zijn. Het genot zullen ze meer liefhebben dan God, ze zullen de schijn van vroomheid ophouden, maar de kracht ervan miskennen." (2 Timoteüs 3:1-5) 

Oké, de lijsten komen niet helemaal overeen, maar voor m'n gevoel had het lijstje van het SCP zo een lijstje uit de Bijbel kunnen zijn, behalve dan dat de woorden "ikke" en "lontjes" misschien niet formeel genoeg zijn...

Zo, dat zijn alweer bijna 800 woorden, terwijl ik het streven heb om binnen de 400 woorden te blijven (aangezien dat het aantal woorden voor een column schijnt te zijn). Ik heb weer té veel van jullie kostbare tijd ingenomen, want in een wereld waar alles om versnellen en hardlopen gaat, is een column van 800 woorden natuurlijk uit den boze :-)

 Juda's eerste viservaring

 Robin en Anneke samen voor de klas

Juf / meester gezocht

We zijn op zoek naar een leerkracht (m/v) voor onze zoon Juda (6) en dochter Zoë (4) vanaf februari 2015 voor een periode van minimaal 6 maanden. Wij wonen met onze drie kinderen in een klein stadje in het zuiden van China en onze oudste twee kinderen krijgen Nederlandse thuisscholing. Juda zal begin 2015 in groep 4 zitten en Zoë in groep 2.

We zijn op zoek naar iemand die:

• een afgeronde HBO/WO opleiding heeft (bij voorkeur PABO)
• zelfstandig, flexibel en ondernemend is, initiatief neemt en avontuurlijk is ingesteld
• een Christelijke levensovertuiging heeft
• beschikbaar is vanaf februari 2015 voor een periode van minimaal 6 maanden
• zich redelijk uit kan drukken in het Engels

Hoewel het gaat om een vrijwillige functie, hebben we het volgende te bieden:

• de mogelijkheid om Chinese taalstudie te volgen
• vriendschappen bouwen met locals en expats
• een schitterende omgeving, midden in de bergen, met veel toeristische attracties
• vergoeding van de helft van een retourticket Amsterdam - Nanning (bij verblijf van 1 jaar)
• een leerzame en onvergetelijke ervaring!

Wil je jezelf aan ons voorstellen? Stuur een email naar mooievoeten@gmail.com.
Reageren kan tot 1 mei 2014.

Er móet iets op papier komen

En daarom zou ik dus nooit een vaste columniste van een tijdschrift willen worden: soms heb je gewoon niks te vertellen. Soms ben je gewoon bezig met allerlei niet-interessante dingen (of met zaken waar je beter niet publiekelijk over kunt schrijven, zoals in mijn geval), maar de deadline ligt er en er móet iets op papier komen. En het móet natuurlijk grappig, scherp, confronterend en gevat zijn.

Meestal borrelt er al tijdens het weekend een onderwerp voor een stukje omhoog, maar dat was dit weekend niet het geval. Vandaag overdag kreeg ik ook geen heldere ingeving, dus eerst maar een half uurtje gewandeld nadat de kinderen op bed lagen. M'n hoofd leegmaken, ruimte maken voor die inspiratie. Maar nee hoor, ik zit nu al een uur op de bank met m'n computer op schoot, ben bijgelezen op Nu.nl (heftig hoor, die storm) en Facebook, maar ik kan jullie vandaag gewoon niet boeien met een amusant voorval of een controversieel onderwerp.

Dus als je belangrijke dingen te doen hebt, stop dan hier en verspil je tijd niet.

...

Leuk! Blijkbaar ben je ook geïnteresseerd in mijn blog als ik niet iets bijzonders te vertellen heb.

Nou, hier komen mijn hoogtepunten van de afgelopen week:
- wat een gedoe rondom het Sinterklaasfeest. Echt ON-GE-LOOF-LIJK dat de VN zich ermee gaat bemoeien. Ik heb dus ook de Pietietie-page geliked op Facebook. In feite hebben we er hier natuurlijk weinig mee te maken; we kunnen Sinterklaas vieren zoals ze willen en over discriminatie maken ze zich hier nog niet zo druk. Maar toch, Nederland blijft toch mijn land.
- Salomé is momenteel zó ondeugend. Zodra ze op een onbewaakt ogenblik een potlood te pakken krijgt, gaat ze ermee op meubels of op de muur zitten kalken. Afgelopen week had ze een mooi rood kunstwerk op de witte muur boven de bank gemaakt. Gelukkig heeft die lieve Anneke flink haar best gedaan met tandpasta om het eraf te boenen (en daarmee ook meteen een laagje muur...). Ook toen Robin alvast de tafel voor de lunch gedekt had en daarna was weggelopen, was ze op een stoel geklommen en had een half stuk kaas naar binnen gewerkt en en half pak hagelslag in een beker gegoten, waarvan ze lekker zat ze smikkelen (en dan te bedenken dat we voor hagelslag afhankelijk zijn van de bevoorrading uit Nederland). Intussen hebben alle stiften ons huis moeten verlaten (liggen nu op school), nadat we Salomé op een dag zo aantroffen. Blijkbaar had ze toevallig net de goede variant te pakken die redelijk afwasbaar is, want we hebben ook een soort die wel drie dagen blijft zitten.
- één keer per week kijken we met drie vriendinnen Downton Abbey. Zelfs Robin is overstag en kijkt graag mee. Wat heerlijk dat we na al die maanden wachten eindelijk aan seizoen 4 konden beginnen.  Nog meer fans?
- Robins baard is er weer af. Helaas, want het stond hem wel. Maar er waren intussen vier mensen in dit huis die 'allergisch' reageerden op zijn kussen, haha. De klacht: "Het prikt zo!"

Is het ideale huwelijk cultuurbepaald?

Tijd weer voor een culturele breinbreker van de bovenste plank.

Robin en ik hadden vorige week het voorrecht om een 2-daagse huwelijksseminar voor lokale gelovigen bij te wonen. Nou ja, eigenlijk waren we deelnemers, maar het voelde meer als toeschouwers. Ten eerste omdat we er weer even bij stilgezet werden dat onze taal nog lang niet is waar we graag zouden willen dat het was. Ten tweede omdat de huwelijksbeleving van de locals mijlenver verwijderd ligt van onze eigen visie op het huwelijk.

Er was een team uit Maleisië gekomen en die hadden het materiaal van The Marriage Course van Alpha met zich meegebracht. Nu waren dit allemaal mensen met een Chinees uiterlijk, Chinese voorouders en ze spraken ook vloeiend Chinees. Maar... het waren geen Chinezen. Het waren Maleisiërs. En misschien dat ze er niet op hadden gerekend dat ze een culturele omschakeling zouden moeten maken.

Er waren naast ons nog twaalf deelnemers aan de seminar, 6 stellen. Waarschijnlijk dachten deze stellen tot vorige week donderdag dat ze het best aardig deden als man en vrouw en beschouwden ze zichzelf als redelijk gelukkig. Niet dat er enige vorm van communicatie, intimiteit of lichamelijke aanraking plaatsvond, maar hé, als dat niet gebruikelijk is in je cultuur, dan mis je het ook niet, toch? Totdat je ineens wordt overspoeld met een paar uur video waarop een Britse echtpaar je haarfijn vertelt hoe een goed huwelijk écht in elkaar zit. Ineens realiseer je je dat je huwelijk eigenlijk helemaal niet deugt en dat je van alles zult moeten veranderen om te voldoen aan de maatstaven van Nicky en Sila Lee. Je zult chocola en kaarsen moeten aanschaffen, want die staan blijkbaar voor gezelligheid. Maar je houdt eigenlijk helemaal niet van chocola en kaarsen zijn toch alleen bedoeld voor het vereren van voorouders? Je zult een agenda moeten aanschaffen, want daarin moet je je wekelijkse date night markeren. Maar je hebt nog nooit een agenda gehad, want je leeft tenslotte met de dag en plant nooit iets langer dan een paar uur van tevoren. Je zult een gast de deur moeten wijzen als die onaangekondigd langs komt op jullie date night, terwijl dat totaal ongepast is in je cultuur. Je zult moeten gaan communiceren, luisteren, elkaars hand vasthouden, elkaar knuffelen en tegen elkaar zeggen dat je van elkaar houdt, terwijl je nog nooit iemand anders iets dergelijks hebt zien doen en je het idee hebt dat dat ook totaal ongepast is.

Het was dan ook fascinerend om te zien hoe aarzelend de locals waren toen gezegd werd dat ze elkaar moesten knuffelen. Of hoe moeilijk ze het vonden om te zeggen "Ik hou van je," sommigen kregen het gewoon níet over hun lippen. Toen de presentator de groep aanspoorde om je man/vrouw bij zijn/haar naam te noemen, protesteerde één vrouw hevig en zei: "Dat kan gewoon niet. Zo doen we dat niet hier in deze cultuur, dat zou een teken zijn van minachting." Maar de presentator dwong haar er toch toe.

Na afloop stelden Robin en ik elkaar de vraag in hoeverre we ons ervan bewust zijn welke maatstaven voor een goed huwelijk eigenlijk door cultuur bepaald zijn en welke door God. Zijn de maatstaven van de Marriage Course werkelijk Bijbelse maatstaven? Of zijn het dingen die ons Westerlingen gelukkig maken binnen een huwelijk? Wat is eigenlijk een Bijbels voorbeeld van een goed huwelijk? Abraham en Sara? Isaak en Rebekka? Mozes en Sippora? David en Michal/Ahinoam/Abigaïl/Bathseba/...? Leek een huwelijk in Bijbelse tijden misschien meer op een huwelijk in het huidige China dan op het ideale huwelijksplaatje voor Westerlingen? En moeten we dus eigenlijk wel óns ideaalbeeld van het huwelijk (bepaald door onze Westerse cultuur) opleggen aan mensen uit een andere cultuur?

Tot zover de kritiek. Want ondanks deze 'missers' (in mijn ogen) was er toch toenadering tussen man en vrouw. Het was ontroerend om te zien dat een man en een vrouw die elkaar een jaar niet gesproken hadden aan het eind van de seminar samen geknield zaten te bidden. Gelukkig kan met een kromme stok toch een rechte slag geslagen worden.

p.s. Toen we dit onderwerp gisteren met nog een aantal andere buitenlanders bespraken, kwamen we ook nog op het onderwerp polygamie. Ook zoiets waar wij in het Westen een sterke mening over hebben, maar wat God lijkt te tolereren. Misschien was Hij er niet blij mee, maar tegelijkertijd waren mannen als Abraham en David hartstikke polygaam en waren ze toch geloofshelden en mannen naar Gods hart. Apart toch? (Robin, als je dit leest: haal je maar niks in je hoofd...)

Lekker weekendje weg

Ik zal jullie eerst maar eens bijpraten over ons visum. Toen we vorige maand in Hong Kong waren om een nieuw visum aan te vragen, bleek dat er tóch een visum voor 1 jaar beschikbaar was, waarbij je dan wel elke 90 dagen het land uit moet, maar geen nieuw visum hoeft aan te vragen. Het was in één keer wel een hele klap geld, maar als we het hele jaar door steeds maar een visum van 30 dagen hadden gekregen, waren we net zo veel kwijt geweest aan reizen, hotels en de visa zelf, om nog maar te zwijgen over de tijd en energie die zo'n trip steeds weer kost. Dus we grepen deze mogelijkheid met beide handen aan en stuurden onze paspoorten meteen terug naar HK, zodra we weer in China gearriveerd waren. Het werd nog een beetje spannend qua timing, want uiteindelijk konden we pas onze paspoorten in ontvangst nemen op de dag dat we ook alweer op reis moesten omdat ons 30-dagen-visum de volgende dag zou verlopen. Maar het is goedgekomen en we zijn ontzettend dankbaar.

Onze vrienden Jan en Mieneke brachten anderhalve week met ons door en we hebben leuke uitstapjes gedaan, goede gesprekken gehad en lekkere (of soms minder lekkere) wijn gedronken :-)

Vorige week donderdag arriveerde juf Anneke, die voor zes maanden hoopt te blijven. Maar wij pakten de dag erna alweer met z'n zevenen de bus richting Hong Kong, waar we na de grensovergang afscheid namen van Jan en Mieneke. Daarna zijn wij meteen de grens opnieuw overgestoken (het is tenslotte alleen een kwestie van stempels), aangezien China een stuk goedkoper is dan Hong Kong. En nu zijn we weer thuis. In één weekend tijd in totaal 38 uur in de bus.... er zijn leukere weekendjes weg te bedenken! Oja, en dan liep ik de helft van de tijd ook nog eens met krukken, omdat ik mijn enkel flink verzwikt/verstuikt (wat is het verschil?) had. Maar al dat zitten/liggen in de bus was natuurlijk wel bevorderlijk voor het genezingsproces.

Zo, en dan nu weer aan de slag. Nieuwe Nederlandse juf, nieuwe Chinese juf, voorlopig geen bezoek meer, geen reisplannen. Yay voor routine en regelmaat!

p.s. naar aanleiding van het bezoek van Jan en Mieneke heb ik me gerealiseerd dat ik twee zaken recht moet zetten met mijn lezers. Ten eerste: de kippen staan niet op ons balkon, maar op het balkon van het schoolappartement. Mijn excuses als ik ten onrechte de indruk heb gewekt dat wij ons 's ochtends laten wekken door het gekakel van die beesten. Ten tweede: na een paar weken zelf het brooddeeg gekneed te hebben, heb ik deze taak overgedragen aan Hanna, onze helper, die het dagelijks met veel liefde voor ons doet.

 Eén van de leuke dingen van bezoek is, is dat je eens wat alledaagse plaatjes krijgt, zoals hier: op straat fruit kopen

 Of op de fiets door de stad

 Juda's auto is nog steeds favoriet

 Ondertussen leven de vrouwen zich uit met cake pops

 Wandeling rond het meer

 In de 3-wiel-taxi

 Dagje op de boot en picknicken langs de waterkant

 Robin met zijn nieuwe, ruige look en ik met mijn...zwoele?...look

 Soms heb je gewoon even een helpende hand nodig om je tot dat vervelende klusje te zetten. Robin en Jan hebben samen een avondje zitten lijmen, met name speelgoed dat soms al een jaar geleden in de fix-bak was beland.

 Een middagje naar een dorp. Als Zoë mag kiezen tussen de brommer of bij mama achterop de fiets, dan weet ze het wel.

Schuldig

Vorige week las ik het volgende artikel: What's wrong with fat-shaming? (Als je tijd hebt en Engels kunt lezen, zou ik je aanraden om het eerst te lezen voordat je verder leest.) Nadat ik het gelezen had, bleef ik er de hele avond over na denken, want het artikel had me geraakt. Waarom? Omdat ik er ook schuldig aan ben (en ik schaam me ervoor om het toe te geven).

Als Juda bijvoorbeeld aan mij vraagt waarom hij niet onbeperkt mag snoepen, is mijn antwoord: "Omdat het slecht voor je tanden is en je kan er dik van worden." (en daarmee implicerend dat dik-zijn verschrikkelijk is).
Als de kinderen tegensputteren als ik ze 's middags naar buiten stuur, maak ik ze duidelijk dat lichaamsbeweging goed voor ze is: even lekker rennen, springen en klimmen. Maar in werkelijkheid is er dat stemmetje in mijn hoofd dat fluistert: "Als die kinderen nauwelijks buiten komen, slibben ze dicht!"
Als ik bij de McDonalds een zwaarlijvig iemand zie zitten die een hamburger naar binnen werkt, heb ik in mijn hoofd al een oordeel over ze geveld (vind je 't gek dat je zo dik bent als je op dit soort plekken eet?). Nee, ik spreek het niet uit, maar het feit dat ik het denk, zegt al genoeg over wat er in mijn hart is.

En dan het fat-shaming naar mezelf toe. Na 3,5 zwangerschap en ruim drie jaar borstvoeding is mijn lichaam niet meer zo ... ehm ... tja, hoe zullen we het noemen? ... strak? als tien jaar geleden. Resultaat? Schaamte. Waarom? Omdat de samenleving mij vertelt dat ik me moet schamen voor dikke billen. Omdat de samenleving mij vertelt dat je pas mooi bent als je maatje 36 hebt. Tijdschriften en reclames verkondigen de boodschap dat elke vrouw altijd maar aan de lijn moet doen, calorieën moet tellen, haar buikje moet wegwerken en cellulitis moet wegsmeren.
We worden/zijn gehersenspoeld.

Het wonen in China helpt niet echt. Ten eerste omdat Chinezen zelf veel smaller gebouwd zijn en ten tweede omdat ze hun mening over iemands lichaam niet onder stoelen of banken steken. Als ze vinden dat jij (of je kind) te dik bent/is, dan hebben ze er geen enkel probleem mee om dat recht in je gezicht te zeggen. Het is maar goed dat Salomé er nog zo weinig van begrijpt, want vooral over haar zeggen Chinezen vaak dat ze zo dik is.

De maatvoering van kleding is trouwens ook heel vreemd en ontmoedigend, zelfs in Europa. Zou het niet logisch zijn als je een gezond gewicht hebt dat je dan in maatje Medium past? Hoe kan het dan zijn dat ik met een BMI van 21 naar maatje L moet grijpen? (of XL hier in Azië). Of als Medium meer zoiets zou betekenen als 'gemiddeld', dan zou kledingmaat Medium nóg groter moeten zijn, aangezien de gemiddelde Nederlandse vrouw een BMI heeft van 25. Is het dan niet misleidend dat je pas in maatje M past als je in feite (bijna) ondergewicht hebt?

We weten dus hoe we aan deze denkwijze komen (gehersenspoeld), maar een belangrijkere vraag is: hoe komen we eraf? De tips in dit artikel helpen daarbij: 15 Tips for Raising Kids With a Positive Body Image

Nachtmerrie van elke ouder

Afgelopen vrijdagmorgen was ik Juda aan het lesgeven in ons schoolappartement en Robin was aan het lesgeven op de peuterschool. Opeens ging mijn telefoon: het was Hanna, onze house helper. Ze vertelde dat ze met Zoë en Salomé buiten was gaan spelen en dat op de terugweg Zoë alleen vooruit was gerend naar huis. Toen ze bij ons huis aankwam en ze verwachtte dat Zoë bij de deur op de trap zou zitten, trof ze daar niemand aan. Vreemd: normaal zou Zoë daar altijd wachten. Ze liep weer naar beneden en trof daar een schoonmaakvrouwtje aan. Ze vroeg haar of ze misschien een blond meisje had gezien. Het schoonmaakvrouwtje had Zoë inderdaad gezien en ze vertelde hoe ze had gezien dat ze bij iemand op de scooter wegreed.

De nachtmerrie van elke ouder: je kind wordt meegenomen door een vreemde. Robin was intussen thuisgekomen en stapte meteen op de fiets om Zoë te gaan zoeken. Ook ik snelde naar huis, zodat Hanna ook kon gaan zoeken, terwijl ik bij Juda en Salomé bleef. Minuten leken uren te duren en ondertussen kon ik niks anders doen dan bidden voor ons meisje, terwijl een onbehaaglijk gevoel zich langzaam van me meester maakte. Wat als.....?

Mijn gedachten gingen terug naar drie jaar geleden in Beijing. Eén keer eerder had ik me zo onbehaaglijk en machteloos gevoeld. We waren in een klein supermarktje met twee verdiepingen en Juda was met mij boven, terwijl Robin met Zoë beneden was. Juda vroeg aan mij: "Mag ik naar papa toe gaan?" Ik vond het prima en ging ondertussen door met winkelen. Toen ik na een tijdje weer beneden kwam, trof ik daar alleen Robin en Zoë aan. "Is Juda niet naar jou toegekomen?' vroeg ik. "Nee," antwoordde Robin, "ik dacht dat hij boven bij jou was." "Ja, maar hij zou naar jou toe gaan." Ik weer naar boven gerend, maar daar was hij niet. Beneden was hij ook niet. Wij allebei naar buiten toe, de straat op, maar er was geen spoor van Juda te bekennen. Allerlei gedachten schieten op zo'n moment door je hoofd, zeker in zo'n grote, drukke, onbekende stad. Wat als....? En het ergste scenario speelt zich als een film af in je hoofd. Na een minuut of vijf zoeken liepen we toch maar weer de supermarkt in en toen hoorden we boven een bekend gehuil. Wat bleek? Juda was helemaal niet naar beneden gegaan, maar was een magazijn ingelopen. Eind goed, al goed. Maar het gevoel van zo'n moment is onbeschrijflijk: als je denkt dat je je kind echt kwijt bent.

Terug naar het verhaal van afgelopen vrijdag. Terwijl ik uit het raam stond te kijken, zag ik een bovenbuurvrouw op haar scooter thuiskomen, met haar dochtertje achterop. Misschien weet zij iets, dacht ik, dus ik deed de deur open voordat zij onze deur voorbij zou zijn. Lachend kwam ze op me af: "Ik had haar meegenomen! Jullie waren je zeker rotgeschrokken? Hoeft niet joh!" En ze had er de grootste lol om. Uit beleefdheid lachte ik mee, maar van binnen kookte ik van woede. Je neemt toch niet zomaar een kind mee? Ze vertelde daarna wat er was gebeurd: toen zij de trap afkwam, vond ze daar Zoë huilend op de trap omdat er niemand thuis was. Toen had ze gedacht hulpvaardig te zijn door haar mee te nemen op haar scooter om haar dochter van school op te halen. In totaal waren ze ongeveer 20 minuten weggeweest. Uiteindelijk was Robin ze op straat tegengekomen en die had Zoë toen van haar overgenomen. We lachten er nog een keer samen om (ik natuurlijk nog altijd niet van harte) en toen vervolgde ze haar weg naar boven. Even later kwam Robin ook met ons verloren schaapje aanfietsen. Opnieuw: eind goed, al goed. Maar het duurde wel een paar uur voordat de spanning uit onze lichamen was verdwenen. Zoveel stress is niet goed voor een mens!

Vertraging

We hebben vijf jaar lang heerlijk brood kunnen bakken met de broodbakmachine. En het brood was niet alleen lekker, het kostte ook een minimale tijd aan voorbereiding, dus ook lekker makkelijk. Vorig jaar waren we al aan onze derde machine toe, maar ach, als je elke dag minstens één brood bakt (soms wel twee), dan mag dat ook wel. Maar deze zomer ontdekte ik vaak een soort zwart smeer in het deeg en daarnaast begon de anti-aanbaklaag los te laten. Twee dingen die ik liever niet ín m'n brood heb! En deze machine was pas net een half jaar oud! Dus ik heb de broodbakmachine aan de kant gezet en moest dus noodgedwongen zelf mijn brood gaan kneden, laten rijzen, kneden, weer laten rijzen en tenslotte bakken. Wat een werk. En je kunt het ook niet even snel doen, want je schijnt het echt twee keer een kwartier ofzo te moeten kneden voor een redelijk resultaat. Alsof ik niks beters te doen heb. Maar wat is een Nederlander zonder brood?

En toen kreeg ik van mijn moeder het boekje "Koester je hart; 40 stiltetips voor je leven" door Mirjam van der Vegt. Wat een heerlijk boekje (bedankt mam!), want hoewel niet alle tips me aanspraken, heeft het me zeker wel geholpen om wat rust te krijgen in mijn hoofd. Eén van de tips die me aansprak was om vertraging in te bouwen in je leven. Al dat gestres en gehaast levert tenslotte niks op. Nu bouw ikzelf nog niet echt bewust vertraging in mijn leven in, maar ik heb hem zo verdraaid: geniet van de vertraging.

Normaal gesproken zou mijn reactie op ongeplande vertraging irritatie zijn: "Balen dat die bus twee uur vertraging heeft." Of: "Kun je alsjeblieft een beetje doorlopen?" (tegen Juda of Zoë). En dat brood bakken met de hand was natuurlijk al helemaal een verspilling van mijn kostbare tijd.
Sorry, ik ben gewoon een wat ongeduldig typje.

Maar sinds het lezen van het boekje geniet ik van het kneden van het brood. Even lekker mijn handen aan het werk zetten in plaats van mijn hoofd. Even nergens aan denken, gewoon dom werk doen.

Een andere term die Mirjam in haar boekje introduceert is lummeltijd en dan met name voor je kinderen. Nu hebben onze kinderen in verhouding met Nederlandse kinderen wel erg veel lummeltijd, tot grote ergernis van hun moeder. Maar ik kan nou eenmaal niet 5,5 uur per dag school aanbieden, ik kan er niet elke middag met ze op uit trekken om bergen te beklimmen of in rivieren te zwemmen. En verder is er hier weinig te doen voor kinderen en ze hebben ook niet veel vriendjes of vriendinnetjes en we hoeven niet alle verjaardagen van ooms, tantes, neefjes en nichtjes af te lopen. Veel lummeltijd dus, waarin ze lekker een boek lezen, een hut bouwen of met het poppenhuis spelen.

En die ergernis daarover? Die is bij mij verdwenen. Laat ze maar lekker wat lummelen. Beter dan die hectiek die ik soms proef als ik verhalen uit Nederland hoor. Kinderen die niet eens de tijd hebben om zich te vervelen, omdat ze van hot-naar-her moeten rennen.

Ik zou nog wel meer kunnen schrijven over dingen die me aanspraken uit het boekje, maar straks kom ik met de copyright in de problemen :-)
Dussss.... eigenlijk moet je het gewoon zelf lezen.
Maar voor nu: geniet van de vertraging!

In beeld

Aangezien het alweer meer dan een maand geleden is dat ik voor het laatst foto's plaatste en ik verder op dit moment toch weinig interessants te melden heb, dit keer een fotoreportage:

 

Op 30 augustus vierden we Salomé's tweede verjaardag. Gelukkig is ze nog klein genoeg om tevreden te zijn met één cadeautje (daar komen we volgend jaar waarschijnlijk niet meer mee weg...)

 Een leuke verrassing moet kunnen op z'n tijd: Robin met Juda en Zoë naar Monsters University

En op 4 september alweer Juda's zesde verjaardag. Het cadeau, een radiografisch bestuurbare auto, is een echt succes gebleken, want hij speelt er nu al een paar weken dagelijks mee

Lekker nog klein genoeg om op papa's schoot te slapen tijdens een busrit van 6 uur.

Het hotel in Hong Kong stond vol met dit soort kunst. Heerlijk toch?

Met de beste bedoelingen had ik Juda's schoolwerk meegenomen naar Hong Kong, maar het is er helaas maar één keertje van gekomen. Die cola diende ter motivatie: na elke opdracht mocht hij een slok.

 Best goed te doen: 13 uur in een slaapbus

 Zoë's danslessen zijn weer begonnen. Helaas op een minder fijne tijd: zaterdag- en zondagochtend om 9 uur. Daar gaan je uitslaapochtenden....